Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

atleticoΜε αφορμή το σχόλιο ενός –κατά δήλωση- παναθηναϊκού, ας αναλύσουμε την οπαδική συνείδηση του Παοκτσή, τουλάχιστον στον τομέα που αφορά στην ομάδα και τις απαιτήσεις του απ’ αυτή.

Το σχόλιο ήταν: «Μια διευκρίνιση επειδή το λες και στην αρχή του κειμένου σου. Το συγκεκριμένο ματς θα ηταν διαφορετικό από πλευράς Παναθηναϊκού αν είχε ενδιαφέρον στο ματς. Οπότε το δεδομένο ότι αν δεν ήταν οι -3 βασει βαθμολογίας θα πηγαινε ο ΠΑΟΚ Champions League δεν ειναι και τόσο δεδομένο».

Να ξεμπερδέψω αρχικά με την οπαδική οπτική του σχολιαστή. Η παραδοχή και, το βασικότερο, η αποδοχή από έναν οπαδό πως η ομάδα του προσέγγισε ένα επίσημο παιχνίδι με μειωμένο ενδιαφέρον, για οποιονδήποτε λόγο, δημιουργεί θέμα ψυχανάλυσης. Δεν ξέρω αν έχουν τρελογιατρό οι παναθηναϊκοί, αλλά θα ήταν χρήσιμη μια επίσκεψη, μια επανεκτίμηση της οπαδικής ψυχοσύνθεσης που θεωρεί πως έχει ο συγκεκριμένος φίλος των πρασίνων. Με ξεπερνάει αυτό το σχόλιο. Αδυνατώ να το εξηγήσω, δεν έχω ούτε πτυχία, ούτε εμπειρία από τέτοια προσέγγιση. Δεν έχω αποδεχτεί ποτέ και δεν πρόκειται να αποδεχτώ ως να πεθάνω μια πάσα ή ένα κόρνερ στο βρόντο λόγω μειωμένου ενδιαφέροντος. Βγάλε τη φανέλα, ρε σκατιάρη, τράβα στο χωριό σου, εδώ είναι ΠΑΟΚ, ούτε δευτερόλεπτο δε θα χαλαρώσεις.

Δεν υπάρχει ο όρος «μειωμένο ενδιαφέρον» στο λεξικό μας. Σου το λέει κάποιος που έκραζε την ομάδα στο 0-7 με τη Λοκομοτίβ και πήγα στη ρεβάνς φορτωμένος, ενενήντα λεπτά γκρίνιαζα που δε ρίξαμε άλλα εφτά. Και μ’ ακούγανε οι νησιώτες από την 5 με το Αγερσανί και θα σκέφτονταν ρε τι παλαβοί είναι τούτοι, μ’ ακούγανε οι άλλοι πιτσιρικάδες του Λήλαντα κάτω από τα τρυπάνια στο 4-0 που φώναζα παίχτε μπάλα ρε, μου όρμησε με το μπουκάλι στη Δράμα, εμένα και την παρέα μου, ο Λεοντιάδης επειδή τους είπαμε αδιάφορους, και πόσα τέτοια με τις Καλαμάτες, τους Αθηναϊκούς, τους Εργοτέληδες και τις Παναχαϊκές. Ούτε λεπτό δε μειώνεται το ενδιαφέρον. Εκτός άμα είσαι από εκείνους που δεν κρατιούνται και πάνε για κατούρημα πριν το ημίχρονο, την ώρα που παίζεται το παιχνίδι, δεν αναφέρομαι σε αυτή την κατηγορία οπαδών με τις μικρές κύστες που γυρνάνε στην κερκίδα τρέχοντας με τα κατουρημένα παντελόνια να πανηγυρίσουν το γκολ που άκουσαν από τις τουαλέτες. Έχουμε κι απ’ αυτούς μερικούς, μεγάλη αγκαλιά ο ΠΑΟΚ.

Στα 55 πρωταθλήματα της Α’ Εθνικής ο ΠΑΟΚ πήρε τα 2. Δεν πήρε, δηλαδή, τα 53. Πενήντα τρεις φορές αποτύχαμε. Και τι συνέβη: Πιο πολλοί γίναμε. Και πιο πολλοί θα γινόμαστε συνεχώς, όσο κι αν τρώμε τα μούτρα μας, επειδή το μόνο κριτήριο του Παοκτσή προς την ομάδα είναι να τα δίνει όλα. Να μην έχει «μειωμένο ενδιαφέρον». Αυτό μας ξεχωρίζει από τους άλλους «μεγάλους». Πόσες ήττες και πόσες ισοπαλίες αποτυχίες χειροκροτήσαμε, επειδή το ένστικτο καταλάβαινε πως ως εκεί ήταν η ομάδα. Τα έδωσε όλα. Δε γινόταν να το κερδίσει το ματς. Δεν πειράζει.

Μην απατάσαι, κύριε παναθηναϊκέ, από τους εξευτελισμένους αυτοαποκαλούμενους δημοσιογράφους που έχουν κατά καιρούς καταγράψει το μεγαλείο των οπαδών του ΠΑΟΚ προς τον αντίπαλο. Κανένας Παοκτσής δεν ασχολείται με τον αντίπαλο, ο ΠΑΟΚ χάνει και ο ΠΑΟΚ κερδίζει. Κι όταν χάνει επειδή δεν μπορούσε να κερδίσει, ακούει χειροκρότημα. Όταν κερδίζει ενώ έπρεπε να χάσει, ακούει κράξιμο. Πάντα και από πάντα. Υπάρχουν αρχεία εφημερίδων στο ίντερνετ από το 1960, διάβασε ρεπορτάζ αγώνων του ΠΑΟΚ σαράντα και πενήντα χρόνια πριν, το ίδιο πράμα. Απογοητευμένοι οι φίλαθλοι του ΠΑΟΚ από την απόδοση της ομάδας, παρά το πλασματικό 5-1. Έκραζαν τον Κούδα και τον Σαράφη επειδή μετά το 4-0 «κατέβαζαν ταχύτητα». Δε μας νοιάζει η νίκη, δε μας νοιάζει ο τίτλος, δε μας νοιάζει ο αντίπαλος. Μόνο να βλέπουμε 11 φανέλες να τρέχουν πάνω κάτω, ασταμάτητα, να ιδρώνουν, να ματώνουν, να γεμίζουν λάσπη, ξεχειλωμένες από τα φάουλ που δε μας βλέπουνε, σκισμένες από τον αμυντικό που δε μας προλαβαίνει, όρθιες, περήφανες, βαριές. ΠΑΟΚ παίξε την μπάλα της ζωής σου, σε κάθε ματς.

Να σου αποκαλύψω για ποιο λόγο έχω αρνητική στάση στο νέο προπονητή μας, πέρα από τα αστεία και τα γραφικά που συζητάμε μεταξύ μας για να περνάει η ώρα. Κάποτε, σε ένα 4-1 με τον Παναθηναϊκό, ο Άγγελος έκανε ένα νεύμα προς την ομάδα να ρίξει ρυθμό. Μπορεί να εννοούσε ρίξτε το ρυθμό για πέντε λεπτά, μπορεί να εννοούσε χαμηλά η μπάλα μην κάνετε σέντρες, μπορεί να είχαν πιαστεί τα μπράτσα του και ο φυσιοθεραπευτής να του είπε κόουτς κούνα τα χέρια σου έτσι να ξεπιαστούνε μην πάθεις κανένα σφίξιμο, δεν ξέρω. Εγώ κατάλαβα πως τους είπε να χαλαρώσουν, φτάνει, αρκεί το 4-1, μην τους ξεφτιλίσουμε άλλο. Στο κολλημένο ασπρόμαυρο μυαλό μου αυτή η εντύπωση έμεινε. Κι από τότε δεν τον βλέπω θετικά. Έτσι ακριβώς, το παραδέχομαι δημοσίως, σ’ αυτό τον άνθρωπο που μάτωσε δεκαετίες ολόκληρες για τον ΠΑΟΚ έχω στραβώσει από μία χειρονομία, που στην τελική μπορεί και να την είδα εγώ λάθος. Αλλά ΠΑΟΚ είσαι, δεν το ψειρίζουμε.

Άμα είχα χρόνο θα σου έβαζα να διαβάσεις, κύριε παναθηναϊκέ, πεντακόσιες δηλώσεις συγγνώμης προς τον λαό του ΠΑΟΚ από πεντακόσιους ποδοσφαιριστές που έχουν φορέσει τη φανέλα από το 1960. Κάποιοι αργούν να προσαρμοστούν, κάποιοι δεν καταλαβαίνουν από νωρίς πως δε θα σε κράξει κανείς για το χαμένο τετ-α-τετ ή για το γλίστρημα στην άμυνα που φάγαμε το γκολ. Θα χάσεις τον κόσμο μόνο όταν σε πάρει χαμπάρι πως αδιαφόρησες, πως χαλάρωσες, έστω και σε μία φάση, σε ένα βολέ, ακόμα και σε έναν πανηγυρισμό, οι υπόλοιποι αγκαλιά κι εσύ έδενες τα κορδόνια –δεν επιτρέπεται, το αντιλήφθηκες κι άρχισες τις συγγνώμες. Αλλά δεύτερη ευκαιρία δε δίνει ο κόσμος, μέχρι και το πιο μεγάλο Παοκτσάκι που φόρεσε τη φανέλα τα τελευταία είκοσι χρόνια το κατάλαβε. Ευτυχώς, δυστυχώς, δεν ξέρω. Δεν έχει σημασία.

Εσείς οι παναθηναϊκοί δεν ξέρω πώς αντιμετωπίζετε το μειωμένο ενδιαφέρον. Αν είσαι χαρακτηριστικό δείγμα, που δεν ξέρω αν είσαι επειδή δεν έχω ασχοληθεί ιδιαιτέρως με το θέμα, δε σας πολυαπασχολεί. Δεκτό. Κάθε λαός με την αντίληψη και τη διαφορετικότητά του, αλλιώς όλοι Παοκτσήδες θα ήμασταν και με ποιον θα μαλώναμε,  δε θα είχε ενδιαφέρον. Πήρες παλικαρίσια το Κύπελλο, βγήκες –όπως βγήκες- δεύτερος στο Πρωτάθλημα, πήγε ο δικηγόρος σου κι έδειχνε τα πρωτοσέλιδα του Γαύρου στο δικαστήριο για να μείνει η τιμωρία μας, όλα όμορφα, έτσι λειτουργείς, έτσι σε βολεύει, έτσι νιώθεις ολοκληρωμένος οπαδός, το σέβομαι. Χωρίς ειρωνείες. Στο άρθρο όπου έβαλες το σχόλιό σου ήδη έχω αναλύσει την προσέγγισή μου προς τον αντίπαλο, οπότε υποθέτω ότι σε πείθω για το γνήσιο των γραφομένων μου.

Στα σαράντα μου έχω χορτάσει από παοκτσιδιλίκι κάθε νεόκοπου Παοκτσή την ώρα που υπογράφει συμβόλαιο. Όπως είναι λογικό, ένας παναθηναϊκός δεν μπορεί να καταλάβει πώς λειτουργούμε, δεν τους μετράμε τους Παοκτσήδες από τα λόγια κι από τα κύπελλα. Γι’ αυτό μόνο σ’ αυτή την ομάδα θα μπορούσαν να θεοποιηθούν ο Ζαφειρίου, ο Μαλιούφας, ο γερο-Λίνο, ο Λεοντιάδης, ο Μαυρέας, ο Βούκιτς κι όσοι άλλοι δεν αφέθηκαν να χαλαρώσουν ούτε ένα δευτερόλεπτο φορώντας το δικέφαλο στο στήθος. Γι’ αυτό πάντα πληθαίνουμε δίχως να είμαστε πρώτοι, δίχως να γραφόμαστε στα βιβλία των νικητών. Γι’ αυτό διαφέρουμε, στην τελική, επειδή αυτό που εσύ αποδέχεσαι είναι το μόνο πράγμα που εμείς δε θα δεχτούμε ποτέ και από κανέναν.

Σιγή

Σιγή

Με τον Αλφαβήτα έχο&upsi ...

Read more
Μπερδεμένα

Μπερδεμένα

Έχω να μεθύσω, να χάσω &tau ...

Read more
Κλίκμπεϊτ

Κλίκμπεϊτ

Κάποια στιγμή χθες &tau ...

Read more
Σαμαράς

Σαμαράς

Ώρες ώρες είμαστε υπερβολικοί, εμείς οι Παοκτσήδες. Μέχρι και στην αναβολή της αγωνιστικής είδαμε πο ...

Read more
Ιφεάνι

Ιφεάνι

Συμπληρώνονται σήμε ...

Read more
68

68

Στις 5 Ιανουαρίου 1994 ...

Read more
Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος, μι&al ...

Read more
Τσίμπα

Τσίμπα

«Τσίμπα μου ένα παπάρι, ρε καραγκιοζάκο». Αυτό έχω μόνο να δηλώσω, δε βρίσκω κάτι άλλο να πω για το ...

Read more
Πεινάλας

Πεινάλας

Τι θα πει «Παοκτσάκι από κούνια» (20 μηνών): Κρατάς το μπουκάλι με το γάλα στο χέρι. ...

Read more
Τραύματα

Τραύματα

Κριτική ΠΑΟΚ-Ζιέλονα Γκόρα 85-66. Πού θα με πας για καφέ, ρώτησε ο Αθηναίος, το πρωί του ματς με του ...

Read more
Γενέθλια

Γενέθλια

Τέτοια ώρα, πριν από 29 ακ& ...

Read more
Ένορκοι

Ένορκοι

Ένας φώναξε κάτι από κάπ&om ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.