Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06

xarilaou90sΌχι. Εσείς είστε που ζείτε σε άλλον πλανήτη. Εσείς έχετε κάνει εθελοντική λοβοτομή και βλέπετε τον ίδιο, βρώμικο κόσμο με διαφορετικά μάτια και προσποιείστε πως δε φτάνει άλλο στα ρουθούνια σας η μπόχα που μας φέρνει αναγούλα από τότε που πρωτοβρεθήκαμε στην κερκίδα.

Κουρασμένοι από τα χρόνια βασανιστηρίων που ζούμε σε κάθε σφύριγμα, βραχνιασμένοι από τις κραυγές στα τσιμέντα με τις δεκαετίες αδικιών, απελπισμένοι για ένα σημάδι πως «κάτι αλλάζει». Εύκολα θύματα στα στημένα κειμενάκια των εμπόρων ελπίδας -πουλάει η ελπίδα, πουλάει η προσμονή για το καλύτερο, το δίκαιο, το λυτρωτικό. Όπως πουλάνε τα κείμενα στις περιόδους των μεταγραφών και των σπουδαίων αγώνων, επειδή προγραμματιστήκαμε να θυσιάζουμε χρόνια καθημερινότητας για λίγες μεγαλειώδεις ώρες.

Το κενό στο στομάχι για το ταξίδι της επόμενης αγωνιστικής, το κρέμασμα του κασκόλ πάνω από το κρεβάτι για να ξεκουραστεί από το χορό, το άπλωμα της ασπρόμαυρης φανέλας για να ξεπλυθεί από το μπαρούτι έγιναν λάικ για εκλογές Ποδοσφαιρικών Ενώσεων, χειροκροτήματα για την ετοιμοθάνατη κατσίκα του γείτονα, συγκίνηση επειδή έφτασε η μέρα να μας κοιτάξει ο επίσημος ΠΑΟΚ στα μάτια, στο ίδιο ύψος με το μπόι μας, να μιλήσουμε την ίδια γλώσσα -κανείς δε νοιάζεται αν αυτό έγινε επειδή εμείς γονατίσαμε, εμείς παρατήσαμε τα όνειρα που μας κρατούσαν ένα εκατοστό στον αέρα. Ξυπνήσαμε, μέσα στη χωματερή των φαντασμάτων που μας κρατούσαν αγκαλιά από την πρώτη τρίχα στο μάγουλό μας. Σκουπίδια όσο φτάνει το μάτι σου, όλοι γελούν, χαίρονται, πανηγυρίζουν. Η ομοιομορφία είναι τόσο γοητευτική που δε μας χαλάει να βρωμάμε όλοι.

Ο Λέτο παίρνει πέναλτι όπως ο Φορτούνης. Ο Μυστακίδης πέφτει χτυπημένος από νάρκη ακριβώς στο ίδιο σημείο του ναρκοπεδίου όπου είχε πέσει, πιο ένδοξα, ο Τζαβέλλας -ο Αλεξανδρής βουλιάζει αυτάρεσκα στην πολυθρόνα του. Το γκολ της ΑΕΚ είναι «λίγο οφσάιντ, αλλά σημασία έχει η μαγεία της αντεπίθεσης», ανατριχιάζοντας το Καραϊσκάκη που θυμάται ιστορικές στιγμές θριάμβων. Οι πρώην οπαδοί μετράνε ψηφαλάκια επαγγελματιών παραγόντων παρέα με τους πρώην δημοσιογράφους, για να βεβαιωθούν ποιος θα είναι το επόμενο αφεντικό. Το παιχνίδι αρχίζει, τελειώνει, η κερκίδα παρακολουθεί σαν τηλεθεατής χωρίς τηλεκοντρόλ, χάνει το τώρα, νοσταλγεί το μέλλον αλλά όχι το μέλλον της, νοσταλγεί ένα μέλλον αλλωνών, ένα μέλλον όπου απλώς θα έχει αλλάξει αυτός που κανονίζει τα κόζια, προσευχόμενη αυτός να τους συμπαθεί για να μην αγχώνονται. Να μην ιδρώνουν, να μη χάσουν άλλη σταγόνα αίμα -κάποιος να τους πει πως το αίμα αναπληρώνεται με ένα ποτήρι νερό και μια γενναία ανάσα αλλά και αναζωογονεί τον οργανισμό όταν το δίνεις σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Ο Χαράλαμπος Καλογερόπουλος που είναι ακόμα διαιτητής είναι ο ίδιος Χαράλαμπος Καλογερόπουλος που ήταν διαιτητής στην αποβολή του Στοχ επειδή δύο αντίπαλοι έσπρωξαν τον Κλάους που κουβαλούσε την μπάλα στη σέντρα στον πρώτο ημιτελικό του 2014. Ο Σταύρος Μάνταλος που είναι ακόμα διαιτητής είναι ο ίδιος Σταύρος Μάνταλος που ήταν διαιτητής στα 14 λεπτά καθυστέρησης στον δεύτερο ημιτελικό. Ο Αλέξανδρος Αρετόπουλος είναι ακόμα διαιτητής. Ο Χρήστος Γκράνας είναι ακόμα διαιτητής. Ο Γιώργος Κύζας είναι ακόμα διαιτητής. Ο Γιάννης Δελφάκης είναι ακόμα διαιτητής. Ο Ζήσης Βρύζας είναι παράγοντας της ΕΠΟ. Οι μισοί πρόεδροι κατηγορούνται ακόμα για στημένα. Τα κείμενα από τις απομαγνητοφωνήσεις της ΕΥΠ αντιμετωπίζονται από τη Δικαιοσύνη ως μυθιστορήματα -ο πιο μυθομανής Υφυπουργός Αθλητισμού, αφού απέτυχε με πάταγο πέρασε στην επόμενη αποτυχία του ως Υπουργός Δικαιοσύνης για να ολοκληρώσει το έργο. Οπαδοί μπαινοβγαίνουν στις φυλακές για έναν πυρσό, Έλληνες πολίτες συλλαμβάνονται επειδή ταξιδεύουν μέσα στην ίδια τη χώρα τους για έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, επαγγελματίες δολοφόνοι επιτίθενται σε τρένα διασχίζοντας όλη την πρωτεύουσα και κυκλοφορούν ελεύθεροι τσακίζοντας τα επόμενα θύματά τους κι ακόμα δε μάθαμε πώς τους λένε, καταπιεσμένοι με χαλασμένες λίμπιντο παίζουν ξύλο στη μέση της λεωφόρου μαγαρίζοντας τα πολύχρωμα κασκόλ που φοράνε. «Το ποδόσφαιρο, πλέον, είναι καθαρό». «Μπήκαμε στην εποχή της ισονομίας». «Προσκυνήστε όλοι την Αγία Εξυγίανση».

