Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

nasosΗ περίπτωση του ασύλληπτου κομπλεξισμού που επιδεικνύει εδώ και αρκετό καιρό η αυτοαποκαλούμενη ως «Αυτόνομη» Θύρα 10 έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον.

Επιθέσεις σε γυναικόπαιδα, επιλεγμένα πεσίματα σε αγώνες με λίγο κόσμο και ελάχιστο οργανωμένο, καρτέρια στο σκοτάδι δέκα με έναν, φέιγ-βολάν που μιλάνε για Παοκτσήδες «μετανάστες στην πόλη τους». Όπως συμβαίνει σε κάθε απότομη και περίεργη αλλαγή ομαδικής συμπεριφοράς, ψάξε τον έναν που κρύβεται από πίσω. Τον έναν που ξεσηκώνει, οργανώνει, καθοδηγεί τα πρόβατα για να ικανοποιήσει τα συμπλέγματά του. Ποιος ξέρει πόσο ξύλο έφαγε μικρός στο σχολείο από έναν Παοκτσή ή ποιος Παοκτσής του έφαγε καμιά γκόμενα ή, τέλος πάντων, τι τον σημάδεψε στην παιδική του ηλικία και τον έκανε να μισεί τους Παοκτσήδες πιο πολύ από την αγάπη του για οτιδήποτε άλλο στη ζωή, όπως μπορεί να καταλάβει ο καθένας παρακολουθώντας τον τρόπο που δρα η συγκεκριμένη συμμορία.

Οι λίγοι συμπλεγματικοί που τα τελευταία χρόνια κινούνται στο σκοτάδι ύπουλα και με το πουστριλίκι γαλανόλευκη σημαία τους δυνάμωσαν, συνέχισαν να χτυπάνε περαστικούς με ασπρόμαυρα μπλουζάκια, να κάνουν κοριτσάκια στο χάντμπολ να ουρλιάζουν, να κοπανάνε ζευγαράκια που περνάνε έξω από τη βάση τους. Καμία σχέση με οπαδισμό, καμία σχέση με αγάπη για την ομάδα τους, παρά μόνο εγκληματικές πράξεις στο όνομά της. Ατιμώρητοι, ασύλληπτοι, δήθεν «ελευθεριακοί» -λες και υπάρχει άνθρωπος με ελευθεριακή σκέψη και τρόπο ζωής που δέρνει κόσμο στα τυφλά. Ψεύτικοι. Υποκριτές. Αντιποιητές δοξασμένων ταυτοτήτων που ποτίστηκαν με ιδρώτα και αίμα από τη γενιά που διαδέχτηκαν.

Τώρα έχουν έναν άνθρωπο που χαροπαλεύει στα χέρια τους. Όχι οι γριές, όχι οι οπαδοί του Ηρακλή, όχι η Αυτόνομη Θύρα 10. Τον έχουν οι συγκεκριμένοι πέντε, δέκα μπάσταρδοι που επί χρόνια συνεχίζουν να ντροπιάζουν το οπαδικό μας σύμπαν λειτουργώντας ως μπράβοι των φασιστικών ιδεών τους στις οποίες φοράνε μάσκες ελευθεριακών πεποιθήσεων. Προσωπικά, δεν πρόκειται να βρίσω γριά, δεν πρόκειται να ασχοληθώ με κανέναν οργανωμένο του Ηρακλή για «εκδίκηση» ή «αντίποινα» -θα ψάξω τον έναν, τους δύο, τους πέντε-δέκα εγκληματίες με το αίμα στα χέρια τους. Οπαδικά, τους διαλύουμε όποτε θέλουμε, είμαστε δέκα προς έναν και είμαστε είκοσι προς έναν με τον αδερφό μας να δίνει μάχη να κρατηθεί στη ζωή. O Νάσος δεν ήταν θύμα καμίας οπαδικής μάχης, αλλά του κομπλεξισμού λίγων ηλίθιων, άσχετων με τις Ιδέες και τις Αρχές που μας χωρίζουν και μας ενώνουν.

Ο μόνος που συνεχίζει το ίδιο έγκλημα δίχως να κρύβει την ταυτότητά του και δε φοβάται τη σύλληψη είναι ο χαφιές. Θα περιμένουμε να δούμε αν οι μπάτσοι συλλάβουν τους χαφιέδες τους ή θα τους αφήσουν να συνεχίσουν να κυκλοφορούν ελεύθεροι, να συνεχίσουν να χτυπάνε κρυμμένοι στα στενά τα Παοκτσάκια που γυρίζουν ένας-ένας από την Τούμπα, να συνεχίσουν να μπουκάρουν στη Μίκρα σε ματς όπου πηγαίνω με την επτάχρονη κόρη μου. Θα περιμένουμε. Θα κάνουμε ησυχία για να μην ενοχλήσουμε τον Νάσο όσο παλεύει. Μετά, δε θα περιμένουμε. Θα τους περιμένουμε. Θα τους περιμένουμε μέσα στο σκοτάδι τους να μας ορμήσουν, αλλά από ‘δώ και πέρα δε θα είμαστε ένας-ένας.

Χωριά

Χωριά

Ποιος πιστεύει πως φέτος μπορούμε να πάρουμε το Europa League; Δε βλέπω κανένα χέρι. Ποιος πιστεύει ...

Read more
Πόλεμoς

Πόλεμoς

Κανένας πόλεμος δεν έχει ξεκινήσει και κανένας πόλεμος δεν πρόκειται να γίνει κόντρα σε οποιονδήποτε ...

Read more
Αξιοκρατία

Αξιοκρατία

Πολύ περίεργο τυπάκι. Είχε σκάσει στη δουλειά όταν εγώ είχα ήδη παλιώσει και με είχανε βάλει να τον ...

Read more
Είκοσι (05/01/1997)

Είκοσι (05/01/1997)

Η τιμωρία ήταν απίστε&upsilo ...

Read more
Διάγνωση

Διάγνωση

Να θυμάσαι επετείους, γενέθλια, γάμους, γεννήσεις, θανάτους, με ορόσημο κάποιον αγώνα. ...

Read more
Δυναμιτάκια

Δυναμιτάκια

ΠΑΟΚ-Άρης 77-78. Φέρτε μου τον τύπο μπροστά μου. Πρέπει να τον δω φάτσα. Να του μιλήσω και να τον ακ ...

Read more
Κλαψομούρης

Κλαψομούρης

Ήμουν διακοπές στην Καβάλα και τα λέγαμε με τον Παύλο και τον Εφραίμ, ωραίος καφές πρωινιάτικα πριν ...

Read more
Χυδαιότητα

Χυδαιότητα

Στον δικό μου ΠΑΟΚ δεν υπάρχουν επιστροφές και δεύτερες ευκαιρίες. Επέλεξες να με παρατήσεις, φορούσ ...

Read more
Καραγκιοζάκο

Καραγκιοζάκο

Δύο ματς παίξαμε στο Πρωτάθλημα, τα κερδίσαμε. Ένα ματς στο Κύπελλο, το κερδίσαμε, πήγαμε ημιτελικό ...

Read more
Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς «φίλο&upsil ...

Read more
Η Ζωή Μετά (2001)

Η Ζωή Μετά (2001)

Επτά ποδοσφαιριστέ&s ...

Read more
Προειδοποίηση

Προειδοποίηση

Οι ώρες που περάσαμ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.