Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14

birdsΕμένα οι φίλοι μου δε συμμετέχουν στο ασπρόμαυρο ξεκατίνιασμα που μαίνεται, χρόνια τώρα, στο ίντερνετ. Βρισιές και κατάρες από αυτούς που «θέλουν το καλό του ΠΑΟΚ» προς αυτούς που «δεν θέλουν το καλό του ΠΑΟΚ».

Δεν υποβάλλουν σε κάθε κουβέντα πιστοποιητικά Παοκτσήδικων φρονημάτων και δεν κουνάνε στα μούτρα των συνομιλητών τους τις δεκάδες σφραγίδες στο διαβατήριο από τα ταξίδια κάτω απ’ τα Τέμπη. Δεν κοινοποιούν φωτογραφίες με κυκλωμένα τα θολά, νεανικά τους πρόσωπα στις ασπρόμαυρες κερκίδες. Οι φίλοι μου δεν «αγωνίζονται για το καλό του ΠΑΟΚ» -είναι ο ίδιος ο ΠΑΟΚ. Ζούνε ως ΠΑΟΚ, επιβιώνουν ως ΠΑΟΚ, κερδίζουν ή χάνουν ως ΠΑΟΚ. Παλεύουν κάθε μέρα για τον ΠΑΟΚ όπως παλεύουν για να κρατηθούν όρθιοι ή, έστω, ζωντανοί. Αποτυγχάνουν και τσακίζονται, καμιά φορά αυτοκαταστρέφονται και καταστρέφουν κι εμένα. Και πάλι φίλοι μου είναι.

Εμένα οι φίλοι μου είναι φίλοι μου από το πρώτο λεπτό που γίνονται φίλοι μου μέχρι να ψοφήσουν αυτοί ή εγώ. Συμμαχίες της ευκαιρίας και συμμαχίες στις εποχές των εκπτώσεων δεν κάνουν οι φίλοι μου. Οι σημερινοί εχθροί των κοινωνικών δικτύων είναι οι αυριανοί συνδαιτυμόνες στα τσίπουρα της συμφιλίωσης και οι σημερινοί σύμμαχοι είναι οι αυριανοί κανίβαλοι, που θα χύσουν φαρμάκι ο ένας στον άλλο όταν αλλάξουν οι ισορροπίες. Πήρα πολλά μαθήματα μεγαλώνοντας, κρίθηκα μετεξεταστέος εμπιστευόμενος ελκυστικά και μαγευτικά μυαλά, έτρεξα ξοπίσω από όνειρα και εφιάλτες άλλων για να μείνω μετέωρος όταν ξύπνησαν, πιάστηκα σε φάκες για να χτυπιέμαι με χέρια και πόδια όσο τους έβλεπα να με παρακολουθούν ατάραχοι και δίχως τύψεις ή αισθήματα ενοχής ή να μου απλώσουν ένα χέρι. Μόνο οι φίλοι μου μ’ έσωσαν και συνεχίζουν να με σώνουν σε κάθε στραβή -κανένας «σύμμαχος» και κανένας που με «εκτιμά» ή με «σέβεται».

Εμένα οι φίλοι μου είναι μόνο φίλοι μου. Δεν είναι μάνες ή πατεράδες, δεν είναι επαγγελματίες ή γυρολόγοι, σεβαστά πρόσωπα της κοινωνίας ή περιθωριακοί, καλοντυμένοι ή φθαρμένα υφάσματα. Η πρέζα που κύλισε κάποτε στις φλέβες τους, η χημεία που τους έκοψε χίλιους νευρώνες, το αλκοόλ που τους καίει τους δαίμονες για να καταφέρουν να κλείσουν τα μάτια και να βουλιάξουν στο μεταφυσικό τους γλέντι στο σκοτάδι που αγαπάνε. Η «καλημέρα» που δε λένε ποτέ, οι χειραψίες που δεν προσφέρουν στους αποχωρισμούς, τα μέτρα ή τα χιλιόμετρα ή τα μίλια που μας χωρίζουν. Η μέρα παρά μέρα ή η μια φορά το μήνα ή κάθε χρόνο και πιο αραιά. Η κουβέντα που πιάνουμε πάντα από εκεί όπου τελείωσε η προηγούμενη, όσος χρόνος ή όσα χρόνια κι αν πέρασαν από την τελευταία φορά που μιλήσαμε. Οι φίλοι μου, που ποτέ δε ρωτάνε «πώς είμαι» επειδή ξέρουν πώς είμαι, επειδή πάντα είμαι αυτός που είμαι όπως κι αυτοί είναι πάντα αυτοί που είναι και ένας πονοκέφαλος ή μια αρρώστια ή ένα μούδιασμα της ζωής δεν μπορεί να αλλάξει αυτό που είμαστε. Οι φίλοι μου περπατάνε παράλληλα μ’ εμένα αλλά περπατάνε ευθεία και πάντα θα είμαστε δίπλα, επειδή κανείς δε θα απομακρυνθεί από την ευθεία του.