Φραπεδάκι, αθλητικά νέα, κλικ, λάικ, σχόλια για να νιώσεις πως έχεις λόγο. Ουισκάκι, συνδρομητική, τηλεκοντρόλ, αλλαγή καναλιού για να νιώσεις πως έχεις τον έλεγχο. Άγριο, λυσσασμένο σκυλί στον ψηφιακό κόσμο, αλλά η ουρά στα σκέλια να σου πετάξουν ένα κόκαλο για να την πεις στο γείτονα που υποστηρίζει άλλη ομάδα. Όπως στη ζωή σου, όπως στην καθεμέρα σου, όπως στη δουλειά, στο δρόμο, στο σπίτι. Μπράβο, Ιβάν, πάρε την ΕΠΟ. Μπράβο, Μελισσανίδη, σπάσε τα μούτρα όποιου αντιστέκεται στο σούπερ-μάρκετ που θέλεις να χτίσεις. Μπράβο, Αλαφούζο, συνέχισε να το παίζεις αντιστασιακός λίγα μέτρα από τα Εξάρχεια και συστημικός καναλάρχης στο Φάληρο. Μπράβο, Μαρινάκη, που κανείς δεν μπορεί να σε χώσει μέσα και όλες οι δικογραφίες του κόσμου τρέμουν το καθαρό σου το κούτελο. Μπράβο, πρόεδρε, προσκυνάμε την αγνή σου καρδιά και ξαποσταίνουμε μπροστά στις οθόνες μας όσο εσύ ματώνεις για το καλό του ποιμνίου σου.

Όταν τελειώσετε με την ψηφιακή σας επανάσταση και μπορούμε πλέον να αναπνεύσουμε στα γήπεδα, να μας ενημερώσετε εμάς τους περίεργους που συνεχίζουμε να πολεμάμε τους ανεμόμυλους να βγάλουμε τις μάσκες από τη μύτη μας και να απολαύσουμε τον καθαρό σας αέρα. Θα πατήσουμε και λάικ στην ιστοσελίδα που θα μας δώσει πρώτη και σε αποκλειστικότητα την πληροφορία της απελευθέρωσης.

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή &ep ...

Read more
Κάτλετζ

Κάτλετζ

Με ξύπνησε αλαφιασμ ...

Read more
Ντίσνεϋλαντ

Ντίσνεϋλαντ

Εννοείται πως όλα αυτά που αναφέρει έγιναν τελικά έτσι κάπως στο περίπου, με Παοκτσήδικη διασκευή. ...

Read more
Παναχαϊκή

Παναχαϊκή

Να βλέπεις αγώνα στην 4 το 1992, να εκδηλώνεσαι ανοιχτά υπέρ των φιλοξενούμενων, να χτυπιέσαι στις ε ...

Read more
Θάνος

Θάνος

Είχαμε πάρει τα εισ& ...

Read more
Η Ζωή Μετά (2001)

Η Ζωή Μετά (2001)

Επτά ποδοσφαιριστέ&s ...

Read more
Εμφύλιοι

Εμφύλιοι

Τα σούτια μεταξύ μας στην κερκίδα πόσο μεγάλο κεφάλαιο είναι. ...

Read more
Υποψήφιοι

Υποψήφιοι

Το συγκεντρωτικό π& ...

Read more
Πoυπουτουπού

Πoυπουτουπού

Κριτική ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκός 1-2. Πολλοί φίλαθλοι στην κερκίδα χειροκρότησαν την ομάδα μετά τη λήξη και ...

Read more
Χορτάστε

Χορτάστε

Όταν η ομάδα μας χρειά& ...

Read more
Πτήση

Πτήση

Η κούπα σηκώνεται στ& ...

Read more
Αφίσα

Αφίσα

Το είχε ξεκινήσει ένας συμμαθητής μας στο σχολείο, κάπου στα 1987-1988. Έκατσε και έστειλε γράμμα στ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.