Πιάτσα

Πιάτσα

Τα τελευταία...

Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

  • Πιάτσα

    Πιάτσα

    Wednesday, 13 December 2017 12:20
  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23

nasos3517Όλοι θα πεθάνουμε κάποτε. Σύντομα ή μετά από πολλά, πολλά χρόνια. Αυτοκινητιστικά, κωλοαρρώστιες, γεράματα, ουσίες, κάτι έχει η μοίρα για τον καθένα μας στο τέλος της διαδρομής. Θα μας κλάψουν οι δικοί μας, οι φίλοι, οι γνωστοί, θα μας αναφέρουν στις παρέες και τις κουβέντες, θα κάνουν την ανασκόπηση της ζωής μας από τη σκοπιά και το κομμάτι μας που πρόλαβε να γνωρίσει ο καθένας. Θα φύγουμε, αθόρυβα ή με πάταγο, αλλά θα φύγουμε. Θα αφήσουμε σημάδια τεράστια ή μηδαμινά, θα έχουμε αλλάξει ζωές και μυαλά ή δε θα έχουμε αλλάξει τίποτα, θα έχουμε σπείρει τη σάρκα μας σε άλλα σώματα ή θα κόψουμε το νήμα της βιολογικής μας συνέχειας, αλλά ένα τέλος μας περιμένει όλους και είναι το μοναδικό πράγμα που μας ενώνει, όσο διαφορετικές κι αν είναι οι διαδρομές μας. «Νικόλα, ζεις, για πάντα Παοκτσής», ξέρω ‘γώ, ο επικήδειος που περιμένει κάθε Παοκτσάκι από την κερκίδα που θεωρεί οικογένεια και σπίτι του.

Ο Νάσος, που έχει τόσες μέρες που δεν μπορώ να βρω ησυχία με την ιστορία Του, είναι ο πρώτος ανάμεσά μας που δεν είχε ένα τέλος όμοιο με κάποιο άλλο. Ο Νάσος είναι ο πρώτος νεκρός μας από χτύπημα «αντιπάλου». Ο Νάσος είναι ο πρώτος που έχασε τη ζωή Του ως θύμα οπαδικής βίας και, μάλιστα, στο χειρότερο, πιο άνανδρο και πιο απεχθές της είδος: Στο καρτέρι. Στο χτύπημα των δειλών, των κομπλεξικών και των ξεφτιλισμένων. Το οπαδικό πουστριλίκι στην απόλυτη εκδοχή του, στο σκοτάδι, δέκα με έναν, εκτός γηπέδου, στα τυφλά. Ο Νάσος πέθανε, όπως θα πεθάνουμε όλοι. Όπως πέθαναν όλοι πριν απ’ αυτόν και όλοι μετά απ’ αυτόν. Αλλά ο Νάσος είναι ο μόνος που πέθανε απλώς επειδή ήταν ΠΑΟΚ. «Λόγος ύπαρξης, αιτία θανάτου» -άντε ξαναγράψ’ το, αν τολμάς, μόνο Αυτός έλαχε να το κάνει πραγματικότητα, για όλους τους υπόλοιπους θα παραμείνει τσιτάτο. Ο Νάσος είναι, πρέπει να είναι, απαγορεύεται να μην είναι σύμβολο για την κερκίδα του ΠΑΟΚ.

Το αίμα Του ακόμα ζεστό, η κερκίδα Του, η οικογένειά Του ετοιμάζεται για μια μεγάλη στιγμή, από την οποία μόνο ο θάνατος μπορούσε να Τον έχει απόντα και η απώλειά Του συνεχίζει να μη γίνεται σεβαστή από κάποια αδέρφια Του με τα οποία χόρευε και τραγουδούσε μέχρι και πριν λίγες μέρες. «Πάμε να γαμήσουμε τα χανούμια», «θα τους πετύχουμε και θα τους λιώσουμε», ευκαιρία να τους ξαναδείρουμε και να κρεμάσουμε νέα ακαταλαβίστικα πανιά και να σκαρώσουμε νέα ακαταλαβίστικα συνθήματα που μουδιάζουν την υπόλοιπη ασπρόμαυρη κερκίδα.

Θα έχουμε μαζί μας ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται για τον ΠΑΟΚ. Ανθρώπους που ενδιαφέρονται μόνο για την προσωπική τους, αυτάρεσκη επιβολή προς τους «εχθρούς». Πάντα είχαμε, πάντα θα έχουμε μαζί μας αυτήν τη μειοψηφία, που καμιά φορά παίρνει στο λαιμό της έναν ολόκληρο Λαό, μια ολόκληρη, τεράστια οικογένεια. Επειδή δεν μπορεί να ξεχωρίσει πότε χτυπάς και πότε δε χτυπάς, ενώ είναι το πιο απλό πράγμα του καθαρού οπαδικού τρόπου ζωής: Περπατάς ευθεία και χτυπάς μόνο αυτούς που σου κλείνουν το δρόμο. Αν ο δρόμος είναι ανοιχτός, απλώς περπατάς μέχρι να φτάσεις στον προορισμό σου, την ασπρόμαυρη κερκίδα όπου θα ζήσεις άλλη μία μαγεία, όπως όλες οι προηγούμενες και οι επόμενες.

Ποτέ δε με ένοιαξε οτιδήποτε πέρα από τον ΠΑΟΚ. Ποτέ δεν ενδιαφέρθηκα για κανέναν αντίπαλο στην κερκίδα -τους κέρδισα όλους, τους πάτησα όλους με την πορεία μου στην ευθεία, με το λαρύγγι μου, με την τρέλα μου, με τη συνεχή παρουσία μου οπουδήποτε μπορούσα να πάω. Δε συμπαθώ και δε μισώ κανέναν, δεν ξεχωρίζω «μεγάλους» εχθρούς ή «μικρούς» αντιπάλους -τους έχω όλους γραμμένους. Μπήκαν στο διάβα μου; Τους τσαλαπάτησα. Δεν εμφανίστηκαν μπροστά μου; Συνέχισα να περπατάω, δεν άρχισα να τους ψάχνω. Φλώροι-ξεφλώροι, έτσι μάθαμε από παιδιά, εμείς που πλέον δεν είμαστε παιδιά.

Δεν έχω ιδέα τι μας περιμένει αύριο στο δρόμο, στο γήπεδο και το χόρτο. Δεν αγχώνομαι, ποτέ δεν αγχώθηκα ταξιδεύοντας για τον ΠΑΟΚ. Θα ξεκινήσουμε, θα φτάσουμε, θα τραγουδήσουμε, θα εκστασιαστούμε στο τέλος ή θα φύγουμε βρίζοντας, θα γυρίσουμε. Να γυρίσουμε, αυτό είναι το μόνο μου άγχος, στο τέλος της μέρας, να γυρίσουμε όλοι. Να γυρίσουμε όσοι πήγαμε, να γυρίσουνε και οι άλλοι όσοι πήγαν. Θεός να μην το παίξει κανείς, να μη χαλαστούν νιάτα, να μην κλάψει άλλη μάνα κι άλλος πατέρας το παιδί του επειδή απλώς είναι ΠΑΟΚ ή επειδή απλώς είναι ΑΕΚ. Πάντα, από πιτσιρικάς, αυτό με ένοιαζε όταν επιστρέφαμε -το μέτρημα. Το γαμημένο το μέτρημα, που τόσες φορές μας βρήκε λειψούς. Το ζύγι του ταξιδιού πάντα είναι αυτό: Αν δε λείπει κανείς, το ταξίδι ήταν ωραίο. Χάσαμε, κερδίσαμε, άλλη ιστορία, στις δεκαετίες μου στην κερκίδα ένα σκορ δεν κάνει τη διαφορά. Η χαρά μιας κούπας ή η λύπη μιας ήττας δεν πρόκειται ποτέ να είναι πιο δυνατά από το τραύμα μιας απώλειας.

Το παιχνίδι είναι άγριο. Όποιος το παίζει, οφείλει να ξέρει και τους κανόνες. Όποιος το παίζει επικίνδυνα, οφείλει να ξέρει και τις συνέπειες σε περίπτωση που θα χάσει. Κανείς δε θα χαριστεί σε κάποιον που του την πέφτει και κανείς δε θα κάτσει να της φάει -έτσι πάει το παιχνίδι κι όποιος δε θέλει να το παίξει κάθεται σπίτι του. Θα είναι πιο όμορφο το παιχνίδι αν αυτοί οι λίγοι, και από τις δύο πλευρές, που ζουν για να την πέφτουν δεν καταφέρουν να κρατήσουν ομήρους τους πολλούς που ζουν για να ζουν. Αν αυτοί που ξέρουν μόνο να μισούν δεν καταφέρουν να κάνουν παιχνίδι εις βάρος αυτών που ζουν για να αγαπούν. Αλλά, όπως σε κάθε παιχνίδι, οι όροι μπορούν να αλλάξουν σε μια στιγμή -εγώ που τα γράφω τώρα αυτά μουδιασμένος ακόμα από την απώλεια του Νάσου μπορεί να γίνω αυτός που θα τα διαβάζω μεθαύριο και θα λέω «τι μαλακίες γράφει ο τύπος, σε ποιο σύμπαν βρίσκεται». Μια βίδα είναι, λασκάρει. Ας βοηθήσουμε όλοι το διπλανό μας όταν λασκάρει η βίδα να την ξαναβάλει στη θέση του.

