Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26

m68Έπρεπε να φτάσουμε μέσα Γενάρη για να δω αγώνα πρωταθλήματος ανάμεσα σε ομάδες εκτός ΠΑΟΚ. Μέχρι πριν λίγα χρόνια, καθόμουν και έβλεπα σχεδόν τα πάντα, Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό, την ΑΕΚ όταν ήταν στην Άλφα Εθνική, την Ξάνθη, τον Πανιώνιο, τον ΟΦΗ, πρωτάθλημα, κύπελλο, ευρωπαϊκά, όσα μπορούσα.

Έχει μια τριετία που ξενέρωσα, βαριέμαι, δεν θέλω να δω μπάλα. Λίγο το δικό μας χάλι, λίγο η κατάσταση με τον Μαρινάκη, δεν το αντέχω. Μόνο ΠΑΟΚ -ούτε Τσάμπιονς Λιγκ δεν μπορώ να δω, που κάποτε παρακολουθούσα όλα τα ματς σε παράλληλη μετάδοση.

Πολύ ενδιαφέρον το θέαμα απόψε. Έντεκα τελικές προσπάθειες σε όλο το ματς συνολικά. Πονούσαν τα μάτια μου τόσο καιρό με τον ΠΑΟΚ, σήμερα κατάλαβα τι τραβάνε οι βάζελοι και τα χανούμια. Για κλάματα. Ευκαιρία η ΑΕΚ από παραλίγο αυτογκόλ, ευκαιρία ο Παναθηναϊκός από γλίστρημα αμυντικού. Χαμένο τετ-α-τετ που τον βλέπεις τον Βιγιαφάνεζ και σκέφτεσαι «αυτός πώς μας ξέφυγε». Μόνη η ΑΕΚ στην αντεπίθεση, αντί να σουτάρει ή να πάει μπροστά κυκλώνει την περιοχή και την ξαναγυρνάει πίσω -προσωπικότητα μηδέν, να κουβαλήσει το τόπι ένας με κιτρινόμαυρα, να μπουκάρει, να φωνάξει, να παίξει για τη νίκη. Κι ο γηπεδούχος στημένος για πλέι-στέισον: Αντί να παίξει βάσει των ποδοσφαιριστών που έχει, ο Ουζουνίδης παίζει βάσει των ποδοσφαιριστών που θα ‘θελε να έχει. Αλλά δεν έχει. Κάθετες για σπρίντερ που δεν προλαβαίνει κανείς, ξεφόρτωμα μπάλας σα να είναι βόμβα, βουτιές, γκρίνια, γιόμες.

Είναι απίστευτο που κυνηγάμε αυτές τις ομάδες. Δεν έχω δει κανένα παιχνίδι καμίας ομάδας εκτός από αυτά κόντρα στον ΠΑΟΚ, συνεπώς δεν έχω και έγκυρη γνώμη για το επίπεδο του πρωταθλήματος, αλλά οι σημερινοί μονομάχοι με ρίξανε σε μεγαλύτερη θλίψη απ’ αυτήν που είχα βάσει της δικής μας απόδοσης. Οι 99 από τους 100 στο φέισμπουκ έχουν άποψη για το θέμα, θα σου πουν για τον Πανιώνιο και την Ξάνθη και τον Ολυμπιακό και τη Βέροια, πιθανώς δίχως να έχουν δει ματς, απλώς από όσα διαβάζουν, κάποιοι ξέρουν τόση πολλή μπάλα που από ένα άρθρο καταλαβαίνουν πώς παίζει μια ομάδα, εγώ είμαι άμπαλος, δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Δεν έχω άποψη. Όπως για τις μεταγραφές, που γράφουν για παικταράδες λες και βλέπουν κάθε βδομάδα πολωνικό ή τουρκικό πρωτάθλημα. Μπορεί η ΑΕΚ και ο Παναθηναϊκός να έχουν σούπερ ομάδες και απλώς σήμερα να έπαιξαν τόσο χάλια. Μπορεί. Αλλά αυτό που παρακολούθησα δεν δικαιολογεί τον ΠΑΟΚ που είδα σε όλα τα ματς φέτος (εκτός από δύο που έχασα) να μην τους περνάει με διαφορά. Χάνουμε μόνοι μας. Δεν παιζόμαστε. Ο ένας μας κέρδισε με ένα σουτ από το πουθενά, η άλλη μας έβγαλε την ψυχή ως το τέλος. Χάνουμε από τα Γιάννινα με 28 τελικές, η Ξάνθη τους κερδίζει για πλάκα σήμερα. Ζοριζόμαστε ως το τέλος στη Λιβαδειά, τον κερδίζει χθες η προτελευταία Βέροια άνετα με 2-0.

Έχω πολλές ενστάσεις και πολλές διαφορετικές απόψεις για τον τρόπο που (αντιλαμβάνομαι πως) διοικείται ο ΠΑΟΚ. Αλλά η σημερινή εμπειρία μου έδειξε πως χειρότερη ομάδα δεν έχω από δαύτους, τους -υποτίθεται- ισάξιους συνδιεκδικητές παρόμοιων στόχων μ’ εμάς. Από τη μία λέω «θετικά όλα αυτά, κάποια στιγμή θα μπαίνουν τα γκολ, θα τους προσπεράσουμε, θα φτάσουμε στην ισορροπία της Φύσης όπου η καλύτερη ομάδα έχει πιο πολλούς πόντους από τη χειρότερη». Από την άλλη λέω «και γιατί δεν το έχουμε ήδη κάνει, τώρα που είμαστε στη μέση της σεζόν, γιατί τους κοιτάζουμε από κάτω, ούτε το άλλοθι του γάβρου ισχύει στην περίπτωση αυτή, αφού μας περνάνε και οι δυο τους και η Ξάνθη κι ο Πανιώνιος και όποιος θέλει μας περνάει, ή, έστω, μας κοντράρει στη βαθμολογία». Έχουμε ακόμα άλλο τόσο στο πρωτάθλημα, έχουμε το Κύπελλο, έχουμε την Ευρώπη, γιατί νιώθω πως η χρονιά είναι χαμένη; Τι σκατά συναίσθημα είναι αυτό; Μπορεί το ξενέρωμα να προέρχεται από τους φαφλατάδες και τις βλακείες που διαβάζω δεξιά κι αριστερά; Αν επικεντρωθώ στο αγωνιστικό καθαρά, θα είμαι καλύτερα; Δεν έχω απάντηση. Η απάντηση πάντα δίνεται στο τέλος της χρονιάς. Τις προηγούμενες τέσσερις φορές η απάντηση δε μου άρεσε, το έχω άγχος και πάλι -σίγουρα θα προσθέσω το 32 και του χρόνου θα πάω για 33, δε σώνεται αυτό φέτος, εννοείται. Πάλι θα πηγαίνω για κάτι μικρότερο. Αλλά θα έχω, έστω, κάτι να πηγαίνω να το πάρω, ας είναι και ψευδαίσθηση.

Είναι πολύ περίεργη η κατάσταση με τα τυπάκια όπως εγώ, που ούτε οι «κυβερνητικοί» ούτε οι «αντικυβερνητικοί» μπορούν να ζυγίσουν. Οι περισσότεροι που με προσεγγίζουν μου λένε «καλά τα χώνεις», χωρίς εγώ να νιώθω ποτέ πως τα έχω χώσει σε οποιονδήποτε -γράφω αυτό που βλέπω, αν κάνεις λάθος θα γράψω για το λάθος, δε φταίω εγώ που το γράφω αλλά εσύ που έκανες λάθος ή είπες ψέματα ή αράδιασες μπούρδες. Κάποιοι άλλοι μου λένε «δεν τα χώνεις όπως θα έπρεπε», δηλαδή πώς «θα έπρεπε», για κάνε μου ένα μάθημα εσύ που το ξέρεις το αντικείμενο, πώς να «τα χώσω», ποιον να χτυπήσω συγκεκριμένα, τι σε βολεύει, τι σε εξυπηρετεί. Μπερδεύονται κάποιοι, ταυτίζουν την παθολογική αγάπη και την αυτόματη γκρίνια που έχω εμφυτευμένη στον εγκέφαλο λόγω αρρώστιας με το ασπρόμαυρο από παιδί μικρό με τη δική τους ανάγκη να έχουν σιγόντο στη δική τους απόλυτη αλήθεια για τον ΠΑΟΚ. Όχι, φίλε, αν έχεις φωνή δυνατή, μπορείς να ακουστείς και μόνος σου, δε με χρειάζεσαι για φωνητικά. Ούτε «γαμιέται ο Ιβάν», ούτε «προσκυνάμε τον Ιβάν» θα βρεις σ’ αυτήν τη σελίδα -δηλαδή σ’ αυτό τον εγκέφαλο, που χύνεται στο κομμάτι ηλεκτρονικού χαρτιού που γεμίζω κάθε μέρα. Ο μόνος που γαμιέται ούτως ή άλλως είναι ο θρύλος κι ο Πειραιάς κι ο μόνος που προσκυνάω είναι ο Δικέφαλος Αετός στην καρδιά μου, για τα υπόλοιπα θα το συζητάμε διαρκώς.

Αυτές τις μέρες, με απασχολούν δύο πράματα: Το πόσο χάλια είναι, τελικά, αυτή η ομάδα μας που τη βρίζω όποτε τη βλέπω από κοντά ή από την τηλεόραση και το πόσο ισχύουν όλες αυτές οι κραυγές για «σύμπλευση» και «ομόνοια» και «συστράτευση» που διαβάζω στο διαδίκτυο. Για το πρώτο πήρα σήμερα μία γεύση -όχι πως, αναγκαστικά, τα χάλια των άλλων δείχνουν πως εσύ είσαι καλός, αλλά πήρα μία γεύση που ως τώρα δεν είχα πάρει. Για το δεύτερο συνεχίζω να γράφω στα παπάρια μου όλα αυτά που διαβάζω. Ο κόσμος του ΠΑΟΚ, ο κανονικός, ο πραγματικός, αυτός που θα βρεις σε κάθε γήπεδο σ’ όλη τη Γη, είτε στην Τούμπα είτε εκτός, μια χαρά μονιασμένος είναι και τα βρίσκει και δεν έχει θέματα διχόνοιας -τις διαφορές μας τις λύνουμε πριν και μετά από κάθε παιχνίδι. Ο ψηφιακός κόσμος, οι ανύπαρκτοι, τα άβαταρ, οι μαχητές της Θύρας 9 και οι περσόνες που δεν έχουν καθίσει τον κώλο τους ποτέ σ’ ένα τσιμέντο είναι που έχουν διαφορές και θολώνουν τα πάντα, παρασύροντας και τους άλλους, δίνοντας μάχες εντυπώσεων σε κάθε ποστ σ’ όλη τη Γη. Επιλέγεις: Είτε θα ζήσεις στην πραγματική πραγματικότητα είτε στην ψηφιακή. Όπως έγραψε κάποιος, το να έχεις πολλά λάικ στο φέισμπουκ είναι σα να είσαι πλούσιος στη Μονόπολη -κάποτε το παιχνίδι τελειώνει και μένεις με τα ψεύτικα φράγκα στο χέρι.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038