Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07

20161616 πράγματα που θα θυμάμαι από το 2016 του μπασκετικού ΠΑΟΚ.

 

 

 

 

 

 

2016b1621 Φεβρουαρίου. Ήττα με λάθος σφύριγμα στην τελευταία φάση του Κυπέλλου, νίκη με 17 πόντους για το Πρωτάθλημα, φέτος ήττα απίστευτη στο ΟΑΚΑ λόγω αστοχίας στις βολές με έναν πόντο, που ήμασταν στην κερκίδα στη Λιβαδειά με γυρισμένες πλάτες και παρακολουθούσαμε από τα livescore των κινητών την εξωφρενική εξέλιξη της απώλειας, φτάνουμε τώρα να υποδεχόμαστε και πάλι τον Παναθηναϊκό με το ντροπιαστικό σερί πέντε ηττών για την Α1. Κι εκεί που περιμένουμε το σύνηθες ντέρμπι, γράφει ο πίνακας ημίχρονο 32-61. Κι εκεί που λες «δεν πάει πιο κάτω, πιάσαμε πάτο», ξεκινάει το δεύτερο με 2-11 και χάνουμε στη μέση του τρίτου δεκαλέπτου με υπερντάμπλ σκορ 34-72. Τέτοια ξεφτίλα δεν θυμόμουν να έχω ξαναζήσει μέσα στο σπίτι μου.

Ξεφτίλα στο παρκέ, με την έκτη συνεχόμενη ήττα που μας έριχνε στην αβεβαιότητα της ίδιας της συμμετοχής μας στα πλέι-οφ. Ξεφτίλα στην κερκίδα, σπάνια ξεφτίλα, που χρειάστηκε να κάνουμε ολόκληρο σαματά για να απομακρύνουν κάποιους ανήλικους που έπαιζαν με τα νιάτα τους την ώρα που ο κόσμος φούντωνε από την οργή για το θέαμα και πώς τη γλίτωσε ο συνοδός τους ας ανάψει μια λαμπάδα ίσα με το μπόι του Μάρκοβιτς. Να φεύγεις ντροπιασμένος, αηδιασμένος, ανήμπορος και να νιώθεις και τυχερός που το τελικό σκορ έγραψε μόνο 23 πόντους διαφορά, 67-90. Αν ο Φάρος, δυο μήνες νωρίτερα, ήταν η απόλυτη κατάρρευση, η ήττα από τον Παναθηναϊκό, η εικόνα του ΠΑΟΚ σ’ εκείνο το ματς, ήταν ό,τι χειρότερο έχουν δει τα μάτια μου από κοντά τα τελευταία χρόνια.

2016b1514 Δεκεμβρίου. Ο ΠΑΟΚ κόντρα στην Ουσάκ αλώνει για τρίτη συνεχόμενη περίοδο τουρκική έδρα, μετά από αυτές της Καρσίγιακα πρόπερσι και της Μπεσίκτας πέρσι. Η ομάδα καταφέρνει να επιστρέψει από διαφορές άνω των δέκα πόντων και δίνει το τελειωτικό χτύπημα στους Τούρκους με εκπληκτικό, μάγκικο τρίποντο με ταμπλό του Πέινερς στην εκπνοή, κάνοντας ένα τεράστιο βήμα για την πρόκριση στους 24 του μπασκετικού Τσάμπιονς Λιγκ. Όσοι δεν άλλαξαν αμέσως κανάλι ή δε βγήκαν στο μπαλκόνι να πανηγυρίσουν στην παγωνιά με τα κλασικά «ναι, ρε, έτσι, ρε καριόλες, και μια φορά να κερδίσουμε εμείς με τρίποντο στο τέλος, άντε γαμώ την τρέλα μου μέσα, Παοκάρα, ρεεε» έμαθαν ένα στοιχείο ακόμα για το ματς -αλλά γιατί να μπαίνουμε τώρα σε λεπτομέρειες...

2016b1422 Οκτωβρίου. Ο λαός του Άρη ετοιμάζεται να διώξει επιτέλους τη μεγαλύτερη ντροπή της μπασκετικής κόντρας του με τον ΠΑΟΚ και να σπάσει την κατάρα των 35 πόντων απέναντι στον άθλιο ΠΑΟΚ της σεζόν 2016-2017, ο οποίος έχει ήδη ξεφτιλιστεί στη Λευκάδα αλλά και στην Πολωνία μετά από τρεις παρατάσεις. Στο μυαλό τους, ο μεγάλος Άρης που φέτος ξεχειλίζει από χρήμα και θα κοντράρει στα ίσα τους τρεις της Αθήνας έχει το ματσάκι για πλάκα -θα πρέπει να πάρουν μεγάλη διαφορά από νωρίς, καμιά εικοσαριά πόντους τουλάχιστον στο ημίχρονο, να μην αγχωθούν στο τέλος, να το φτάσουν σαράντα στο κεφάλι και να χοροπηδάνε στο Nick Galis Hall που τελικά έγινε Nick Galis Halls για τον πονόλαιμο.

2016b131 Νοεμβρίου. Ο ΠΑΟΚ παίρνει ιστορικό διπλό στο Βαρέζε με 70-75, σε ένα παιχνίδι που προσπαθούσε να ξεφύγει από την αρχή αλλά το έκανε ντέρμπι μέχρι το τέλος (68-69, 70-71), όπως συνηθίζει σε κάθε αγώνα κάθε διοργάνωσης τα τελευταία χρόνια. Η νίκη στην Ιταλία έμελλε να είναι και η μοναδική ευρωπαϊκή μας νίκη εκτός έδρας για όλο το 2016 σε οκτώ αγώνες συνολικά -η ολιγομελής θορυβώδης κερκίδα μας έχει να καμαρώνει και γι’ αυτό.

 

 

2016b1229 Οκτωβρίου. Ο ΠΑΟΚ κερδίζει τον Απόλλωνα Πάτρας σε ένα ματς απόλυτο θρίλερ με χάπι εντ. Στις 30 Οκτωβρίου είχε ήδη ξεχαστεί από τους περισσότερους...

Συζητούσανε όλοι για το ποδόσφαιρο. Αν θα ξεκινήσει επιτέλους τον Περέιρα που «έχει εκθέσει τον Ίβιτς», αν θα συνεχίσει να βάζει τον «σαψάλη τον Κάμπος», αν θα το καθαρίσουμε από το ημίχρονο με τριάρα ή θα γίνει ντέρμπι ως το τέλος, αν ξέρει κάποιος στην παρέα έστω έναν παίκτη της ΑΕΚ εκτός από τον Μάνταλο ή τον Αραβίδη. Πετάχτηκε ένας και είπε «Ανέστης» και οι υπόλοιποι περιμέναμε να μας πει και το επώνυμο αλλά δεν το είπε παρά συνέχισε να κοιτάζει με έρωτα τη ρετσίνα του μέχρι που φύγαμε. Να κερδίσουμε, να μείνουμε κοντά στην κορυφή, να μην κουραστούμε πολύ επειδή έχουμε και ευρωπαϊκό, τέτοια.

