ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

2ndfinalΞυπνητήρι στις 6:15. Γρήγορο ντους, πρωινό, γάλα στη μικρή χουλιγκάνα που αναρωτιόταν γιατί με ξυπνάς πάλι μέσα στη νύχτα.

Ντύσιμο για τη δουλειά, ντύσιμο στη μικρή που ακόμα μισοκοιμάται, όπως κι εγώ που κατάφερα να κλείσω μάτι γύρω στις δύο το πρωί από την υπερένταση της τεσσάρας στον Παναθηναϊκό και το στομάχι βαρύ από τα εορταστικά βρώμικα. Εφτά παρά δέκα στο δρόμο για τον παιδικό. Αναμονή στη στάση, αστικό, μετά ενάμισο χιλιόμετρο περπάτημα πήγαινε-έλα -το «πήγαινε» χοροπηδώντας και κόβοντας παπαρούνες για να τις πάει στη δασκάλα της. Για άλλη μια φορά, της είπε πως ήταν το πρώτο παιδί που έφτασε στο σχολείο και η Λιλιγκάνα καμάρωνε επειδή «σήμερα φόρεσα τα γρήγορα παπούτσια μου».

Κι άλλο αστικό για το ΚΤΕΛ. Πάλι στο τσακ το πρόλαβα, έφτασα στη δουλειά στην ώρα μου. Πρόλαβα να φτιάξω έναν καφέ να συνέρθω. Στο σχόλασμα έφτιαξα έναν ακόμα, για τη διαδρομή ως τη στάση του λεωφορείου, άλλο ενάμισο χιλιόμετρο μέσα στον ήλιο. Το επόμενο δρομολόγιο έφευγε σε μία ώρα και κάτι, έκατσα για τον τρίτο καφέ της ημέρας και ζητιάνεψα μια πρίζα να φορτίσω την μπαχατέλα που δεν κρατάει, πλέον, ούτε μισή μέρα. Δεν προλάβαινα με τίποτα τον τελικό -στην καλύτερη, θα έχανα τα δύο πρώτα σετ. Έστειλα μήνυμα στην Άννα στο σπίτι και στο Μήτσο στο Παλατάκι, να με ενημερώνουν. Μπήκα στο λεωφορείο με την έναρξη αλλά μπαταρία ούτε να το ακούσεις από το ραδιόφωνο.

Κάνα μισάωρο μετά, άνοιξα το κινητό, που με απειλούσε πως χρειάζεται φορτιστή μ’ εκείνο το εφιαλτικό μπιπ-μπιπ παρά το τάισμά του επί μία ώρα στο καφενείο όπου είχα αράξει. Δύο μηνύματα, και τα δύο έγραφαν το ίδιο: 1-0. Το ξανάνοιξα και τα μηνύματα έγραφαν πάλι το ίδιο πράμα: 2-0. Άρχιζε το τρίτο σετ κι εγώ μόλις είχα κατεβεί από το λεωφορείο στο δρόμο της Θέρμης, στη διασταύρωση με την Αντύπα. Υπολόγιζα πως το Παλατάκι απέχει με τα πόδια πέντε λεπτά. Έκανα λάθος, ήταν δεκαπέντε λεπτά, μπήκα στο τρίτο σετ και ο πίνακας έγραφε 15-14. Τράβηξα προς τη γνωστή μου θέση, ο Μήτσος καθόταν αρκετά παραπέρα. Μου έγνεψε πως δεν έρχεται δίπλα μου επειδή η θέση του είναι γουρλίδικη. Είδαμε τους δέκα τελευταίους πόντους του ΠΑΟΚ χώρια. 3-0, ισοφαρίσαμε τη σειρά των τελικών στο μισοάδειο-μισογεμάτο Παλάτι όπου είχαμε σηκώσει τα δύο μας πρωταθλήματα με τον κόσμο να κρέμεται από τα κάγκελα. «Άμα πάρουμε το διπλό τη Δευτέρα, στον τέταρτο τελικό θα γεμίσει». «Άρα στον τέταρτο τελικό θα γεμίσει».

