Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26

m96Στη Θύρα 4 δεν πηγαίνω συχνά. Την τελευταία δεκαετία πήγα μόλις μία φορά, ως χάρη σε Αθηναίο επισκέπτη. Φέτος ξαναγύρισα, έτσι κάπως δειλά.

Η σιχαμάρα και η απογοήτευση από τα πανιά άλλης ομάδας στα κάγκελα έχει αρχίσει να υποχωρεί όσο η κατάσταση καθαρίζει. Ήττα από τον Ηρακλή, ήττα από τον Ολυμπιακό, ήττα από τον Άγιαξ. Τρία στα τρία. Κι αφού τρίτωσε το κακό, είπα να δοκιμάσω πάλι χθες.

Μου βγάζει συναίσθημα αυτό το μέρος. Σκάλωσα κάνα πεντάλεπτο πίσω από τις σημαίες, έβλεπα το ματς ανάμεσα στα πανιά που κυμάτιζαν. Κάποτε, κάποιος είχε γκρινιάξει για τις σημαίες. Μην τις κουνάτε πέρα δώθε, δε βλέπουμε. Πόσες ξεφτίλες έχω ζήσει σ' αυτό το πέταλο. Πόσες πίκρες, πόσο δάκρυ κι απώλεια.

Σκεφτόμουν πως έχω αλλάξει ακριβώς δώδεκα σπίτια. Το σπίτι του παππού όπου γεννήθηκα κι έζησα τον πρώτο χρόνο της ζωής μου, δύο στο χωριό, έπειτα το πατρικό μου που βοηθούσα στο χτίσιμο πέντε χρόνων μπόμπιρας και άλλα οκτώ στη Θεσσαλονίκη. Το μόνο σπίτι που δεν άλλαξα ποτέ, η μόνη πατρίδα μου, ο μεγαλύτερος σύνδεσμός μου με τα νιάτα μου είναι η Τούμπα. Αυτό το γέρικο γήπεδο, αυτή η σάπια, βρώμικη μάζα από τσιμέντο και σίδερο, η τριτοκοσμική, παρατημένη και ντροπιαστική έδρα του ΠΑΟΚ μου. Που αν ψάξω κάπου θα βρω σφηνωμένο το κλειδί της εξώπορτας που είχα χάσει και με έβριζε η μάνα μου. Μια γόπα από τα πρώτα μου Κάμελ. Κλωστές από το φλάι που είχε σκαλώσει σε έναν πανηγυρισμό.

Εδώ γεννήθηκα. Εδώ θα πεθάνω. Μόνος ή με παρέα, σύντομα ή σε πενήντα χρόνια, ευτυχισμένος ή με το στομάχι κομμάτια. Δεν ξέρω. Αλλά είναι το μόνο μέρος στον κόσμο όπου νιώθω αθάνατος και θνητός μαζί. Πως μπορώ να ζήσω όσο θέλω ή να πεθάνω όποτε θέλω. Αυθυποβολή, ναι, το ξέρω. Μαγεία, λέω εγώ. Στ' αρχίδια μου τι λες εσύ.

Μια μέρα ένας ακόμα ηλίθιος θα ξαναγράψει για την ανάγκη, ξέρω 'γώ, του ΠΑΟΚ να αλλάξει επίπεδο και να γίνει ευρωπαϊκό κλαμπ και να χτίσει νέο γήπεδο αλλού. Αυτός ο ηλίθιος δεν πρέπει να ξαναγράψει τίποτα δημοσίως για τον ΠΑΟΚ. Ας γράψει για τα ευρωπαϊκά κλαμπ, για τις κλειστές λίγκες, για τους ινφαντίνους και τους πλατινήδες αυτού του κόσμου. Αλλά για τον ΠΑΟΚ καλό είναι να μην ξαναγράψει. Αν με αποκαλέσεις οπισθοδρομικό θα σου απαντήσω πως ο μόνος που πάει μπροστά τον ΠΑΟΚ τόσα χρόνια είμαι εγώ και όλοι αυτοί οι χιλιάδες όπως εγώ. Παοκτσής απόγονος ξεριζωμένων που θέλει να ξεριζωθεί από μόνος του δεν υπάρχει.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038