Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08

nasosΗ περίπτωση του ασύλληπτου κομπλεξισμού που επιδεικνύει εδώ και αρκετό καιρό η αυτοαποκαλούμενη ως «Αυτόνομη» Θύρα 10 έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον.

Επιθέσεις σε γυναικόπαιδα, επιλεγμένα πεσίματα σε αγώνες με λίγο κόσμο και ελάχιστο οργανωμένο, καρτέρια στο σκοτάδι δέκα με έναν, φέιγ-βολάν που μιλάνε για Παοκτσήδες «μετανάστες στην πόλη τους». Όπως συμβαίνει σε κάθε απότομη και περίεργη αλλαγή ομαδικής συμπεριφοράς, ψάξε τον έναν που κρύβεται από πίσω. Τον έναν που ξεσηκώνει, οργανώνει, καθοδηγεί τα πρόβατα για να ικανοποιήσει τα συμπλέγματά του. Ποιος ξέρει πόσο ξύλο έφαγε μικρός στο σχολείο από έναν Παοκτσή ή ποιος Παοκτσής του έφαγε καμιά γκόμενα ή, τέλος πάντων, τι τον σημάδεψε στην παιδική του ηλικία και τον έκανε να μισεί τους Παοκτσήδες πιο πολύ από την αγάπη του για οτιδήποτε άλλο στη ζωή, όπως μπορεί να καταλάβει ο καθένας παρακολουθώντας τον τρόπο που δρα η συγκεκριμένη συμμορία.

Οι λίγοι συμπλεγματικοί που τα τελευταία χρόνια κινούνται στο σκοτάδι ύπουλα και με το πουστριλίκι γαλανόλευκη σημαία τους δυνάμωσαν, συνέχισαν να χτυπάνε περαστικούς με ασπρόμαυρα μπλουζάκια, να κάνουν κοριτσάκια στο χάντμπολ να ουρλιάζουν, να κοπανάνε ζευγαράκια που περνάνε έξω από τη βάση τους. Καμία σχέση με οπαδισμό, καμία σχέση με αγάπη για την ομάδα τους, παρά μόνο εγκληματικές πράξεις στο όνομά της. Ατιμώρητοι, ασύλληπτοι, δήθεν «ελευθεριακοί» -λες και υπάρχει άνθρωπος με ελευθεριακή σκέψη και τρόπο ζωής που δέρνει κόσμο στα τυφλά. Ψεύτικοι. Υποκριτές. Αντιποιητές δοξασμένων ταυτοτήτων που ποτίστηκαν με ιδρώτα και αίμα από τη γενιά που διαδέχτηκαν.

Τώρα έχουν έναν άνθρωπο που χαροπαλεύει στα χέρια τους. Όχι οι γριές, όχι οι οπαδοί του Ηρακλή, όχι η Αυτόνομη Θύρα 10. Τον έχουν οι συγκεκριμένοι πέντε, δέκα μπάσταρδοι που επί χρόνια συνεχίζουν να ντροπιάζουν το οπαδικό μας σύμπαν λειτουργώντας ως μπράβοι των φασιστικών ιδεών τους στις οποίες φοράνε μάσκες ελευθεριακών πεποιθήσεων. Προσωπικά, δεν πρόκειται να βρίσω γριά, δεν πρόκειται να ασχοληθώ με κανέναν οργανωμένο του Ηρακλή για «εκδίκηση» ή «αντίποινα» -θα ψάξω τον έναν, τους δύο, τους πέντε-δέκα εγκληματίες με το αίμα στα χέρια τους. Οπαδικά, τους διαλύουμε όποτε θέλουμε, είμαστε δέκα προς έναν και είμαστε είκοσι προς έναν με τον αδερφό μας να δίνει μάχη να κρατηθεί στη ζωή. O Νάσος δεν ήταν θύμα καμίας οπαδικής μάχης, αλλά του κομπλεξισμού λίγων ηλίθιων, άσχετων με τις Ιδέες και τις Αρχές που μας χωρίζουν και μας ενώνουν.

Ο μόνος που συνεχίζει το ίδιο έγκλημα δίχως να κρύβει την ταυτότητά του και δε φοβάται τη σύλληψη είναι ο χαφιές. Θα περιμένουμε να δούμε αν οι μπάτσοι συλλάβουν τους χαφιέδες τους ή θα τους αφήσουν να συνεχίσουν να κυκλοφορούν ελεύθεροι, να συνεχίσουν να χτυπάνε κρυμμένοι στα στενά τα Παοκτσάκια που γυρίζουν ένας-ένας από την Τούμπα, να συνεχίσουν να μπουκάρουν στη Μίκρα σε ματς όπου πηγαίνω με την επτάχρονη κόρη μου. Θα περιμένουμε. Θα κάνουμε ησυχία για να μην ενοχλήσουμε τον Νάσο όσο παλεύει. Μετά, δε θα περιμένουμε. Θα τους περιμένουμε. Θα τους περιμένουμε μέσα στο σκοτάδι τους να μας ορμήσουν, αλλά από ‘δώ και πέρα δε θα είμαστε ένας-ένας.

Φανέλα

Φανέλα

Φανέλα έχω πάρει δύο φορές στη ζωή μου. Η πρώτη ήταν ιστορική, καθώς επρόκειτο για τη φανέλα με τον ...

Read more
Μπερδεμένα

Μπερδεμένα

Έχω να μεθύσω, να χάσω &tau ...

Read more
Πέταλα

Πέταλα

Πολύς λόγος γίνεται για τη διαμάχη που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στα αντικριστά πέταλα της Τούμπας, δηλα ...

Read more
Σκούπισμα

Σκούπισμα

Δεκατόσα χρόνια δίπλα δίπλα στα τσιμέντα και να βρίσκεσαι κατά λάθος μαζί του στην ίδια δουλειά. ...

Read more
Ανάλυση

Ανάλυση

Τελικός ΑΕΚ-Ολυμ& ...

Read more
Δολοφόνοι

Δολοφόνοι

Παραστρατιωτική ορ& ...

Read more
Τσίμπα

Τσίμπα

«Τσίμπα μου ένα παπάρι, ρε καραγκιοζάκο». Αυτό έχω μόνο να δηλώσω, δε βρίσκω κάτι άλλο να πω για το ...

Read more
Ένορκοι

Ένορκοι

Ένας φώναξε κάτι από κάπ&om ...

Read more
Ανάσα

Ανάσα

Πρώτη φορά πήγα στο Πα&la ...

Read more
0039

0039

H εικόνα του με την α&up ...

Read more
Περαστικοί

Περαστικοί

Αν πιστεύεις πως ο ΠΑΟΚ είναι οι παίκτες του, οι προπονητές του, οι διοικήσεις του, οι υπάλληλοί του ...

Read more
Ενισχυτές

Ενισχυτές

Με κάθε αντίπαλο έχ&omicro ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.