Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26

p23Στις 31 Μαΐου 2016, μετά τη λήξη του ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκός για τα πλέι-οφ, οι περισσότεροι κατέβηκαν προς την Παραλία για το πάρτι που θα γινόταν με τη λήξη της αγωνιστικής περιόδου.

Εγώ έπρεπε να πάω κάπου αλλού. Κατέβηκα τα στενά από την Τούμπα κάθετα ως την Παπαναστασίου και μπήκα στο 10 για να φτάσω Νέα Ελβετία, όπου με περίμεναν οι δικοί μου για τη συνέχεια της βραδιάς. Στη στάση «Γήπεδο Άρη» το αστικό άνοιξε τις πόρτες αλλά κάποιοι πιτσιρικάδες το εμπόδιζαν να τις κλείσει.

Στεκόμουν όρθιος στη μεσαία πόρτα, με το κινητό στο χέρι, ακούγοντας μουσική. Φορούσα ένα άσπρο μπλουζάκι του Πανελλήνιου Συνδέσμου Φίλων ΠΑΟΚ Αθηνών, όπου στιλιστικά ο Δικέφαλος είναι δυσδιάκριτος από απόσταση, κοντά στην καρδιά. Είκοσι άτομα με κίτρινες μπλούζες, στις οποίες υπήρχε επάνω ένα κωμικό μπουλντόγκ και η επιγραφή «Super 3», ερευνούσαν το αστικό από τα παράθυρα, ουρλιάζοντας και βρίζοντας. Έσκυψα για να ελέγξω τους συνεπιβάτες, αγχωμένος μήπως ταξιδεύει μαζί μου κανένας ευερέθιστος συνοπαδός. Ήμασταν πέντε άτομα που είχαμε ανεβεί μαζί μετά το ματς, αλλά δεν κινήθηκε κανείς, ούτε ήταν κάποιος από εμάς στολισμένος με κασκόλ, καπελάκι ή καμία καφρίλα που να τραβάει την προσοχή. Έμειναν όλοι ψύχραιμοι.

Ένας από τους τύπους που είχαν στήσει το καρτέρι στη στάση ανέβηκε το πρώτο σκαλί. Με είδε. Το είδε αυτό που φορούσα, δεν μπορεί να μην το είδε. Αλλά είδε κι εμένα. Σαραντάρης, γκριζομάλλης, ήρεμος, με τα ακουστικά στ’ αυτιά, χαλαρός, με το βλέμμα στο κινητό. Δε σήκωσα τη ματιά μου, αλλά τον είδα σε δέκατα όπως ανέβαινε, σγουρομάλλης, ακούρευτος, το πολύ δεκαεφτά, μελαχρινός. Κοντοστάθηκε δυο-τρία δευτερόλεπτα, μετά κατέβηκε και το αστικό ξεκίνησε για την επόμενη στάση, «Βούλγαρη», την τελευταία πριν τον Τερματικό Σταθμό Χαριλάου. Τους είδα αχνά, από το πίσω παρμπρίζ όπως απομακρυνόταν το Δεκάρι, να κοιτάζουν οι μισοί προς το λεωφορείο μας και οι άλλοι μισοί προς το επόμενο, για νέο έλεγχο οπαδικών ταυτοτήτων. Κατέβηκα στη Βούλγαρη, δεν πήγα ως το τέρμα και μέχρι να μπω στο επόμενο μέσο μεταφοράς μου είχε κολλήσει και σιγοψιθύριζα «Βου-Βου-Βούλγαρη» και γελούσα μόνος μου, όσο περπατούσα προσεκτικά, τσεκάροντας τα στενά γύρω από το γήπεδο του Άρη.

Όποιος πιστεύει πως το περιστατικό που κατέληξε στην -κατ’ ουσία- δολοφονία του Νάσου είναι κάποια εξαίρεση προφανώς δεν έχει και μεγάλη σχέση με την πραγματικότητα. Οι συμπλεγματικοί οπαδοί φασίστες κυκλοφορούν ελεύθεροι, δεν είναι «προνόμιο» καμίας ομάδας και αφορούν σε όλους τους πολίτες που βρίσκονται με κόκαλα σπασμένα και μελανιές και τραμπουκισμούς στα νοσοκομεία επειδή, απλώς, φοράνε ένα μπλουζάκι ή ένα κασκόλ της ομάδας τους στην πόλη όπου αυτή εδρεύει και αγωνίζεται. Μπορεί οι γριές να είναι τα μεγαλύτερα πουστράκια τα τελευταία χρόνια και ο τρόπος δράσης τους να παραπέμπει σε παλαιομοδίτικο φασισμό, αλλά όλα αυτά που γράφουνε τα πανιά που σηκώνονται σε όλα τα γήπεδα, που οι περισσότεροι δεν καταλαβαίνουν ή κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν, αντιστοιχούν το καθένα σε ένα παρόμοιο πούστικο καρτέρι ή πέσιμο. Κι αν δε σου έχει συμβεί μέχρι τώρα, αυτό δε σημαίνει πως δεν μπορεί να σου συμβεί ή δε σου έχει συμβεί και τη γλίτωσες χωρίς καν να καταλάβεις από πού γλίτωσες.

Οι μεγάλοι μάγκες φοράνε παντελόνια. Κι ένας από τους πιο μεγάλους μάγκες που έχω γνωρίσει στη ζωή μου με τράβηξε μια φορά από το φλάι, με έσυρε στη γωνιά του δρόμου και με έβαλε ασπίδα στους βάζελους που ανέβαιναν πλάι μας την Κλεάνθους, αρχές δεκαετίας του ’90, για να τους ενημερώσει πως το κασκόλ ενός απ’ αυτούς φαινόταν κάτω από το μπουφάν. Χιλιάδες οπαδοί του ΠΑΟΚ old school αρχών δεκαετίας ’90, χιλιάδες οπαδοί του ΠΑΟΚ πεζοί να ανεβαίνουν την Κλεάνθους για το γήπεδο και πέντε βάζελοι που για κάποιο λόγο ανέβαιναν μαζί μας, ώστε να φτάσουν μέχρι την 8 και να μπουν με τους δικούς τους. Αν τα κρόσσια από το κασκόλ του τύπου τα είχε πρωτοδεί ο λάθος άνθρωπος κι όχι ο Σήφης, θα τους έτρωγαν ζωντανούς. Αλλά ο αληθινός μάγκας ποτέ δε θα την έπεφτε πέντε χιλιάδες σε πέντε ανθρώπους, ο μάγκας γράφει την ιστορία του στους δρόμους, περπατώντας ευθεία, με αντίδραση και με αντεπίθεση όταν του κλείνουν το δρόμο, όχι με πουστριλίκια και με ντροπές.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038