Αυτός ήταν ο δεύτερος τελικός για μένα. Δέκα πόντοι του ΠΑΟΚ, δέκα-δεκαπέντε λεπτά αγώνα. Γύρισα σπίτι, έκανα ντους, έφαγα, έπεσα για ύπνο. Ξυπνητήρι στις 4:30. Το Σάββατο θα έφευγα 4:50 το πρωί, θα γυρνούσα 4:30 το απόγευμα, θα έχανα το Άρης-ΠΑΟΚ επειδή κατέρρευσα από την κούραση, θα έχανα και την παρουσίαση του βιβλίου του Δήμου, που είναι καλό Παοκτσάκι και ήθελα να είμαι εκεί. Θα ξυπνούσα το πρωί της Κυριακής, χαράματα, με ένα φραπέ στο μπαλκόνι, στη βροχή, και θα διάβαζα τι έγινε στο Παλέ από τις ιστοσελίδες. Και το απόγευμα, θα τραβούσα για την Τούμπα, εγώ και λίγες χιλιάδες ακόμα, με τους δρόμους βρεγμένους από τη συνεχή ψιχάλα της μέρας -ήταν η σειρά μου, έτσι το πάμε, μια η Άννα στην Τούμπα κι εγώ τα παιδιά, μια εγώ στην Τούμπα κι αυτή τα παιδιά, της είχε κάτσει ο ημιτελικός, μου έκατσε στη σειρά η Κέρκυρα. Μας έκατσε και το δώρο από τη δική της δουλειά, που πληρώθηκαν νωρίτερα το μηνιάτικο και πήρα τσιγάρα, ολόκληρο πακέτο, ήπια και μια μπύρα μετά το ματς, μεγαλεία. Δευτέρα πρωί, θα διάβαζα σχόλια για τους «Θεσσαλονικιούς, που τους είναι τόσο εύκολο επειδή μένουν δίπλα στο γήπεδο και δεν πάνε σε κάθε ματς και ντροπή τους».

Απόντες

Απόντες

Σε κάθε εντός έδρας αγώνα φέτος, ο ΠΑΟΚ ήταν στην πρώτη θέση πριν αρχίσει το ματς. ...

Read more
Αγκαλίτσες

Αγκαλίτσες

Για να μπορέσεις να μεταφέρεις στους κάτω των 30 το κλίμα της προ Κόκκαλη εποχής χρειάζεσαι μηχανή τ ...

Read more
Τζαμποσακούλα

Τζαμποσακούλα

Δεν είναι δυνατό να μεταφέρεται γονιδιακά αυτό το πράμα. Κι όμως, κάθε μέρα επαληθεύεται, αυτό το πα ...

Read more
Πρεμιέρες

Πρεμιέρες

Χαριλάου, 21 Αυγούστ ...

Read more
Εβδομηντατέσσερα

Εβδομηντατέσσερα

Με τα τρία γκολ εναντίον της Ντιναμό Μινσκ, ο Στέφανος Αθανασιάδης πέρασε στην 7η θέση των σκόρερς ό ...

Read more
Ευαίσθητος

Ευαίσθητος

Μια φορά είχαν βάλει τους βάζελους στη 10, στο Παλέ. Για τους νέους, όπως βλέπεις στην τηλεόραση απέ ...

Read more
Νίνης

Νίνης

Η μεγάλη μου κόρη έχει ποδοσφαιρικό ένστικτο. Από τον πρώτο αγώνα που είδε στη ζωή της, ξεχώρισε αμέ ...

Read more
Αυτοκόλλητο

Αυτοκόλλητο

Συζητούσανε όλοι &ga ...

Read more
Απόσταση

Απόσταση

Οι πιο μεγάλες τραγωδίες αυτό τον καιρό είναι οι Παοκτσήδες του Νότου. «Δεν έχουμε μούτρα να κυκλοφο ...

Read more
Προπαγάνδα

Προπαγάνδα

Τον τρόπο με τον οποίο θα επιχειρηθεί να καλυφθεί η χθεσινή ιστορική ξεφτίλα από τον επίσημο Ολυμπια ...

Read more
Αβάντζο

Αβάντζο

Στο 18ο λεπτό του αγ ...

Read more
0045

0045

Το ασπρόμαυρο ταξίδ&i ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.