Εγώ, από την άλλη, τους έλεγα για το μπάσκετ. Ακόμα δεν είχα ηρεμήσει από το σαββατιάτικο θρίλερ, που χάναμε 55-67 και το κάναμε 72-68 με σερί 17-1 και επτά πόντους από τον Αντετοκούμπο των φτωχών, δηλαδή τον Χρυσικόπουλο και οκτώ πόντους από τον Ουόρθι των φτωχών, δηλαδή τον Κλάντον, που το ξαναπήγε ο Απόλλωνας Πάτρας στο 79-83 ενάμισο λεπτό πριν τη λήξη, που έβαλε καλάθι και φάουλ και μείωσε στους δύο πόντους ο Μπράιαντ των φτωχών, δηλαδή ο Μπράιαντ και έχασε τη βολή και πήρε το επιθετικό ο Ουορθικλάντον και του γλίστρησε για τριακοστή φορά η μπάλα από τα χέρια, λάθος στην επίθεσή τους αυτοί, λάθος και εμείς, σουτάρουν τρίποντο και το χάνουν, σουτάρουμε δίποντο και το χάνουμε, βρε ξανασουτάρουνε τρίποντο και το χάνουν και πάει η μπάλα στον αλήτη τον Καλινόσκι που σηκώνεται για το νέο τρίποντο να πάει τη διαφορά στους πέντε και το χάνει κι αυτός και επιτέλους παίρνουμε ριμπάουντ με τον Λινοκούμπο, απομένουν 29 δευτερόλεπτα αλλά όχι, ΠΑΟΚ είσαι, όταν βιαζόμαστε κάνουμε επίθεση 25 δευτερολέπτων και μας μένει η μπάλα στα μούσια του Τσόχλα, τώρα που πρέπει να την εξαντλήσουμε πάμε και σουτάρουμε στα 10 δεύτερα και το χάνουμε, το χάνουμε, ρε μαλάκα, χτυπιόταν η Χουλιγκάνα στο κάγκελο, έβραζε ο Λαός που είχε γεμίσει ασφυκτικά τις δύο κάτω σειρές, τι θα γίνει, πλάκα μας κάνετε, από τη μία να φωνάξω για το ριμπάουντ, από την άλλη είχα και το νου μου στη Χουλιγκάνα που κοπανιόταν αλλά κρατούσε και το τάμπλετ που έβγαζε φωτογραφίες το σκορ όποτε άλλαζε και το κοπανούσε κι αυτό και άμα το σπάσει πώς θα της πάρουμε άλλο που δώσαμε όλα τα περισσευούμενα φράγκα για διαρκείας, αλλά σηκώνεται ανάμεσα σε έξι παίκτες του Απόλλωνα ο μουσάτος εκδικητής και αρπάζει την μπάλα με υπεράνθρωπη δύναμη, τρία μέτρα ψηλά πήδησε ο Κιθ-Κιθ-Κιθ και τη μάγκωσε σα να ήταν το πιο ακριβό πετράδι του κόσμου, έμεναν δεκακάτι δευτερόλεπτα, χάναμε δύο πόντους, μπορούσε να την καρφώσει με την αγαπημένη του κίνηση που δεν πηδάει καν για να μη λυθούν τα κορδόνια που έχει και χοντροδάχτυλα και δεν μπορεί να τα δέσει μετά, μπορούσε να ρημάξει το στεφάνι με τα μπράτσα του που σε κάθε ματς έσκιζαν τα μανίκια και γι’ αυτό παίζουμε με αμάνικες, μπορούσε να γίνει ήρωας αλλά το μεγαλείο του τεράστιου Κιθ Κλάντον του έδειξε το δρόμο του αλτρουισμού, του έδειξε τον Σάιμπερτ των φτωχών που περίμενε στη γωνία των 6,75 υπομονετικά, «μη σουτάρεις εσύ, μη, μη σουτάρεις εσύ» τον εμψύχωνε ο κόσμος τριγύρω, «δώσ’ την σε όποιον να ‘ναι», φώναξα εγώ για να του ελαφρύνω το στρες, αλλά ο Ιορδάνης είχε κλείσει τ’ αυτιά, είχε ήδη απογειωθεί από το παρκέ και πετούσε προς ένα άλλο σύμπαν, εκεί όπου οι ήρωες των γηπέδων κάθονται γύρω από τη φωτιά και συζητάνε για τα τελευταία σουτ που άλλαξαν την ιστορία του μπάσκετ, ο Μπερντ, ο Τσάμπερλεϊν, ο Καμπούρης, ο Ντανίλοβιτς, ο Στογιάκοβιτς, ο Όντουμ και τώρα ο Σάιμπερτ, ναι, το ‘βαλε, το ‘βαλε, όλοι τέζα, κερδίσαμε, κάναμε τρεις νίκες σε τέσσερα ματς, σωθήκαμε και φέτο, το ‘βαλε, ο παικταράς, αγκαλιαζόμασταν, κλαίγαμε, στιγμές που πώς να τις ξαναζήσεις και πού να τις ξαναβρείς και νιώθεις ευλογημένος που σε έφερε η μοίρα στη θεσούλα σου εκεί κάτω στο πέταλο, στο θεωρείο όπου είσαι κάθε Σάββατο σαν τους παππούδες του Μάπετ Σόου και κράζεις, το ‘βαλε, ο Θεός, και τώρα μπορείτε να πά’ να ρε δεν έληξε, τι έγινε, έχει άλλα οκτώμισι δευτερόλεπτα, τι μαλακία κάναμε, ρε δεν τελείωσε, ηρεμία, πώς την πατήσαμε έτσι, άμυνα, άμυνα, ντι-φενς, ντι-φενς, όχι ο Τσιάρας, ρε θα χάσουμε ματς από τον Τσιάρα τα μυαλά μας πονάνε, πάνω του, να μη σουτάρει, όχι, σούταρε, ρε μαλάκα, το ‘χασε, το ‘χασε, το πήραμε, όχι, πήρανε το ριμπάουντ, ο Καλινόσκι, όχι αυτός ο κωλοχεράς, ντου, ρε, ντου, πάνω του, τάπα, τάπα, το ‘χασε, τι έδωσε, φάουλ, τι φάουλ, ρε ξεφτίλες, α, έληξε, έληξε, ρε μαλάκες, το πήραμε, έληξε, τα έλεγα εγώ και η παρέα άντε γεια μας, κανένας δεν άκουγε, δηλαδή κάνανε πως με ακούνε αλλά οι δύο ψουψουψού έλεγαν για το πούλμαν που είναι κάμπριο και τους πήρε ο αέρας την οροφή και πώς θα γυρίσουνε, αριστερά μου συζητούσαν για τη Νέα Σμύρνη που άλλαξε η ώρα του ματς, πιο ‘κεί χαίρονταν που στην Ελευσίνα το βάλανε το ματς σημαδιακή ημερομηνία 13 Δεκεμβρίου και τι κερκιδάρα θα κάνουμε, ο άλλος μόλις είχε ξυπνήσει και έψαχνε καφέ, οι υπόλοιποι με κοιτούσαν αλλά δε με βλέπανε, το καταλάβαινα, θα σκέφτονταν καμιά γκόμενα ή πως κατουριούνται και ποιος σηκώνεται τώρα να πάει στην τουαλέτα, τι λέει αυτός ο τύπος, ποιο μπάσκετ, πώς παίζεται αυτό, έγιναν τώρα όλα αυτά ή τα βγάζει από το μυαλό του;

