Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08

danteinferno«Η Κόλαση» του Ντάντε: Το πιο ανατριχιαστικό έργο που έχω διαβάσει ποτέ, η πιο φρικιαστική περιγραφή του σκοταδιού της ανθρώπινης ψυχής, γραμμένη πριν από οκτώ αιώνες, σαφώς ένα από τα μεγαλύτερα πολιτιστικά μνημεία της ανθρωπότητας.

Η αντανάκλαση όλου του Μεσαίωνα στο χαρτί, μέσω της πένας του εγκεφαλικού λαβύρινθου του Ιταλού Ντάντε Αλιγκιέρι, που στα ελληνικά αποδόθηκε ως «Δάντης». Το ταξίδι του στην Κόλαση, το οποίο ακολουθείται από τη μετάβαση στο Καθαρτήριο και το πέρασμα στον Παράδεισο, η εφιαλτική του φαντασίωση των «Κύκλων Της Αμαρτίας» και οι αιώνιες τιμωρίες των καταραμένων ψυχών. «Δες το αλληγορικά», μου είχε πει ο αγαπημένος μου καθηγητής, «ο τύπος δεν ήταν τόσο καμένος όσο νομίζεις να τα πιστεύει όλα αυτά».

«Αλληγορικά». Το βιβλίο είναι γραμμένο σε τρίστιχα, η συμμετρία του «3» είναι διάχυτη στο βιβλίο, όσα τα σερί πρωταθλήματα που πήρε ο ΠΑΟΚ. Η Κόλαση από την οποία περάσαμε όλη τη χρονιά, το Καθαρτήριο των ημιτελικών, ο Παράδεισος των τελικών. Αφηγητής της ιστορίας ο δικός μας Ντάντε, να μας περνάει από το ένα κεφάλαιο στο άλλο, φλεγόμενος στην αρχή και ανήμπορος να βρει το δρόμο του, αλλά οδηγός μας στην κάθαρση και την τελική είσοδό μας στην Εδέμ της κούπας μέσα στην κόλαση των άλλων, στο «μέγα πλήθος των αχρείων, που ‘ναι στο Θεό μισητοί και στους εχθρούς Του ακόμη». «Αλληγορικά». Ακόμα και ο Μποτιτσέλι ζωγράφισε την «Κόλαση» του Ντάντε σε σχήμα κούπας, σαν αυτήν που σήκωσε ο ΠΑΟΚ την Κυριακή, πόσο πιο αλληγορικά να το δω, όλα ταιριάζουν.

Ο Ντάντε έλειπε από την προχθεσινή γιορτή, ένα από τα πιο χαβαλετζίδικα απογεύματα που έχω ζήσει από την κερκίδα του ΠΑΟΚ. Το σχόλιο ενός φίλου έφτασε μέχρι το κόκαλο: «Ήρθαν, πάνω κάτω, όσοι έρχονταν σε όλα τα ματς». Έλειπε ο Ντάντε αλλά η φανέλα με το 18 φορέθηκε από τους συμπαίκτες του, στο πιο αστείο σετ της ιστορίας του βόλεϊ, όπου η γυναικεία ομάδα του ΠΑΟΚ κέρδισε τους άντρες και το ματς διακόπηκε λόγω επεισοδίων, αποβολών, ντου στον διαιτητή και επικό κράξιμο και γιούχες από την εξέδρα προς τους πρωταθλητές. Ο Ντάντε δεν ήταν μαζί μας επειδή έπρεπε να είναι παρών στη δική του Κόλαση και τον δικό του Παράδεισο, εκεί όπου είναι κάθε μέρα Πρωταθλητής και Κυπελλούχος και MVP για τον Αντόνιο με την εγκεφαλική παράλυση, τον εννιάχρονο γιο του που κάνει όλα μας τα προβλήματα να σωπαίνουν και την γκρίνια για έναν χαμένο πόντο ή ένα σερβίς στο φιλέ να μην έχουν καμιά σημασία.