Εμένα οι φίλοι μου δε μου ζητάνε «να πάρω θέση». Δε σχολιάζουν στις ιστοσελίδες των τρύπιων οπαδογράφων και δεν κουνάνε το δάχτυλο στους άλλους σχολιαστές. Γνωρίζουν το βάρος κάθε λέξης, τη σέβονται και δεν την πουλάνε φτηνά. Οι φίλοι μου δεν έχουν γλώσσες για γλείψιμο. Δεν επιβραβεύουν τον πονηρό που γράφει υπέρ τους, επειδή ξέρουν πως έχει άλλη ατζέντα. Δε χλευάζουν τον αφελή, επειδή ξέρουν πως δεν έχει άλλη ατζέντα πέρα από την αγνή του καρδιά. Δεν έχουν γράψει ούτε θα γράψουν ποτέ «ναι, αλλά για το άλλο δε λες τίποτα» ή «ξέχασες να αναφέρεις αυτό» ή «δηλαδή τι θες να μας πεις τώρα» ή «μήπως εννοείς κάτι διαφορετικό από αυτό που γράφεις». Οι φίλοι μου ξέρουν πως λες αυτό που σκέφτεσαι και εννοείς αυτό που γράφεις, αλλιώς δε θα ήσουν ποτέ φίλος τους.

Εμένα οι φίλοι μου δε μ’ αγαπάνε. Δε με μισούν. Δε με σέβονται. Δε με φθονούν. Δε με συγκρίνουν. Είναι φίλοι μου. Είναι δανεικά κύτταρα στο ίδιο μου το σώμα. Δανεικές σταγόνες στο αίμα μου. Δανεικοί νευρώνες στον εγκέφαλό μου. Δανεικά που δε θα επιστραφούν ποτέ. Μπόλιασμα. Μου δίνουν και τους δίνω, χωρίς να κοιτάμε το ζύγι. Ασπρίζουν οι τρίχες ή πέφτουν από τα κεφάλια μας, λυγίζουμε από το βάρος των χρόνων, φτιασιδωνόμαστε για να μειώσουμε την αμηχανία στον καθρέφτη ή στα μάτια των άλλων, αλλά ξέρουμε πως έχουμε ο ένας τον άλλο για να κοιταζόμαστε απευθείας στην ψυχή, που παραμένει καθαρή, αμόλυντη και κλαίει όπως ένα μωρό που βγαίνει απ’ τη μήτρα.

Εμένα οι φίλοι μου δε θα παρακαλέσουν ποτέ για ένα ψίχουλο από το ασπρόμαυρο φαγοπότι. Δε θα ικετεύσουν για ένα κοκαλάκι περίσσεμα. Δε θα στηθούν στην ουρά για να λάβουν μια μέρα μήνυμα στο κινητό τους πως «θα σε τακτοποιήσω, κάνε υπομονή», από τις λέρες που παίζουν μπάλα στο σημερινό διοικητικό καθεστώς. Δε θα έχουν εξευτελιστικά σχόλια-χειροκροτήματα από διαπλεκόμενους στο προφίλ τους. Εμένα οι φίλοι μου είναι ο ΠΑΟΚ. Εμένα οι φίλοι μου είναι οι κρύοι κώλοι στα τσιμέντα και τα καρεκλάκια, οι άστεγοι των πετάλων, οι ουρές στα εκδοτήρια και το περισσευούμενο δεκάρικο που θα δοθεί για το εισιτήριο και για τις ρετσίνες θα βρεις κάποιον να τις κεράσει και σήμερα. Κάθε πέτρα αντίστασης, που από κάτω κρύβει φίδια αυτοπροβολής, προσωπικών φιλοδοξιών ή αυταπάτες σπουδαιότητας, εγώ και οι φίλοι μου θα σου την πετάμε στη μάπα, όποτε μας καλείς να γίνουμε συνοδοιπόροι της μιας βραδιάς και του ενός ψευδοεπαναστατικού ποσταρίσματος. Εγώ και οι φίλοι μου ξέρουμε πόσο μικροί είμαστε απέναντι στο μεγαλείο του ΠΑΟΚ και πόσο τεράστιος είναι ο καθένας μας όταν το υμνεί.

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών.
Ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή.
Γράφουνε σε συνθηματική γλώσσα
γιατί η δική σας μόνο για γλείψιμο κάνει.
Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα στα χέρια σας.
Στο λαιμό σας.
Οι φίλοι μου.

Ζου

Ζου

- Σσσσσσσσσσς...- Κα& ...

Read more
Ισοβίτες

Ισοβίτες

Πανηγύριζαν οι Ισπανοί, εγώ έκλαιγα πάνω στα σύρματα στην 4, δίπλα στον Μάριο που κοίταζε στο πουθεν ...

Read more
Παραίτηση

Παραίτηση

Η Εποχή Των Ηρώων τελείωσε τον Ιούνιο του 1999. Έγινε κομμάτια, όπως η εφημερίδα που έσκισα, διαβάζο ...

Read more
Σκούζει

Σκούζει

Η 29η Νοεμβρίου 2016, η νύχτ&a ...

Read more
Ευχαριστώ

Ευχαριστώ

Προσωπικά, γνωρίζω τρεις τύπους ανθρώπων που επιτίθενται σε κάποιον επειδή απλώς εκφράζει τη γνώμη τ ...

Read more
Ρομποτάκια

Ρομποτάκια

Τα ρομποτάκια είχαν &p ...

Read more
0046

0046

Από το «φέρε τον Ρονά&lambd ...

Read more
Μακεδόνες

Μακεδόνες

Χρόνια το σκέφτομαι, το ξαναείδα και στον τελικό. «Θύρα 13» Αλεξανδρούπολη, Σέρρες, Κοζάνη, Θεσσαλον ...

Read more
Ελλείψεις

Ελλείψεις

Προς ΚΑΕ ΠΑΟΚ, κύριο Μπράνισλαβ Πρέλεβιτς Αγαπητέ Πρόεδρε, καταρχάς να σε συγχαρώ για την πορεία τη ...

Read more
Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε επισ ...

Read more
Χαρμάνης

Χαρμάνης

Ο πατέρας μου με τσά&k ...

Read more
0014

0014

Η μεγαλύτερη προσφ&om ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.