Και μου ‘ρθε στο νου η προχθεσινή κουβέντα με την Άννα στο σπίτι. Πώς θα πληρώσουμε τα νοίκια, το ρεύμα, τη ρυθμική, τα τηλέφωνα, πρέπει να βρω δουλειά, πρέπει να κάνω και την εγχείρηση κάποια στιγμή, χώθηκε ανάμεσά μας η Χουλιγκάνα, «σταματήστε γιατί πρέπει να σας πω κάτι σημαντικό», σταματήσαμε. «Δείτε αυτό το αυτοκόλλητο, είναι υπερσπάνιο». Και μας έδειξε ένα ανάγλυφο αυτοκόλλητο που «της έδωσαν» στο σχολείο με ένα μπαρμπατζέλι από παιδική σειρά και ποιος ξέρει από πού το είχε ψειρίσει και ποια συμμαθήτρια θα το κλαίει. «Υπερσπάνιο, μόνο εγώ το έχω, ήθελα να σας το δείξω για να το ξέρετε». Κι εκεί όπου όλα είναι τόσο σημαντικά και τα πάντα περιστρέφονται γύρω από αυτά, έρχεται η μικρή και μας δείχνει πως από όλα αυτά τα σημαντικά που συζητάμε, το αυτοκόλλητό της είναι απείρως πιο σημαντικό, επειδή δικό της είναι το μυαλό και δική της είναι η ζωή και αυτή θα ορίσει τι είναι σημαντικό για την πάρτη της και όχι τα φράγκα και η ανεργία και η υγεία μας. Το αυτοκόλλητο που δεν κοστίζει ούτε ένα σεντ του Ευρώ, επειδή με ένα Ευρώ παίρνεις μπλοκάκι με πάνω από εκατό. Έτσι ένιωσα εκείνη τη στιγμή που μιλούσα για μπάσκετ, σαν τη Χουλιγκάνα με το αυτοκόλλητο. Όλοι μιλούσαν για τα σημαντικά κι εγώ τους έλεγα για το μπάσκετ, που δεν κοστίζει ούτε ένα σεντ του Ευρώ απέναντι στις χιλιάδες Ευρώ, στα εκατομμύρια Ευρώ που κοστολογείται το σημαντικό των υπόλοιπων. Και ηρέμησα, επειδή σκέφτηκα πως δικό μου είναι το μυαλό και δική μου η ζωή και εγώ θα κρίνω τι είναι για μένα σημαντικό, οπότε ήδη αγχώνομαι για το σημερινό ματς στη Βαρέζε και όλη η κουβέντα για το ποδόσφαιρο με αφήνει όχι ακριβώς αδιάφορο, αλλά τη θεωρώ κουβέντα για εσάς τους μεγάλους, τους ώριμους, που ασχολείστε με τα σημαντικά -εμείς, τα παιδιά, έχουμε άλλα προβλήματα.

2016b1119 Οκτωβρίου. Ο ΠΑΟΚ αγωνίζεται για πρώτη φορά στην ιστορία του σε αγώνα ομίλων Τσάμπιονς Λιγκ, δηλαδή στο Γιουρόπα Λιγκ του μπάσκετ, της νέας διοργάνωσης που πάει να βάλει μια τάξη στο δεύτερο επίπεδο της ευρωπαϊκής καλαθόσφαιρας αλλά με τη χειρότερη και πιο γελοία ονομασία στην ιστορία των ομαδικών αθλημάτων μετά το «Σούπερ» της Σούπερ Λίγδας. Έχει χάσει στο πρώτο ματς Κυπέλλου, έχει χάσει στο πρώτο ματς Α1, λογικό είναι να χάσει και στο πρώτο ματς της Ευρώπης, να τριτώσει το κακό και να ανεβεί η ομάδα στη συνέχεια. Αλλά πέφτει πάνω στους Πολωνούς της Ρόζα Ροζαλίας, οι οποίοι κι εκείνοι θέλουν να χάσουν για το δικό τους γούρι και το ματς γίνεται παρωδία: 37% στα σουτ αυτοί, 38% εμείς, όλοι σουτάρουν για να τα χάνουν, άκρη δε βγαίνει. Το προβάδισμα αλλάζει σχεδόν τριάντα φορές σε πενήντα πέντε λεπτά, το πάμε 59-59, 61-61, λήγει 65-65, λήγει η παράταση 71-71, λήγει η δεύτερη παράταση 79-79, εκεί μέτρησε η καρδιά του Παοκτσή και καταφέρνουμε να το χάσουμε 93-85, ξεγελώντας τους Πολωνούς που μας κέρδισαν κι από τότε όλα τους πάνε στραβά: Εμείς προκρινόμαστε, αυτοί πάτωσαν.

2016b109 Ιανουαρίου. Η επιστροφή της ομάδας στο Παλατάκι μετά την ντροπή του Κερατσινίου. Το κλασικό ντέρμπι με τη χειρότερη ομάδα της Α1, ο Στιβ, ο ΛέιΖερ, η τζαμποσακούλα, ο Σόφο με πολιτικά για δεύτερο σερί ματς στην Α1, η προφητεία για τον Κώττα που χαιρετούσε δακρυσμένος όλο τον κόσμο μετά το ματς, στο κείμενο που είχε γραφτεί τρεις μέρες αργότερα.

Δεν είναι δυνατό να μεταφέρεται γονιδιακά αυτό το πράμα. Κι όμως, κάθε μέρα επαληθεύεται, αυτό το παιδί έχει γεννηθεί με την αύρα των τσιμέντων. Μας έχει ζαλίσει μ’ αυτό το Uno, να παίξουμε Uno, δεν μπορώ να ζήσω αν δε μάθω το Uno, όλοι οι φίλοι μου παίζουν Uno, τώρα αμέσως, είπα, Uno. Εντάξει, της λέω, για να ηρεμήσει κάπως η κατάσταση που έχει κερδίσει κι ο ΠΑΟΚ και η μέρα είναι γιορτινή στο σπίτι, θα παίξουμε λίγο και θα πας για ύπνο. Ανοίγω τις οδηγίες που ιδέα δεν έχω τι σόι πράμα είναι αυτό το Uno που αγοράσαμε το απόγευμα, διαβάζω, την ενημερώνω «μοίρασε από εφτά κάρτες στον καθένα και περίμενε να τελειώσω με τις οδηγίες για το πώς παίζεται». Εύκολο ήταν τελικά, κάτι σαν Αγωνία εξελιγμένη, ωραία, καθόμαστε η Χουλιγκάνα, η μαμά, η γιαγιά κι εγώ στο τραπέζι και παίρνουμε στα χέρια τις κάρτες που μας είχε μοιράσει. «Έχουμε όλοι από επτά», ρωτάω και απαντούν όλοι «ναι».

Λοιπόν, τους λέω, ο σκοπός του παιχνιδιού είναι να ξεφορτωθείς τις κάρτες σου πρώτος. Όποιος μείνει με μία κάρτα λέει «Uno» και αν τη ρίξει κι αυτήν κερδίζει. «Αμάν, μπαμπά», λέει η Χουλιγκάνα αγχωμένη, «μάλλον έκανα ένα λαθάκι στο μοίρασμα, πήρα κατά λάθος περισσότερες κάρτες». Και τη βλέπω που αρχίζει να ξεφορτώνει, μία, δύο, τρεις, τέσσερις, πόσες έχεις, παιδί μου, «ε, να πήρα επτά περισσότερες». Είχε μοιράσει στον εαυτό της δεκατέσσερις κάρτες -μάλλον πιστεύοντας πως όποιος έχει πιο πολλές έχει και πλεονέκτημα. Μετράω στα χέρια της, είχε επτά, ξεκινάμε, μετά από λίγο βλέπω κάτω από την καρέκλα άλλες δύο. Δεκαέξι. Πόσο ΠΑΟΚ είσαι. Μας κέρδισε στα ίσα, τελικά, μεγάλο ταλέντο, έχει να μοιάσει στο μισό της σόι που είμαστε κουμαρτζήδες.

Η κορυφαία στιγμή της ημέρας, βέβαια, ήταν νωρίτερα, στο Παλατάκι, όπου σκάμε με την πιο μεγάλη σακούλα που έχει το Τζάμπο στην είσοδο και πρέπει τα παλικάρια να μας την ψάξουν μην έχει τίποτα απαγορευμένο. Οι σεκιουριτάδες φωνάζουν την αστυνομία, σου λέει με τόσα χρήματα που μας δίνουν σιγά μη βάλουμε το χέρι μας εκεί μέσα, έρχεται ο αστυνομικός, γουρλώνει τα μάτια. Δύο τεράστιες κούκλες, η «Κλάρα» και η «Μπελ», μπάλες, μπαλίτσες, ένα σκυλάκι που γαβγίζει και περπατάει μέσα στη σακούλα, πλαστελίνες, βιβλία, τετράδια, γουρουνάκια και άλλα που δε θυμάμαι, πάντως πολύ πράμα. «Θα τα άφηνα στην μπουτίκ αλλά δε με αφήνει ο συνάδελφός σας να μπω από εκεί λόγω του διαρκείας από αυτή την πλευρά, ρίχνω το καρφί μου. «Δικά σου είναι», ρωτάει τη μικρή και η μικρή δυστυχώς δεν απαντάει «του μπαμπά μου είναι, του αρέσει πολύ να παίζει με κούκλες», ψάχνει ο τύπος στη σακούλα, γαβγίζει το σκυλάκι, οι κούκλες άνω κάτω, ίδρωσε, κόλλησε λίγο, μετά από λίγα λεπτά αυτολύπησης που θα σκεφτόταν «εγώ δεν εκπαιδεύτηκα για κάτι τέτοιο» διαπίστωσε κι αυτός πως δεν έχουμε κάτι που να ανοίγει τα κεφάλια των Καβαλιωτών καλαθοσφαιριστών, «εντάξει, περάστε». Και περνάμε, εγώ με το διαρκείας και η Χουλιγκάνα με ένα καρτελάκι κρεμασμένο στον ώμο «Στέλεχος ΚΑΕ ΠΑΟΚ», που το είχε ψειρίσει στον τελικό του βόλεϊ πέρσι και αποφάσισε πως «εσύ μπαίνεις με το εισιτήριό σου, εγώ θα μπαίνω με το δικό μου καρτελάκι» και θέλει να το φοράει και στο σχολείο.

Βολεύουμε τη Τζαμποσακούλα κάπου στην κερκίδα και πιάνουμε τη γνωστή γωνία, όπου μαζεύονται οι συνήθεις σαρανταφεύγα πικραμένοι με τις γνωστές ατάκες «θυμάστε τον Φάντεμπεργκ» και «αν είχαμε τώρα τον Σκάιλς» και τα σχετικά. Είχε προηγηθεί η καταδρομική επίσκεψη στο Τζάμπο επειδή η θεία μας είχε στείλει λεφτά για τα κάλαντα από Αθήνα με εντολή «να πάρει ό,τι θέλει αυτή» και το «ό,τι θέλει αυτή» ήταν μία ώρα στο παιχνιδάδικο και φόρτωμα καροτσιού με ό,τι παπαριά μπορεί να πουλιέται εκεί μέσα, που για πρώτη φορά «δεν μπορείς να μου λες όχι, θα πάρω ό,τι θέλω, δικά μου λεφτά είναι». Ακόμα και σήμερα δεν τα έχουμε ανοίξει όλα, μιλάμε για σπάνια σαβούρα. Τζάμπο, κούνιες, γλυκό, ποπ-κορν, καφεδάκι, σου κάναμε όλες τις χάρες, τώρα ήρθε η ώρα για τη δική μας ψυχαγωγία. Η οποία αρχίζει μόλις διαπιστώνουμε πως η Καβάλα έχει παίκτη που λέγεται «Λέιζερ», ακριβώς έτσι, «Lazer» με «Ζ», κανονικά, δηλαδή αν χάσουμε κάνουμε ένσταση πως η Καβάλα έχει λέιζερ που απαγορεύεται στα γήπεδα και το παίρνουμε στα χαρτιά.

Όποιος έμπαινε από νωρίς στο γήπεδο έλεγε και τα «Χρόνια Πολλά» του στη μισή κερκίδα. Ένας είπε και μια ατάκα θανάτου, «ρε σαν τις γριές γίναμε, όλοι γνωριζόμαστε εδώ μέσα», επιβεβαιώνοντας άλλη ατάκα του σοφού ΚουΠου, «αν ερχόσουν στο μπάσκετ, όπως λες, θα ήξερα πόσα παιδιά έχεις, τι τάξη πάνε και κάθε πότε αρρωσταίνουν». Αλλά είχε έναν άλφα κόσμο, δεν ήμασταν εκατό άτομα που περίμενα μετά το στραπάτσο στο Κερατσίνι. Έπεσε το σχετικό χώσιμο από νωρίς από τη γνωστή μερίδα γκρινιάρηδων, που τι να τους πεις, έχουν τα δίκια τους, βγήκε ο Σόφο με σινιέ-πενιέ ρουχαλάκι και παθαίνουμε ένα μικρό έλκος που η Καβάλα έχει κάνει τρεις μεταγραφές μεσοβδόμαδα, όπως στην μπάλα, που όλοι αλλάζουν προπονητή πριν παίξουν με τον ΠΑΟΚ. Και ετοιμαζόμαστε για το συνηθισμένο ντέρμπι.

Και το συνηθισμένο ντέρμπι όντως ξεδιπλώνεται στο παρκέ, αν και η ομάδα παίζει καλά, δηλαδή κάπως καλύτερα από τα κλασικά εντός έδρας που παίρνουμε δέκα πόντους διαφορά και πάντα μας φτάνουν. Πήραμε τη διαφορά, μετά μας έφτασαν. Και κάπου εκεί, αρχίζει ο Κώττας να παίρνει ανάποδες. Και μας φτιάχνει το απόγευμα. Σουτ μέσα. Μπάσιμο μέσα. Ανάποδο λέι-απ μέσα. Πιρουέτα κάτω από το στεφάνι μέσα. Τάπα. Κλέψιμο. Αιφνιδιασμός. Αυτή, μάλιστα, ήταν μία χαρά από το πουθενά. «Θα τον βγάλει», λέει ο Άντι από δίπλα. Τον βγάζει. Μας ξαναφτάνουν. «Θα τον ξαναβάλει», λέω εγώ. Τον ξαναβάζει. Όλα μέσα, σούπερ εμφάνιση ο μικρός, ρίχνει κι ένα κάρφωμα τσαμπουκά που δίνει τροφή για περισσότερη γκρίνια, «όλοι οι άλλοι θα κάνανε λέι-απ, αυτός κάρφωσε, έτσι είναι τα Παοκτσάκια τα καλά» και τα σχετικά. Το ματς φαίνεται πως δε χάνεται, παίρνουμε πάλι διαφορά, χαλαρώνουμε. Ρίχνουμε κι ένα Παοκολέ συνεχόμενο «για να μη γραφτεί πως σήμερα ήταν το πρώτο ματς στην ιστορία του ΠΑΟΚ που δεν ακούστηκε σύνθημα».

Την πέσαμε στον Κώττα με τη λήξη για επιβράβευση. Ο καημένος ιδέα δεν είχε πως ειδικά ο ένας που του έλεγε «μπράβο, παικταρά» και «συνέχισε έτσι» και «μας έφτιαξες τη μέρα» ήταν ο άνθρωπος που έχει κράξει από Μαγκντί και Ζαφειρίου μέχρι Χακόμπο και Λούκας σε αεροδρόμια και λιμάνια και όπου τους έχει πετύχει, οπότε ο λόγος του ήταν ιδιαιτέρως σημαντικός. «Ευχαριστώ», μας έλεγε, περιμένοντας να κάνει δηλώσεις στη Νόβα, υποθέτω ως MVP του αγώνα. «Μην περιμένεις να τον ξαναδείς έτσι», έκανα τη μαντεψιά μου εγώ, «θα βρει ο Σούλης πως δεν έκανε καλά μπλοκ-άουτ ή χάλασε ένα σύστημα του υπερεγκεφάλου Τσόχλα και θα τον αφήσει εκτός για κάνα μήνα να σκεφτεί». «Λες»; «Λέω».

Ακολούθησε το κλασικό ντου στο γήπεδο από τις μικρές, η εθιμοτυπική επίσκεψη στην μπουτίκ που είδαμε από κοντά τη φόρμα που έφερε ο Άγιος-Βασίλης αλλά κοίτα τώρα που την πουλάνε και στο Παλατάκι, θα άφησε το απόθεμα ο Άη-Βασίλης εδώ για τα υπόλοιπα παιδάκια που δεν πρόλαβε να τα μοιράσει, πήραμε και τα μίνι διαρκείας για τα ευρωπαϊκά που εγώ συνεχίζω να πιστεύω πως θα πάμε διπλό τελικό με τουρκική ομάδα κι ας μη συμφωνεί μαζί μου μία μικρή μερίδα συνοπαδών. Βγαίνουμε να φύγουμε, πιάνει το αυτί μου πάλι τη λέξη «Φάρος» από μια παρέα ασπρομάλληδων παραπέρα, και είναι από τις σπάνιες φορές που κάτι με σπρώχνει να σκεφτώ «χέσε την κλάψα, πάμε παρακάτω, βαρέθηκα να μοιρολογώ για τα χαμένα». Βαρέθηκα. Πραγματικά, βαρέθηκα. Πάω σήμερα να κερδίσω τη Λιμόζ και να ξαναβρώ ένα στόχο.

2016b093 Φεβρουαρίου. Ο ουσιαστικά αποκλεισμένος από το Eurocup ΠΑΟΚ, με τέσσερις σερί ήττες στην πλάτη, υποδέχεται την τεράστια Βαλένθια, η οποία έρχεται στο Παλατάκι για να παλέψει για τη δική της πρόκριση, με ρεκόρ στο ισπανικό πρωτάθλημα 18-0 και συνολικά 28 νίκες στους 30 αγώνες που έχει δώσει στη χρονιά. Το ματς ξεκινάει αναμενόμενα, μένουμε πίσω από νωρίς και οι κλασικοί δέκα της γωνίας στο πέταλο πιάνουμε την κουβέντα για τα επερχόμενα ματς με Ολυμπιακό σε μπάλα και μπάσκετ. Κάποια στιγμή ο Χάτσερ τρελαίνεται, παθαίνει μια επιληψία, μια παράκρουση, αρχίζει να τα βάζει όλα. Και περνάμε μπροστά. Και μένουμε μπροστά, ως το τέλος. Δεν ξέρουμε πώς να φερθούμε -σε δέκα σερί αγώνες θα κάνουμε μια νίκη εκείνη την περίοδο και εννιά ήττες, έχουμε ξεχάσει πώς αντιδράς όταν κερδίζεις. Φτάνουμε στην τελευταία φάση προηγούμενοι με τρεις πόντους. Το κλασικό, Παοκτσήδικο φερ-πλέι επιτρέπει στους Ισπανούς να σουτάρουν το τρίποντο της ισοφάρισης -το χάνουν, κερδίζουμε, πηγαίνουμε στη Λιμόζ με μια ελπίδα για πρόκριση την τελευταία αγωνιστική. Θα ξανακερδίζαμε στα τέλη του μήνα, μετά από άλλες πέντε σερί ήττες, αλλά η καλύτερη ομάδα της Ευρώπης εκείνο τον καιρό δε μας γλίτωσε, επειδή ΠΑΟΚ είσαι.