Φεύγοντας, ο Ντάντε ζήτησε συγνώμη από τον κόσμο για κάποιες κακές εμφανίσεις του. Δημοσίως, θέλω εγώ να του ζητήσω συγνώμη για την γκρίνια μου από τη γωνιά μου στο Παλατάκι γι’ αυτές τις κακές εμφανίσεις. Δε με άκουσε κανείς, ούτε εγώ δεν άκουγα την ίδια μου την γκρίνια, αφού στα περισσότερα ματς ήμουν μόνος με μουσική τέρμα στα ακουστικά -έχω βρει ένα περίεργο γούρι φέτος κι όποτε δεν το έβαλα σε λειτουργία χάσαμε. Αλλά, ρε υπερπαίκτη και υπεράνθρωπε, τι μαλακίες σου έλεγα πως «δεν κουνιέσαι μισό μέτρο» και «δεν πηδάς ούτε εφημερίδα» και τέτοια χαζά, όχι απλώς με βούλωσες με όσα έκανες στους τελικούς, με έκανες να ανατριχιάσω όταν έμαθα τι σέρνεις στην πλάτη και με εξευτέλισες για το μεγάλο μου στόμα το στραβό το Παοκτσήδικο που μιλάει χωρίς να σκέφτεται ώρες ώρες.

Αμαράλ Ντάντε, συγνώμη και σ’ ευχαριστώ. Δε θα σε ξεχάσω ποτέ. Κι αν κάποτε έχω τη δυνατότητα, θα σηκώσω στην είσοδο του γηπέδου, προς τιμήν σου, αυτό που γράφει η «Πύλη Της Κολάσεως» στο βιβλίο του άλλου Ντάντε, του μεσαιωνικού, να το βλέπουν οι αντίπαλοι και να μην έχουν ψευδαισθήσεις για το τι τους περιμένει μόλις πατήσουν στο ταραφλέξ:
«ΑΦΗΣΤΕ ΚΑΘΕ ΕΛΠΙΔΑ ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΜΕΣΑ ΠΑΤΕ».

Ζουμπούλης

Ζουμπούλης

Σκόραρε στο ντεμπού ...

Read more
Τραύματα

Τραύματα

Κριτική ΠΑΟΚ-Ζιέλονα Γκόρα 85-66. Πού θα με πας για καφέ, ρώτησε ο Αθηναίος, το πρωί του ματς με του ...

Read more
Μίσος

Μίσος

Η γιαγιά μου, η μπάμπω-&L ...

Read more
Ξενάγηση

Ξενάγηση

Ξενάγηση στον Άγγλο οπαδό της Κρίσταλ Πάλας, στο ΠΑΟΚ-Φιορεντίνα, δύο ώρες πριν το παιχνίδι. ...

Read more
Ζωζώ

Ζωζώ

Αυτός είσαι, ολυμπιακέ. 13 Πρωταθλήματα και 5 Κύπελλα είχες πάρει από το 1997 και τα χώρεσες όλα σ’ ...

Read more
Φάπες

Φάπες

Αν υπάρχει άνθρωπος ως ο ορισμός του παιδιού για φάπες, αυτός ήταν ο ΦΛ. Το ΦΛ από το ελεεινό παρατσ ...

Read more
Φερνάντο

Φερνάντο

Σήμερα ο ΠΑΟΚ συμπ&lam ...

Read more
0041

0041

Νομίζω πως ήμασταν στ ...

Read more
Κουκουρούκου

Κουκουρούκου

Το ταξίδι μου με τον ΠΑΟΚ έχει ημερομηνία έναρξης. Σαν σήμερα, πριν από 28 ακριβώς χρόνια στις παγωμ ...

Read more
Πετσί

Πετσί

- ΡΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΕΓΩ Δ&Eps ...

Read more
Ζούκοφ

Ζούκοφ

Τούτος εδώ είναι ο Νικόλας ο Τόσκας. Η κορυφή στην ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη της Ε ...

Read more
Φτου

Φτου

Καμάρι μας, ψυχή μας, ήρωά μας, φτου σου να μη σε ματιάσουμε, ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.