Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

m96Στη Θύρα 4 δεν πηγαίνω συχνά. Την τελευταία δεκαετία πήγα μόλις μία φορά, ως χάρη σε Αθηναίο επισκέπτη. Φέτος ξαναγύρισα, έτσι κάπως δειλά.

Η σιχαμάρα και η απογοήτευση από τα πανιά άλλης ομάδας στα κάγκελα έχει αρχίσει να υποχωρεί όσο η κατάσταση καθαρίζει. Ήττα από τον Ηρακλή, ήττα από τον Ολυμπιακό, ήττα από τον Άγιαξ. Τρία στα τρία. Κι αφού τρίτωσε το κακό, είπα να δοκιμάσω πάλι χθες.

Μου βγάζει συναίσθημα αυτό το μέρος. Σκάλωσα κάνα πεντάλεπτο πίσω από τις σημαίες, έβλεπα το ματς ανάμεσα στα πανιά που κυμάτιζαν. Κάποτε, κάποιος είχε γκρινιάξει για τις σημαίες. Μην τις κουνάτε πέρα δώθε, δε βλέπουμε. Πόσες ξεφτίλες έχω ζήσει σ' αυτό το πέταλο. Πόσες πίκρες, πόσο δάκρυ κι απώλεια.

Σκεφτόμουν πως έχω αλλάξει ακριβώς δώδεκα σπίτια. Το σπίτι του παππού όπου γεννήθηκα κι έζησα τον πρώτο χρόνο της ζωής μου, δύο στο χωριό, έπειτα το πατρικό μου που βοηθούσα στο χτίσιμο πέντε χρόνων μπόμπιρας και άλλα οκτώ στη Θεσσαλονίκη. Το μόνο σπίτι που δεν άλλαξα ποτέ, η μόνη πατρίδα μου, ο μεγαλύτερος σύνδεσμός μου με τα νιάτα μου είναι η Τούμπα. Αυτό το γέρικο γήπεδο, αυτή η σάπια, βρώμικη μάζα από τσιμέντο και σίδερο, η τριτοκοσμική, παρατημένη και ντροπιαστική έδρα του ΠΑΟΚ μου. Που αν ψάξω κάπου θα βρω σφηνωμένο το κλειδί της εξώπορτας που είχα χάσει και με έβριζε η μάνα μου. Μια γόπα από τα πρώτα μου Κάμελ. Κλωστές από το φλάι που είχε σκαλώσει σε έναν πανηγυρισμό.

Εδώ γεννήθηκα. Εδώ θα πεθάνω. Μόνος ή με παρέα, σύντομα ή σε πενήντα χρόνια, ευτυχισμένος ή με το στομάχι κομμάτια. Δεν ξέρω. Αλλά είναι το μόνο μέρος στον κόσμο όπου νιώθω αθάνατος και θνητός μαζί. Πως μπορώ να ζήσω όσο θέλω ή να πεθάνω όποτε θέλω. Αυθυποβολή, ναι, το ξέρω. Μαγεία, λέω εγώ. Στ' αρχίδια μου τι λες εσύ.

Μια μέρα ένας ακόμα ηλίθιος θα ξαναγράψει για την ανάγκη, ξέρω 'γώ, του ΠΑΟΚ να αλλάξει επίπεδο και να γίνει ευρωπαϊκό κλαμπ και να χτίσει νέο γήπεδο αλλού. Αυτός ο ηλίθιος δεν πρέπει να ξαναγράψει τίποτα δημοσίως για τον ΠΑΟΚ. Ας γράψει για τα ευρωπαϊκά κλαμπ, για τις κλειστές λίγκες, για τους ινφαντίνους και τους πλατινήδες αυτού του κόσμου. Αλλά για τον ΠΑΟΚ καλό είναι να μην ξαναγράψει. Αν με αποκαλέσεις οπισθοδρομικό θα σου απαντήσω πως ο μόνος που πάει μπροστά τον ΠΑΟΚ τόσα χρόνια είμαι εγώ και όλοι αυτοί οι χιλιάδες όπως εγώ. Παοκτσής απόγονος ξεριζωμένων που θέλει να ξεριζωθεί από μόνος του δεν υπάρχει.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB