Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

m94Στο γήπεδο είναι πιο εύκολο. Κράζεις όποιον βρεθεί μπροστά σου, ουρλιάζεις, χτυπιέσαι, τα χώνεις στον προπονητή, τη διοίκηση, τους παίκτες, τους διαιτητές, ακολουθούν και οι γύρω σου, οι σφυγμοί χτυπάνε τιλτ. Το ζόρι είναι στο σπίτι. Όταν γυρνάς από το ματς. Εκεί όπου είσαι μόνος με τις σκέψεις σου και δεν μπορείς να κοροϊδέψεις κανέναν. Εκεί τα βάζεις κάτω με ηρεμία, στον καθρέφτη, χωρίς αυταπάτες. Μας έσκισαν τα κοράκια. Αλλά αν έβαζες τις δύο βολές και το έκανες 86-83 τι θα σου έκαναν τα κοράκια. Τίποτα. Θα τα είχες κερδίσει κι αυτά.

Ο τρελός του χωριού μου ήταν ο Σούλης. Γυρνούσε στους δρόμους, φωνάζοντας "Σούλη, μπάι-μπάι", γελούσαν τα παιδιά, κορόιδευαν οι μεγάλοι. Σούλη, Σούλη, μπάι-μπάι, μπάι-μπάι. Είχα ενστάσεις γι' αυτή την περίεργη τρέλα που του χρεώνανε, τον θεωρούσα ως ιδιόρρυθμο, αλλά στα χωριά η εκκεντρικότητα συνήθως ταυτίζεται με την παλαβομάρα -έχω προσωπική εμπειρία από το θέμα. Μια φορά που είχε βουλώσει η καπνοδόχος μας φώναξε ο γέρος μου τον Σούλη και τα έκανε όλα σαν καινούργια. Μπουριά, σόμπα, καπνοδόχο. Όλα μπόμπα, Σούλη μπάι-μπάι, όλα μπόμπα. Αυτό έλεγε πάντα, όλα μπόμπα. Ίσως και να το έπαιζε λίγο τρελός, αλλά, όπως και να 'χει, στο όνομα Σούλης, από το 1993 που ήρθε στον ΠΑΟΚ, εμένα το μυαλό μου πάει στον Σούλη των παιδικών μου χρόνων που μαστόρευε καμινάδες, τον Σούλη Μπάι-Μπάι που αν έχεις μεγαλώσει στη Νέα Καρβάλη τη δεκαετία του '80 ξέρεις τι εννοώ.

Το Σούλη Μπάι-Μπάι το έχω φωνάξει δεκάδες φορές. Ποιος να το καταλάβει, άντε να το καταλάβαιναν οι χωριανοί μου -αλλά πόσοι να τύχαιναν κοντά μου στο Παλέ εκείνα τα χρόνια. Κανείς. Το φωνάζω και τώρα, μου 'ρχεται πηγαία, είναι το τραύμα το παιδικό που κορόιδευαν τον Σούλη το μάστορα κι εγώ τον αγαπούσα. Και τον Σούλη τον προπονητή τον αγαπάω, κι ας τον κοροϊδεύουν τα άλλα παιδιά.

