Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

l50Τρίτη μέρα στη σειρά που οι οργισμένες ανακοινώσεις των Μαχητών της Θύρας 9 δε σταματάνε να γεμίζουν το διαδίκτυο.

Ο πολυπληθέστερος Σύνδεσμος Φίλων του ΠΑΟΚ στον κόσμο συνεχίζει να διαμαρτύρεται για τα γεγονότα του Σαββάτου και ο απεριόριστος σεβασμός μου στις απόψεις κάθε μέλους του είναι δεδομένος. Ο Κούλης από το Γιοχάνεσμπουργκ, η Κατίνα από το Μπουένος Άιρες, ο Σάκης από το Κατμαντού, ο Λούλης από το Άνω Παγοχώρι της Γροιλανδίας, ο Χάμπος από το Νοβοσιμπίρσκ. Η Γιούλη από το Παλαιοχώρι, ο Κώτσος από το Πάπιγκο, ο Στελλάρας ο βαρύμαγκας από τα Καλάβρυτα. Και πολλά άλλα ιστορικά στελέχη του οπαδικού μας κινήματος, που ο λόγος τους προκαλεί ανατριχίλα. «Πώς είναι δυνατό να επιτρέψατε στους γάβρους να φωνάξουν συνθήματα μέσα στο Παλέ».

Έχετε δίκιο. Προσωπικά, ήμουν έξω από το Αλεξάνδρειο από το μεσημέρι και το είδα όλο το έργο. Όλοι κάτι φλώροι ήμασταν και τρέμαμε. Το λέγαμε μεταξύ μας, «αν δούμε έστω και έναν με κόκκινο κασκόλ τρέχουμε και δε σταματάμε αν δε φτάσουμε Μηχανιώνα». Μας δίνανε προσκλήσεις και δεν τις παίρναμε, έκλαιγε ο Τσαλόπουλος και μας παρακαλούσε, ο Παϊσιάδης είχε βγάλει κι έναν πάκο με λεφτά και τα μοίραζε, «όποιος μπει μέσα θα του δώσω από ένα κατοστάρικο να πιει γκαζόζα και να φάει ένα ροξάκι» και δεν τολμούσε κανείς να πλησιάσει. Είχαν και μπράβους μαζί τους, άρπαξαν μερικούς δικούς μας και με το ζόρι τους πήραν τις ταυτότητες και έγραφαν τα στοιχεία τους στις προσκλήσεις και τους κουβάλησαν μέσα σηκωτούς. Αυτοί μπήκαν, με την απειλή όπλου, οι υπόλοιποι φοβηθήκαμε και μείναμε απ’ έξω. Γιατί άμα θέλαμε μπαίναμε, αυτό είναι γεγονός και πρέπει να καταγραφεί. Οι συλλήψεις απ’ έξω έγιναν από την Αστυνομία Μόδας, πιάσανε κάποιους που φορούσανε τρακτερωτά με άσπρη κάλτσα.

Ποιο Αθλητικής Βίας και ποια Νομοθεσία να φοβηθούμε. Επειδή κάποιοι έχουμε από δύο παιδιά; Επειδή κάποιοι πληρώνουν διατροφές και βλέπουν τα παιδιά τους δυο φορές το μήνα; Επειδή αν λείψουμε μία μέρα από τη δουλειά μας θα προσλάβουν τον επόμενο με το βασικό μισθό; Επειδή οι πιο πολλοί δεν είχαν ούτε για μια μπύρα και φτάσαμε να κάνουμε γύρο τα μπουκάλια όπως έκαναν παλιά τα παλιόπαιδα με τα τσιγάρα στα πούλμαν; Επειδή οι μισοί έχουνε φάκελο ή έχουν συλληφθεί κρατώντας τους πυρσούς που είχε κεράσει ο άλλος πρόεδρος για να κάνει ατμόσφαιρα; Επειδή εκατοντάδες τηλέφωνα παρακολουθούνταν ακόμα κι αν έπαιρνες ένα φίλο σου να ρωτήσεις αν θα έρθει για πέντε επί πέντε; Επειδή γύρω από το γήπεδο ήταν σπαρμένοι δεκάδες μπάτσοι με πολιτικά έτοιμοι να σου καταστρέψουν τη ζωή με μια περίεργη κίνηση;

Ακόμα και με την προστασία της αστυνομίας ήρθαν σαράντα άτομα με προσωπική νταντά ο καθένας. Πριν τέσσερις μήνες, εμείς είχαμε κατεβεί με το τρένο της γραμμής -αυτοί θα ανεβούν με το τρένο μόνο όταν φτιάξει το κράτος τριπλές ράγες για να υπάρχει από ένα τρένο της αστυνομίας σε κάθε πλευρά και από ένα ελικόπτερο πάνω από κάθε βαγόνι. Εσύ, Κούλη από το Γιοχάνεσμπουργκ κι εσύ, Χάμπο από το Νοβοσιμπίρσκ, μπορείτε την επόμενη φορά να έρθετε από εδώ να μας δείξετε πώς γίνεται. Να πάρετε τις προσκλήσεις σας παίζοντάς το παράγοντες της πετοσφαίρισης, να μπείτε στο γήπεδο μπροστά στις κάμερες και τις διμοιρίες και να αρχίσετε τους γάβρους στις σφαλιάρες, άνετοι κι ωραίοι, περνώντας τα επόμενα χρόνια πίσω από το κάγκελο, μια και δεν έχετε κάτι άλλο στη ζωή σας που να αξίζει την παρουσία σας. Καμιά οικογένεια, κανένα φίλο, κανέναν άνθρωπο που να σας χρειάζεται. Εμείς εδώ, οι φλώροι, θα συνεχίσουμε να ανεβοκατεβαίνουμε και να ταξιδεύουμε παντού χωρίς νταντάδες και με το ασπρόμαυρο κασκόλ στο λαιμό όπως μάθαμε κι όπως κάνουμε από τα δεκατέσσερά μας χρόνια.

Οκτώ

Οκτώ

Τι να γράψεις γι’ α&upsil ...

Read more
Χαρακώματα

Χαρακώματα

Ήμασταν εκατόν εξήντα ...

Read more
Τζαλμάς

Τζαλμάς

22:11:30 ω ρε φίλε τι ομάδα έ&p ...

Read more
Αβγά

Αβγά

Στις εκδρομές κο&upsil ...

Read more
Σοκοφρέτα

Σοκοφρέτα

Το μεγαλύτερο, το &p ...

Read more
Ψέματα

Ψέματα

Έλα, μάνα, θυμάσαι μια φορά που σου είπα πως πάω να γραφτώ στη σχολή στη Θεσσαλονίκη και είχες πει « ...

Read more
Βελάκια

Βελάκια

Μετά το ματς με την Τ&epsil ...

Read more
Λάιβ

Λάιβ

Το κείμενο της ζωντ ...

Read more
Σακούλα

Σακούλα

Μια σακούλα σούπερ-μάρκετ με ένα διαρκείας χάντμπολ του ΠΑΟΚ ταλαντευόταν επί τέσσερις ώρες στην κορ ...

Read more
Αξιοποίηση

Αξιοποίηση

Στις 2 Σεπτεμβρίου 2014, ο Ιάκωβος Αγγελίδης, στην πρώτη του συνέντευξη Τύπου, μίλησε για αρκετά θέμ ...

Read more
Γαλαρία

Γαλαρία

Η πέτρα είχε σκάσει ακριβώς στο κέντρο του πίσω παρμπρίζ, έσκισε το τζάμι αλλά δεν το ‘ριξε. Πήγαμε, ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.