2016b0812 Ιανουαρίου. Η Λιμόζ, με τον αγαπημένο Πέιν στη σύνθεσή της, επισκέπτεται το Παλατάκι και ξυπνά αναμνήσεις από τα χρυσά μας χρόνια. Ο ΠΑΟΚ πετυχαίνει την πρώτη του νίκη για τους 32 του Eurocup, παίζοντας ανέλπιστα τρομερό μπάσκετ και βρισκόμενος διαρκώς σε διψήφιες διαφορές, εκτός από το παραδοσιακό διάστημα όπου τους αφήνουμε να μας φτάσουν στους τρεις πόντους για να σπάσουμε πλάκα. Οι πρωταθλητές Γαλλίας, που έχουν μεταφερθεί στον όμιλό μας από την Ευρωλίγκα, μας κοιτάζουν κάποια στιγμή μέχρι και από το -18 (79-61) και τελικά μειώνουν για το 88-75 της λήξης. Σταθερά άδειο το Παλατάκι, στα πρώτα ματς μετά το σοκ του Κερατσινίου που έδιωξε τον μισό κόσμο, βλέπει τον Σχορτσιανίτη να κάνει πάρτι με 19 πόντους σε 17 λεπτά αλλά, κυρίως, βλέπει τον Μάρκοβιτς να βάζει 17 πόντους και να τον ανέχεται όπως πανηγυρίζει σαν τρελός σε κάθε καλάθι -τον πιο συμπαθή άμπαλο που πέρασε τα τελευταία χρόνια από τον ΠΑΟΚ, που χαιρόταν στο βόλεϊ πρώτη μούρη με το πιτσιρίκι του στα περισσότερα ματς.

2016b072 Απριλίου. Για την προτελευταία αγωνιστική, ο ΠΑΟΚ του Σούλη Μαρκόπουλου, που παλεύει για να την πέμπτη θέση στην τελική βαθμολογία, υποδέχεται τον Κόροιβο του Χάρη Μαρκόπουλου, που παλεύει για να σωθεί. Με νίκη, η ομάδα της Αμαλιάδας μένει στην Α1 -με ήττα θέλει συνδυασμό τριών αποτελεσμάτων. Το ημίχρονο κλείνει με τον ΠΑΟΚ 11 πόντους μπροστά, αναγκάζοντας κάποιους γκρινιάρηδες που στην προθέρμανση έλεγαν διάφορα να σωπάσουν. Αλλά με ένα ασύλληπτο σερί 4-22, ο Κόροιβος περνάει στο σκορ με 50-57 και το Παλατάκι αρχίζει να βράζει. Είμαστε που είμαστε λίγοι, το κράξιμο κάνει ηχώ, τα ουρλιαχτά πως ο Σούλης «έστησε το ματσάκι για να σώσει τον γιο του» δονούν τη σάπια ατμόσφαιρα. 42-21 έκανε ο ΠΑΟΚ στο τέλος, κέρδισε το παιχνίδι άνετα, έστειλε τον Κόροιβο να κερδίσει το τελευταίο του ματς και να προσεύχεται να κερδίσουν άλλες δύο ομάδες μπας και παραμείνει -παρέμεινε. Όχι χάρη σ’ εμάς, πάντως.

2016b063 Δεκεμβρίου. Χίλια διακόσια χιλιόμετρα, με το αστικό Παρασκευή βράδυ ως το σταθμό, το βραδινό τρένο για την Αθήνα, το περπάτημα από το Σταθμό Λαρίσης ως το κέντρο και μετά επί ώρες σε όλο το κέντρο, το μετρό ως το Παγκράτι για φαγητό, τα δύο αυτοκίνητα που άλλαξα ως τη Χαλκίδα, δηλαδή την Κάνηθο, το βοσκοτόπι όπου βρίσκεται το κλειστό και μετά γύρες στην παραλία να μας ξεπλύνει η βροχή και μετά ανάποδα οι διαδρομές για το γυρισμό ως το σπίτι -άξιζε κάθε χιλιόμετρο, δε σου τυχαίνει κάθε μέρα να είσαι παρών στην πιο σημαντική στιγμή της ιστορίας του Γυμναστικού Συλλόγου Κύμης.

 

 

2016b0516 Απριλίου. Ο Κλάντον παίρνει το έκτο επιθετικό του ριμπάουντ, τη βγάζει στον Βασιλειάδη κι αυτός σηκώνεται για το τρίποντο. 75-78. Ο ΠΑΟΚ μόνιμα πίσω στο σκορ από την αρχή του πρώτου προημιτελικού, μέχρι και με διψήφιες διαφορές, φτάνει στο τέλος την ΑΕΚ μέσα στο ΟΑΚΑ, την προσπερνάει και της σπάει την έδρα με τελικό σκορ 78-83, θέλοντας μια νίκη στο Παλατάκι για να περάσει στους ημιτελικούς.

 

 

 

2016b049 Απριλίου. Η πρώτη εκδρομή της Χουλιγκάνας. Νίκη με 74-87 στην Καλαμίτσα, αποθέωση για τον Κλάντον, ωραία εμφάνιση στην τελευταία αγωνιστική. Και απίστευτο Παοκτσήδικο πέσιμο από υπέρτατο συνοπαδό μας μετά τη λήξη, στον εκπρόσωπο της διοίκησης.
- Ρε πάρτε κανέναν καλό ξένο για τα πλέι-οφ, να πούμε.
- Πήραμε τον Κλάντον, δε σου κάνει;
- Ναι, καλός είναι αυτός. Άλλους πέντε τέτοιους να πάρετε.
- Τι πέντε, φίλε μου, ποιος θα τους πληρώσει.
- Ρε πλάκα με κάνεις;
- Τι εννοείς;
- Σε είπα εγώ να τους πληρώσεις; Σε είπα τέτοιο πράμα;
- Και πώς θα γίνει;
- Ρε πιστόλι, ρε, έρχονται, παίζουν, παίρνουμε τα πλέι-οφ και τους πιστολιάζεις, ρε, Παοκτσήδικα, να πούμε, άσε να έχουν να παίρνουν.

2016b0323 Απριλίου. Με νίκη περνάμε στα ημιτελικά. Χάνουμε σχετικά εύκολα, 59-68. Ο Σχορτσιανίτης 9. Ο Βασιλειάδης 12, με αποβολή και βρίσιμο στους διαιτητές που θα του φέρει τιμωρία για το τελευταίο ματς στο ΟΑΚΑ.
27 Απριλίου. Με νίκη περνάμε στα ημιτελικά. Χάνουμε σχετικά δύσκολα, 61-54. Ο Σχορτσιανίτης απών. Ο Βασιλειάδης απών. Την επόμενη κιόλας μέρα θα έβρισκε νέα ομάδα να συνεχίσει, την επόμενη κιόλας σεζόν θα επέστρεφε στην ομάδα κόντρα στην οποία τιμωρήθηκε διαμαρτυρόμενος.
Σχορτσιανίτης και Βασιλειάδης. Τα πρόσωπα της χρονιάς. Αν δεν είχαμε αυτούς τους δύο, δύσκολα θα τη βγάζαμε χωρίς να παλέψουμε να σωθούμε -όποιος θυμάται πώς είχαμε ξεκινήσει, καταλαβαίνει. Αν αυτοί οι δύο έπαιζαν όσο μπορούσαν να παίξουν στο τέλος, θα κάναμε και το παραπάνω βήμα, περνώντας την ΑΕΚ που την είχαμε κερδίσει εκτός στο πρώτο ματς και παραπατούσαμε στα άλλα δύο. Στο ζύγι, ισοπαλία. Σώσαμε τη χρονιά, χάσαμε την καλή χρονιά. Καλή καρδιά. Πώς το λένε οι ανακοινώσεις, «τους ευχόμαστε καλή συνέχεια στην επαγγελματική τους καριέρα».

2016b0216 Ιανουαρίου. Το πιο συγκλονιστικό παιχνίδι μπάσκετ που έχω ζήσει τα τελευταία χρόνια από κοντά, η πιο μεγάλη ανατροπή, το πιο όμορφο πανηγύρι. Στο 15-39 ήδη κάποιοι είχαν σηκωθεί να φύγουν από το ημίχρονο, όπως έχουν ξανακάνει στο παρελθόν, αλλά το -24 έφτασε κι έγινε +4 με το τρίποντο του Χάτσερ στο τέλος, με μια κερκίδα πραγματική κόλαση, που τραγουδούσε το «ωωω/ΠΑΟΚ σ’ αγαπώ/Αν δεν τους γαμήσεις/Δε φεύγουμε από ‘δώ» επί ένα ημίχρονο και βάλε. Ένα ματς αποζημίωση για όλη τη χρονιά. Δε θα το ξεχάσω ποτέ.

 

 

2016b0126 Νοεμβρίου. Η Χουλιγκάνα γιορτάζει 7 χρόνια ζωής και 50 επίσημους αγώνες του ΠΑΟΚ (54, πλέον) και το πέταλο της τραγουδάει, στο μεγαλύτερο καφριλίκι που έχω οργανώσει στη ζωή μου.

«Αααουχμ... Αααουχμ... Φφφσσστττ... Αααουυυχμμμ... Τι τέλεια που πέρασα χτες»... Όταν η πρώτη κανονική φράση που λέει το παιδί σου μόλις ξυπνάει το επόμενο πρωί είναι αυτή, τότε κάτι έκανες καλά την προηγούμενη μέρα. Και η αλήθεια είναι πως το Σάββατο πραγματικά κάναμε πράγματα βγαλμένα από ταινία δράσης του Χόλιγουντ για να στήσουμε ολόκληρη επιχείρηση έκπληξης και εντυπωσιασμού της Χουλιγκάνας που «όλα τα ξέρει» και «όλα τα είχε καταλάβει» και δεν την πιάνεις πουθενά. Ολόκληρο επιτελείο: Σκηνοθέτης (η Άννα), σεναριογράφος (εγώ), κασκαντέρ (ο θείος ΒΑΠ που ήρθε από την Αθήνα για το συγκεκριμένο λόγο), ανιματέρ (η θεία ΒΑΠ), σκηνικά-κοστούμια (Σήφης, μαζί με ηχοληψία, κάστινγκ και μουσική επένδυση), ο Άντι με τα Αντάκια (βραβείο Α’ ανδρικού ρόλου και βραβεία Β’ ανδρικού και Β’ γυναικείου, αντιστοίχως), μια εικοσάδα εκπληκτικών ηθοποιών-κάγκουρων της κερκίδας που ήξεραν και κανείς τους δε μίλησε επειδή έχουν γνήσιο Παοκτσηδιλίκι και ένα γήπεδο κομπάρσοι εθελοντές.

Όσο και να το σχεδιάσεις, ξέρεις πως πάντα κάτι δε θα πάει όπως το ήθελες. Κι όμως, έτυχε αυτήν τη φορά να μη στραβώσει τίποτα. Η τούρτα-φανέλα ΠΑΟΚ με τον αριθμό 7 που τα κορίτσια ανέλαβαν τελευταία στιγμή να φτιάξουν στα τυφλά και την πέτυχαν (και μας τη χρέωσαν σε τιμή μπλακ φράιντεϊ επειδή είμαστε ΠΑΟΚ), η μεταφορά της στο Παλατάκι με μπαντιλίκια στο μοναδικό κενό της Χουλιγκάνας για να μην ψυλλιαστεί τίποτα που ο Σήφης την πήρε την τούρτα ο βλαμμένος και την έκανε βόλτες έξω από το γήπεδο σε κάτι περίεργους που έδιναν αίμα σε κινητό συνεργείο αιμοληψίας να τη βγάζουνε φωτογραφίες και του είπα «αν σε πέσει θα φτιάξεις άλλη μέχρι το απόγευμα» και μετά δεν έβρισκε κλειδιά από εκεί που την είχε και θα χάναμε το τζάμπολ, το τρέξιμο με την τούρτα στο χέρι ανάμεσα σε αποδυτήρια, καλώδια, καρεκλάκια, κάγκελα, μέσα από τον πάγκο του ΠΑΟΚ που ο Σούλης με είδε να περνάω με την τούρτα και έκανε έτσι μια πίσω επειδή τώρα τελευταία πολλή γκρίνια ο Λαός και σου λέει κάτσε μην έρχεται για μένα αυτό συστημένο, το κινητό σκριν της παρέας ώστε να μην έχει οπτική επαφή με τον παλαβό πατέρα της που τρέχει μέσα στο γήπεδο με το κεράκι αναμμένο όσο ετοιμάζονται οι πεντάδες για το δεύτερο ημίχρονο, τα πάντα, όλα πήγαν όπως έπρεπε να πάνε. Σπάνιο. Μας έτυχε να πάνε όλα καλά. Τέλεια, όπως τα είχαμε σχεδιάσει.

Την είχα προϊδεάσει, για να μην της έρθει κατακέφαλα και έχουμε ιστορίες. «Ίσως, στο ημίχρονο ο Σήφης να φωνάξει πως η Ηλέκτρα έχει σήμερα γενέθλια, ίσως, δεν είναι σίγουρο, ίσως». «Άμα γίνει αυτό το πράμα, εγώ θα λιποθυμήσω», είπε και τα μάτια της έλαμψαν. Βρε, άμα λιποθυμήσεις, εκεί θα είμαστε εμείς να σε πιάσουμε, αλλά να έχεις το νου σου, κάποια στιγμή ίσως ακούσεις το όνομά σου από τα μεγάφωνα, να είσαι εκεί. «Θα περιμένω με ανυπομονησία», είπε, χρησιμοποιώντας τη λέξη που έμαθε πρόσφατα από το ανθολόγιο και πολύ της άρεσε και τη λέει συνέχεια. Παραλείποντας όλα τα παρασκήνια περί του πώς καταφέραμε να έχουμε στη γωνία του πετάλου μία τούρτα-φανέλα με αναμμένο κεράκι, τη Χουλιγκάνα με την παρέα της στην άλλη γωνία, τον Σήφη να ανακοινώνει πως «σήμερα η Ηλέκτρα συμπληρώνει 7 χρόνια ζωής και 50 επίσημους αγώνες του ΠΑΟΚ» και όλο αυτό να μοιάζει κάτι συνηθισμένο, φτάνουμε στη στιγμή που εμφανίζομαι μπροστά της από το πουθενά, τη στιγμή ακριβώς που έχει κατασυγκινηθεί επειδή άκουσε το όνομά της από τα ηχεία. Τσουπ, πάρε να ‘χεις να με θυμάσαι. Σοκ. Κι αρχίζει ο συνεννοημένος Λαός να τραγουδάει, συνοδεία όλου του πετάλου από πίσω: «Να ζήσεις Ηλέκτρα και χρόνια πολλά/Μεγάλη να γίνεις με άσπρα μαλλιά/Παντού να σκορπίζεις της γνώσης το φως/Και όλοι να λένε ωωω Παοκάρα έχω τρέλα μέσ’ στο μυαλό».

Και λύθηκε αμέσως το αιώνιο μυστήριο αν μπορείς να κάνεις πραγματική έκπληξη σ’ αυτό το παιδί -μπορείς. Τέλος ο πρόλογος, τέλος τα «το είχα καταλάβει και το περίμενα». Έπαθε σοκ. Ειδικά με το τραγουδάκι. Κι εγώ έπαθα σοκ -όσο το σχεδίαζα είχα το κλασικό άγχος, αλλά την ώρα που το εκτελούσα άρχισα να νιώθω κάτι περίεργο, μια πρωτόγνωρη ντροπή, κι αν γίνει μαλακία, αν μας γιουχάρει ο κόσμος που σβήνουμε τούρτες την ώρα που αγωνίζεται ο Μεγάλος ΠΑΟΚ, αν κλάψει, αν με σταματήσουν οι μπάτσοι έτσι που πηγαινοέρχομαι μέσα στο γήπεδο. Αν μου πέσει η τούρτα! Αυτό ήταν το πιο μεγάλο άγχος. Δεν έπεσε. Κι ακόμα δεν ήξερα πως η Νόβα είχε στείλει καμεραμάν δίπλα μας, πως όλο αυτό έπαιζε σε ζωντανή σύνδεση στο κανάλι που έδειχνε τους αγώνες και πως ο Γιάννης Πάγκος περιέγραφε με επαγγελματισμό το συμβάν σα να έκανε ρεπορτάζ από κάποια σπουδαία φάση και πως όλη η Ελλάδα έβλεπε τη Χουλιγκάνα να σβήνει το έβδομο κεράκι της και την αδερφή της από πίσω να κοιτάζει αδιάφορη επειδή είχε το γλειφιτζούρι της καβατζωμένο και τίποτε άλλο δεν είχε πια σημασία. Δεν ήξερα, επειδή είχα πλάτη, πως οι διαιτητές ήταν έτοιμοι να δώσουν το τζάμπολ και περιμένανε υπομονετικά, αυτοί μαζί με τους παίκτες, να τελειώσουμε το τραγουδάκι και μετά να ξεκινήσει το ματς. Δεν ήξερα πως, τελικά, κανείς δε θα βρισκόταν να γκρινιάξει που του ζαλίσαμε τον έρωτα με τα εορταστικά μας και τις φωνές και τα πέρα-δώθε.

Και δεν ήξερα, μετά το τέλος του ματς, αφού είχε χαιρετήσει με χάι-φάιβ τους αποχωρούντες θριαμβευτές του ΠΑΟΚ που μας είχαν χαρίσει ένα εκπληκτικό αγωνιστικό Σαββατόβραδο με την παλικαρίσια νίκη κόντρα στο Ρέθυμνο, εκεί που με φωνάξανε να δω κάτι «απίστευτο», πως η Χουλιγκάνα θα περνούσε το απόγευμά της και στην αγκαλιά του ίδιου του Μπάνε Πρέλεβιτς, ο οποίος της έδινε φιλάκια στο μάγουλο και της έλεγε «όταν έπαιζα παλιά φορούσα αυτήν τη φανέλα με το 7, όπως στην τούρτα σου». «Μπάνε, θέλω κι εγώ να με πάρεις αγκαλιά», του είπα, αλλά δε με πήρε. Θα ξαναδοκιμάσω στα δικά μου γενέθλια.

Κι έτσι γράφτηκε αυτή η σπουδαία, για την οικογένειά μας, ασπρόμαυρη σελίδα, που θα τη θυμόμαστε ακόμα κι όταν θα έχουμε ξεχάσει το 77-75, τα 16 ριμπάουντ του Κλάντον, τους 24 πόντους και το τρίποντο γκολ-φάουλ του Σάιμπερτ που άνοιξε τη βραδιά, το σάρωμα του Γλυνιαδάκη κάτω από το αντίπαλο καλάθι και την ασύλληπτη τάπα του Λινοκούμπο που έσωσε το ματς προς το τέλος. Ένα μικρό κεφάλαιο ιστορίας, επειδή μπορεί κάποιοι να έχουν ακούσει να τους τραγουδάνε «Χρόνια Πολλά» οι φίλοι τους ή οι συγγενείς τους ή οι συνεργάτες τους ή οι συμμαθητές τους, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τα έχει ακούσει από τη χορωδία της ΕΡΤ, ο Κένεντι από την ίδια τη Μέριλιν Μονρό, αλλά τραγουδάκι γενεθλίων από πέταλο με Παοκτσήδες δεν έχει ακούσει κανείς. Μόνο αυτή. Επειδή είναι γαμάτη και επειδή της αξίζει.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038