Θα κερδίσουμε στο τσιμέντο, θα κερδίσουμε στο λαρύγγι, θα κερδίσουμε στην παλαβομάρα. Θα χάσουμε ή θα κερδίσουμε στο χορτάρι -θα είναι ωραίο να κερδίσουμε και στο χορτάρι, να μας φύγει ένα τεράστιο φόρτωμα αφιερώνοντας την κούπα στον Νάσο, έστω συμβολικά, για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε λίγο πιο ανάλαφρα που μας έχει πιάσει η μαυρίλα και δε μας αφήνει από την περασμένη Παρασκευή. Σε κάθε περίπτωση, πέρα από την καζούρα και τα πειράγματα και τις ανταλλαγές φιλοφρονήσεων που επιβάλλει η περίσταση, θέλω ξημερώματα Κυριακής να επιστρέψω από το Βόλο με όσους ταξίδεψα, θέλω οι αντίπαλοι να επιστρέψουν από το Βόλο όσοι ταξίδεψαν και ό,τι άλλο έχει συμβεί ενδιάμεσα να είναι μονάχα αναμνήσεις που θα κουβαλάω μέχρι να έρθει και η δική μου ώρα και να θυμάμαι «α, ο τελικός του Βόλου, ακούστε να σας πω ιστορίες να πεθάνουμε στο γέλιο». Όπως έχω να λέω για τον τελικό του 2014, του 2003, του 2001, του 1992 και για κάθε αγώνα του ΠΑΟΚ που μου έχει αφήσει πράγματα να θυμάμαι, στο χόρτο ή στην κερκίδα. Καλό δρόμο σε όλους, καλά μυαλά σε όλους και το μέτρημα της αναχώρησης να είναι το ίδιο με το μέτρημα της επιστροφής.

Έμπολα

Έμπολα

Σπάνια υποστηρίζω μία ελληνική ομάδα εναντίον άλλης, όταν δεν εμπλέκεται το συμφέρον του ΠΑΟΚ. Συνήθ ...

Read more
Τερματοφύλακας

Τερματοφύλακας

Η προσωπική μου κορυφαία στιγμή για το 2015 δε θα μπορούσε να είναι άλλη από τη μέρα που πάτησα το χ ...

Read more
0003

0003

Το κλάμα της Ναντ, το & ...

Read more
0001

0001

Ιανουάριος 1990. Ο ΠΑ&Omicron ...

Read more
Αρίνα

Αρίνα

Βρισκόμαστε στην μπ&omic ...

Read more
Ρέθυμνο

Ρέθυμνο

Κριτική ΠΑΟΚ-Ρέθυμνο 88-79. Πας να περάσεις δύο ήσυχες ώρες με το παιδί σου και την παρέα σου κι αυτ ...

Read more
68

68

Στις 5 Ιανουαρίου 1994 ...

Read more
Πόλεμος

Πόλεμος

Να μας συμπαθάτε, αλλά εμείς έχουμε πόλεμο κάθε βδομάδα. Με κάθε αντίπαλο. Σε «κάθε γήπεδο, σ’ όλη τ ...

Read more
Σόνικ

Σόνικ

Δεν μεγάλωναν με τίπ&om ...

Read more
Πληθωρικός

Πληθωρικός

Ο «πληθωρικός μέσο&si ...

Read more
0032

0032

Δεν υπάρχει «είδο&sigma ...

Read more
Κομπλεξικοί

Κομπλεξικοί

Εκτός από Παοκτσής είμαι και φίλαθλος. Εκτός από Παοκτσής και φίλαθλος, είμαι πλέον και συνδρομητής ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.