Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

Κομπανία

Κομπανία

Ξεκινάς μιλώντας...

Βελάκια

Βελάκια

Μετά το ματς με την...

Κάμπριο

Κάμπριο

Όποια ιστορία και...

Εξώφυλλο

Εξώφυλλο

Λίγο μετά τα...

Καταλαβαίνεις;

Καταλαβαίνεις;

Ρε να πούμε πριν έναν...

Παρουσίαση

Παρουσίαση

Δεν έγινα...

Ιστορίες

Ιστορίες

Η πιο...

  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14
  • Κομπανία

    Κομπανία

    Monday, 13 November 2017 14:01
  • Βελάκια

    Βελάκια

    Sunday, 12 November 2017 21:43
  • Κάμπριο

    Κάμπριο

    Friday, 10 November 2017 17:19
  • Εξώφυλλο

    Εξώφυλλο

    Thursday, 09 November 2017 20:07
  • Καταλαβαίνεις;

    Καταλαβαίνεις;

    Monday, 06 November 2017 17:59
  • Παρουσίαση

    Παρουσίαση

    Sunday, 05 November 2017 13:53
  • Ιστορίες

    Ιστορίες

    Friday, 03 November 2017 20:18

l50Τρίτη μέρα στη σειρά που οι οργισμένες ανακοινώσεις των Μαχητών της Θύρας 9 δε σταματάνε να γεμίζουν το διαδίκτυο.

Ο πολυπληθέστερος Σύνδεσμος Φίλων του ΠΑΟΚ στον κόσμο συνεχίζει να διαμαρτύρεται για τα γεγονότα του Σαββάτου και ο απεριόριστος σεβασμός μου στις απόψεις κάθε μέλους του είναι δεδομένος. Ο Κούλης από το Γιοχάνεσμπουργκ, η Κατίνα από το Μπουένος Άιρες, ο Σάκης από το Κατμαντού, ο Λούλης από το Άνω Παγοχώρι της Γροιλανδίας, ο Χάμπος από το Νοβοσιμπίρσκ. Η Γιούλη από το Παλαιοχώρι, ο Κώτσος από το Πάπιγκο, ο Στελλάρας ο βαρύμαγκας από τα Καλάβρυτα. Και πολλά άλλα ιστορικά στελέχη του οπαδικού μας κινήματος, που ο λόγος τους προκαλεί ανατριχίλα. «Πώς είναι δυνατό να επιτρέψατε στους γάβρους να φωνάξουν συνθήματα μέσα στο Παλέ».

Έχετε δίκιο. Προσωπικά, ήμουν έξω από το Αλεξάνδρειο από το μεσημέρι και το είδα όλο το έργο. Όλοι κάτι φλώροι ήμασταν και τρέμαμε. Το λέγαμε μεταξύ μας, «αν δούμε έστω και έναν με κόκκινο κασκόλ τρέχουμε και δε σταματάμε αν δε φτάσουμε Μηχανιώνα». Μας δίνανε προσκλήσεις και δεν τις παίρναμε, έκλαιγε ο Τσαλόπουλος και μας παρακαλούσε, ο Παϊσιάδης είχε βγάλει κι έναν πάκο με λεφτά και τα μοίραζε, «όποιος μπει μέσα θα του δώσω από ένα κατοστάρικο να πιει γκαζόζα και να φάει ένα ροξάκι» και δεν τολμούσε κανείς να πλησιάσει. Είχαν και μπράβους μαζί τους, άρπαξαν μερικούς δικούς μας και με το ζόρι τους πήραν τις ταυτότητες και έγραφαν τα στοιχεία τους στις προσκλήσεις και τους κουβάλησαν μέσα σηκωτούς. Αυτοί μπήκαν, με την απειλή όπλου, οι υπόλοιποι φοβηθήκαμε και μείναμε απ’ έξω. Γιατί άμα θέλαμε μπαίναμε, αυτό είναι γεγονός και πρέπει να καταγραφεί. Οι συλλήψεις απ’ έξω έγιναν από την Αστυνομία Μόδας, πιάσανε κάποιους που φορούσανε τρακτερωτά με άσπρη κάλτσα.