Το έχασε μόνος του. Ναι, αλλά αυτός το έφτασε ως το τέλος για να το χάσει. Πάλι την ίδια μαλακία έκανε με το μισμάτς στον Μπράιαντ, που τον έβαλε στον Λοτζέσκι, όπως με τον Ούκιτς πριν ένα μήνα. Ναι, αλλά με την ΑΕΚ δεν είχε τόσο κόσμο και μας άκουσε ο πάγκος που φωνάζαμε εεε, Σούληηη, ρε πλάκα μας κάνεις, τι τον βάζεις τον κοντό πάνω στο θηρίο, να πούμε, ενώ χθες που είχε κόσμο πώς να ακούσει ο κόουτς κάτω από τα κάτι ναυτικοί Αμερικανοί και τα λοιπά που φώναζε η κερκίδα, είχε και δύσκολη οπτική γωνία, όπως Μπρκιτς στη Λεωφόρο, δεν έβλεπε. Κι όπως ο Ούκιτς, βρήκε τη χαρά του ο Λοτζέσκι χθες με το χαρούμενο 1,87 μπροστά του, πιο κοντός κι από μένα είναι αυτός, του ρίχνω έναν πόντο και στάνταρ τον έχω σε μονό χωρίς καρφώματα, πάρε το καλάθι, πάρε και το φάουλ, όπως με την ΑΕΚ, το ίδιο πράμα. Φωνάζαμε εμείς, δεν άκουγε ο Σούλης -δε σταματούσανε οι φωνακλάδες για το θρύλο και τον Πειραιά, φάγαμε τρεις κρίσιμους πόντους επειδή βρίζαμε. Με Σούλη προπονητή δεν θα κάνουμε το βήμα παραπάνω. Και ποιο είναι το βήμα παραπάνω, ρε καρντάσια; Το μόνο βήμα παραπάνω που μπορούμε να κάνουμε με τέτοιο μπάτζετ είναι αυτό του Κλάντον στο μπάσιμο, που ένας δε βρέθηκε να του το χαρίσει, άσε, ρε, το παιδί, να πούμε, έτσι έμαθε στο κόλιτζ, σπουδαγμένος άνθρωπος είναι με πτυχίο, μπιλίβ ιν δε μπίαρντ. Πάλι μαλακία κάναμε μετά το τάιμ άουτ στο τέλος. Ναι, το είπα σε όλους γύρω μου που ζητούσαν "ελεύθερο τρίποντο": Δε Δε θα κάνουμε ούτε σουτ. Δεν κάναμε. Πώς το ήξερα; Απλή στατιστική. ΠΑΟΚ είσαι. Θα παλεύουμε με τους μικρομεσαίους. Όχι, αδερφέ μου. Θα παλεύουμε με τους πάντες. Ντέρμπι με Ολυμπιακό, ντέρμπι με Προμηθέα. Στον πόντο με Παναθηναϊκό, στον πόντο με Απόλλωνα Πάτρας. Άγχος στην Ελλάδα, έλκος στην Ευρώπη. Καρδιακά στο Παλατάκι, εγκεφαλικά στα εκτός έδρας. Ήττες από τους Φάρους, νίκες με τις Βαλένθιες. Σούλη Μπάι-Μπάι, τώρα ξέρεις γιατί το φωνάζω και δε θα με παρεξηγήσεις ξανά.

Αυτός είναι ο Σούλης, αυτός είναι ο ΠΑΟΚ του Σούλη. Ο ΠΑΟΚ του Μπάνε, της διοίκησης Πρωτοδικείου, του άδειου γηπέδου. Ο ΠΑΟΚ του 2016. Εκατομμύρια έτη φωτός μακριά από τον ΠΑΟΚ των ονείρων μας, αλλά ζωντανός, μαχόμενος, πολεμιστής. Με τόξα κόντρα στα πολυβόλα. Αυτό έλειπε να μην χάνει. Φτάσαμε να γκρινιάζουμε επειδή χάνει ηρωικά -προτιμάμε να χάνει ισοπεδωτικά, να μη μείνουμε στον τόπο σε κάνα ματς, έτσι που μας γαργαλάει το μυαλό η αυταπάτη πως σήμερα θα είναι αλλιώς.

Η κατάσταση είναι τόσο περίεργη που πριν λίγες μέρες έπαθα τον απόλυτο διχασμό. Χειροκροτούσα μόνος μου τις δηλώσεις του Μπάνε, χειροκροτούσα μετά την ανακοίνωση των ΒΕΜ, που από τη γωνιά μου στο Παλατάκι δεν υπήρξε ματς που να μην τους έχω κυριολεκτικά πάνω από το κεφάλι μου και τους θεωρώ ως αυτούς που δικαιούνται να μιλάνε για το μπάσκετ του ΠΑΟΚ επειδή είναι πάντα εκεί. Τεράστιος ο πόνος, αλλά η ιστορική ατάκα του Μπάνε ήταν που έδωσε το στίγμα: Από μια ήττα δεν καταστράφηκε κανείς. Όποιος έχει ζήσει το έργο από κοντά τα τελευταία χρόνια καταλαβαίνει.

Ούτε ρομαντικός είμαι, όπως μου λένε διάφοροι, ούτε ηττοπαθής. Αντιθέτως, η άποψη μου για τον μπασκετικό ΠΑΟΚ διαμορφώνεται κάθε βδομάδα πέντε μέτρα από το παρκέ -αν κάποιος πετάει στα σύννεφα είναι όποιος φαντασιώνεται μεγαλεία επειδή κάποτε υπήρξαμε βασιλιάδες της Ευρώπης. Έστω, χωρίς στέμμα. Όπως παλεύω να επιβιώσω στη ζωή μου αυτά τα χρόνια, να κρατηθώ ζωντανός εγώ, η γυναίκα και τα παιδιά μου, έτσι παλεύω από το πέταλο να κρατήσω τον ΠΑΟΚ μου ζωντανό. Να τη βγάλω τώρα που τα χρόνια είναι ζόρικα, τώρα που η εποχή σκοτώνει. Ας μείνω τώρα ζωντανός και θα 'ρθει η μέρα που θα σας γαμήσω όλους. Ως τότε, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σας βγάζω την ψυχή για να με κερδίζετε και να κρατάω το κεφάλι ψηλά.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB