Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

ballaΗ Χουλιγκάνα κατέβηκε πασχαλιάτικα στην αυλή με την καινούργια της μπάλα ΠΑΟΚ, αν και δεν υπήρχε κανένας για να παίξει μαζί της. Όλα τα παιδιά εξαφανισμένα στις σούβλες και τις ταβέρνες, η γειτονιά έρημη. Λίγη ώρα μετά, εμφανίστηκε ένας που είχε ξεμείνει, όπως εμείς, που την είχε δει στην αυλή από το παράθυρο, οπότε κάποια στιγμή άρχισε να ακούγεται ο ήχος από τα σουτάκια που ρίχνανε στο πλακόστρωτο. Παίζανε ώρες, μέχρι που βράδιασε και κατέβηκα να τη μαζέψω. «Μπαμπά, το ξέρεις πως ο Α είναι Άρης». Το ξέρω, μου το έχεις ξαναπεί. «Άκου τι μου είπε, πως αν τον δει ο μπαμπάς του να παίζει με μπάλα ΠΑΟΚ θα τον κρεμάσει ανάποδα». Σιγά, μωρέ, μια μπάλα είναι, δεν άλλαξε ομάδα για να έχει θέμα με τον πατέρα του -«όχι, μπαμπά, σκέψου αν έπαιζα εγώ με μπάλα Άρης, δε θα με κρεμούσες ανάποδα»;

Και αρχίζει πάλι η κατήχηση του υγιούς φιλάθλου. Ρε Ηλέκτρα, τα έχουμε ξαναπεί αυτά. Ο καθένας υποστηρίζει όποια ομάδα θέλει και δε μαλώνουμε για τις ομάδες. Ο Α είναι φίλος σου κι εσύ είσαι φίλη του κι ας υποστηρίζετε διαφορετικές ομάδες. Και στο σχολείο τα παιδιά δεν είναι όλα ΠΑΟΚ αλλά κάνετε παρέα και είστε αγαπημένοι. Εμείς είμαστε ΠΑΟΚ, πηγαίνουμε στο γήπεδο και περνάμε καλά και ούτε κοροϊδεύουμε ούτε ασχολούμαστε με τους άλλους. Ο Α με τον πατέρα του πηγαίνουν στην Άρη και περνάνε κι αυτοί καλά που είναι Άρης και ο καθένας με την ομάδα του. «Δηλαδή εσύ έχεις φίλους που είναι άλλες ομάδες»; Φυσικά. Ο Γιάννης και ο Θόδωρος είναι παναθηναϊκοί. Ο Βασίλης είναι αρειανός. Ο Γιώργος είναι Ηρακλής. Ο Αντώνης είναι ΑΕΚ. Η Χριστίνα είναι ολυμπιακός. Με όλους αυτούς είμαστε φίλοι και δεν αφήνουμε τις ομάδες να μας χωρίζουν. Και ο παππούς σου παναθηναϊκός είναι, τι να κάνουμε τώρα. «Εντάξει, κατάλαβα, εμείς είμαστε ΠΑΟΚ αλλά οι φίλοι μας μπορούν να είναι και άλλη ομάδα». Ακριβώς. Δεν έχουμε πρόβλημα με τις άλλες ομάδες, αλλά εμείς αγαπάμε τον ΠΑΟΚ.

Άραξα πίσω ευχαριστημένος από την κουβέντα, αφού το θεωρώ πολύ σημαντικό να μη μεγαλώσω τα παιδιά μου ως τυφλούς χούλιγκαν που μισούν οτιδήποτε διαφορετικό, αλλά να μάθουν να αγαπάνε τη δική τους ομάδα και να σέβονται τους υπόλοιπους. Και λέω στην Άννα «αν ήμασταν σε ταινία, τώρα ο σκηνοθέτης θα έβαζε ένα μοντάζ με τα μούτρα μου στο Καραϊσκάκη, το Χαριλάου, το Καυτανζόγλειο, τη Φιλαδέλφεια, το ΟΑΚΑ, να βγάζω αφρούς και να τρέχουν τα σάλια όσο βρίζω μάνες και πατέρες και καταριέμαι και προσβάλλω ό,τι ιερό και όσιο έχουν οι απέναντι, να τους πετάω μπουκάλια, ξύλα και πέτρες, να ορμάω στα κάγκελα με χειρονομίες και να ζουμάρει στα γουρλωμένα, υγρά μου μάτια που βγάζουν σπίθες στις αντίπαλες κερκίδες όπου έχω βρεθεί. Και μετά, θα άνοιγε το πλάνο και θα με έδειχνε πάλι στην καρέκλα μου σήμερα, να χαμογελάω αυτάρεσκα που ρητορεύω περί φίλαθλου πνεύματος και αγάπης για το συνάνθρωπό μας. Όσκαρ πρώτου ανδρικού ρόλου.

Θλίψη

Θλίψη

Σφυρίζει τη λήξη, κατεβάζεις το κεφάλι, πας σπίτι και πέφτεις να κοιμηθείς. Έχασες. Χάσαμε. ...

Read more
Δύο

Δύο

Σήμερα η σελίδα isovitis.gr κ& ...

Read more
Αναλγητικό

Αναλγητικό

ΠΑΟΚ-ΑΕΚ 73-71. Δε θυμάμαι από πότε έχω να δω παιχνίδι στο μπάσκετ που το πήρε η κερκίδα. ...

Read more
Αγγελίδης

Αγγελίδης

Δεκαπέντε χρόνια είχε κολλήσει το μυαλό μου στο όνομα «Αγγελίδης» και δεν πήγαινα στο μπάσκετ. ...

Read more
Κερκιδάκι

Κερκιδάκι

Δίχως την παραμικρή σκέψη, αντάλλαζα την Τούμπα της Κυριακής με το κερκιδάκι στη Νέα Σμύρνη το Σάββα ...

Read more
Αντιπαλότητα

Αντιπαλότητα

17 Ιανουαρίου 1960, ο Άρης υποδέχεται την ΑΕΚ στο Χαριλάου. Με το σκορ στο 2-1, ο διαιτητής σφυρίζει ...

Read more
Περίεργα

Περίεργα

Έπρεπε να φτάσουμε μέ ...

Read more
Βελάκια

Βελάκια

Μετά το ματς με την Τ&epsil ...

Read more
Επιστροφές

Επιστροφές

Βγάζω τα σπασμένα γι&alp ...

Read more
Spiaggia

Spiaggia

Τελικά ο Ρόμπερτ είχ&e ...

Read more
Άντε

Άντε

Την ώρα που όλοι βλέπαμε το ίδιο έργο. Την ώρα που παρακολουθούσαμε, σε ζωντανή μετάδοση, τον ίδιο ε ...

Read more
Περηφάνια

Περηφάνια

Πλησιάζει η επίσημη αγωνιστική περίοδος, αρχίζει σιγά σιγά και η φθινοπωρινή περίοδος της κωλοτούμπα ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.