Ποιο Αθλητικής Βίας και ποια Νομοθεσία να φοβηθούμε. Επειδή κάποιοι έχουμε από δύο παιδιά; Επειδή κάποιοι πληρώνουν διατροφές και βλέπουν τα παιδιά τους δυο φορές το μήνα; Επειδή αν λείψουμε μία μέρα από τη δουλειά μας θα προσλάβουν τον επόμενο με το βασικό μισθό; Επειδή οι πιο πολλοί δεν είχαν ούτε για μια μπύρα και φτάσαμε να κάνουμε γύρο τα μπουκάλια όπως έκαναν παλιά τα παλιόπαιδα με τα τσιγάρα στα πούλμαν; Επειδή οι μισοί έχουνε φάκελο ή έχουν συλληφθεί κρατώντας τους πυρσούς που είχε κεράσει ο άλλος πρόεδρος για να κάνει ατμόσφαιρα; Επειδή εκατοντάδες τηλέφωνα παρακολουθούνταν ακόμα κι αν έπαιρνες ένα φίλο σου να ρωτήσεις αν θα έρθει για πέντε επί πέντε; Επειδή γύρω από το γήπεδο ήταν σπαρμένοι δεκάδες μπάτσοι με πολιτικά έτοιμοι να σου καταστρέψουν τη ζωή με μια περίεργη κίνηση;

Ακόμα και με την προστασία της αστυνομίας ήρθαν σαράντα άτομα με προσωπική νταντά ο καθένας. Πριν τέσσερις μήνες, εμείς είχαμε κατεβεί με το τρένο της γραμμής -αυτοί θα ανεβούν με το τρένο μόνο όταν φτιάξει το κράτος τριπλές ράγες για να υπάρχει από ένα τρένο της αστυνομίας σε κάθε πλευρά και από ένα ελικόπτερο πάνω από κάθε βαγόνι. Εσύ, Κούλη από το Γιοχάνεσμπουργκ κι εσύ, Χάμπο από το Νοβοσιμπίρσκ, μπορείτε την επόμενη φορά να έρθετε από εδώ να μας δείξετε πώς γίνεται. Να πάρετε τις προσκλήσεις σας παίζοντάς το παράγοντες της πετοσφαίρισης, να μπείτε στο γήπεδο μπροστά στις κάμερες και τις διμοιρίες και να αρχίσετε τους γάβρους στις σφαλιάρες, άνετοι κι ωραίοι, περνώντας τα επόμενα χρόνια πίσω από το κάγκελο, μια και δεν έχετε κάτι άλλο στη ζωή σας που να αξίζει την παρουσία σας. Καμιά οικογένεια, κανένα φίλο, κανέναν άνθρωπο που να σας χρειάζεται. Εμείς εδώ, οι φλώροι, θα συνεχίσουμε να ανεβοκατεβαίνουμε και να ταξιδεύουμε παντού χωρίς νταντάδες και με το ασπρόμαυρο κασκόλ στο λαιμό όπως μάθαμε κι όπως κάνουμε από τα δεκατέσσερά μας χρόνια.

68

68

Στις 5 Ιανουαρίου 1994 ...

Read more
Κεκλεισμένων

Κεκλεισμένων

Το πιο ηλίθιο μέτρο &ta ...

Read more
Αυτοκόλλητο

Αυτοκόλλητο

Συζητούσανε όλοι &ga ...

Read more
Aγγελόσκυλα

Aγγελόσκυλα

Δεν υπάρχει περίπτωση να μιλήσεις με αφοσιωμένους Μουτζαχεντίν του Άγγελου και να μη σπάσουν τα νεύρ ...

Read more
Συμβολικό

Συμβολικό

Ο πρώτος αγώνας του ΠΑΟΚ που θυμάμαι να είδα στη ζωή μου ήταν το ΠΑΟΚ-Πιερικός 2-1, τη χρονιά που πή ...

Read more
Γιούρισιτς

Γιούρισιτς

Ένας από τους σημαντ&i ...

Read more
Ερωτευμένοι

Ερωτευμένοι

ΠΑΟΚ-ΚΑΟΔ 72-64. Κάποτε έπρεπε να κερδίσουμε. Πέντε ήττες στη σειρά ήταν αυτές, δεν πήγαινε άλλο. ...

Read more
Λιβαδειά

Λιβαδειά

Ήταν μια μέρα που θα τ&et ...

Read more
Yπέρβαση

Yπέρβαση

Στο ημίχρονο, είχα πάρει απόφαση πως στο συγκεκριμένο παιχνίδι ούτε που με ενδιαφέρει η τελική έκβασ ...

Read more
0028

0028

Ο δικός μου «Κούδ&alpha ...

Read more
Πρωταθλήτρια

Πρωταθλήτρια

Την προηγούμενη φορά που πήραμε Πρωτάθλημα, κερδίζοντας πάλι τον Ολυμπιακό, βρισκόμουν σε ένα τρένο ...

Read more
Χάμω

Χάμω

Στην ιστορία του από ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.