ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

iao01Το «τερν αράουντ» του Βακάρου στο Παλατάκι, στη «γιορτή» για τα 90 χρόνια του ΠΑΟΚ, ήταν η πιο αξιολύπητη στιγμή που έζησα στα χρόνια της διοίκησης Σαββίδη.

Και η πιο συμβολική: Στο παρκέ η ζωντανή ιστορία του ΠΑΟΚ, από τη δεκαετία του ’50 και τους παίκτες που σήκωσαν το πρώτο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα μέχρι τη σύγχρονη εποχή, περνώντας πολύ εύστοχα από τις ενδιάμεσες δεκαετίες και αναδεικνύοντας μέσα από τους αγαπημένους καλεσμένους ήρωες την αγωνιστική γιγάντωση της μπασκετικής ομάδας του ΠΑΟΚ ως τη σημερινή της παρακμή. Οι βετεράνοι γύρισαν να αποθεωθούν από τον κόσμο στην κερκίδα αλλά ο «οικοδεσπότης», είτε ενεργώντας μόνος του είτε κατόπιν υπόδειξης, (εγώ, προσωπικά, το θεώρησα και το θεωρώ ακόμα ως πρωτοβουλία του) τους κάλεσε, αγγλιστί, να γυρίσουν τις πλάτες στον κόσμο και να στραφούν προς τον «ευεργέτη», όπως χαρακτήρισε ο τύπος με το μικρόφωνο τον Ιβάν Σαββίδη. Ο Σαββίδης κατέβηκε και τους συνεχάρη. Όσο γινόταν αυτό, εμείς βλέπαμε τις πλάτες τους. Χειροκροτούσε ο κόσμος με μανία, μπράβο, μπράβο. Φώναξε κάποιος «εμείς έχουμε δώσει πιο πολλά λεφτά γι’ αυτούς τους παίκτες από τον Σαββίδη και μας γυρίζουν την πλάτη». Φύγαμε. Δεν παλευόταν.

Γράφω δημοσίως ως «Ισοβίτης» κοντά δυόμισι χρόνια. Βρίσιμο έχω φάει αρκετό, όπως όλοι που ασχολούνται με το συγκεκριμένο άθλημα. Δε με ενοχλεί, ειδικά το βρίσιμο «επειδή είμαι Μπαογκτζής», από κάτι καμένους κυβερνοχούλιγκαν με ψυχολογικά ανυπαρξίας. Δε βρίζουν εμένα, βρίζουν αυτό που εκπροσωπώ και αυτό που εκπροσωπώ δεν έχει ανάγκη από εμένα να το υπερασπιστώ, είναι αλεξικέραυνο ούτως ή άλλως. Το βρίσιμο από τους Παοκτσήδες, όμως, είναι άλλο κομμάτι. Στους εκατό που με βρίζουν, οι ενενήντα είναι Παοκτσήδες. Κι από τους ενενήντα, οι ογδόντα εννιά με βρίζουν όποτε γράφω κάτι -που οι ίδιοι θεωρούν πως είναι- εναντίον του Ιβάν Σαββίδη. Μ’ αυτούς έχω ένα θέμα -πώς να απαντήσεις σε Παοκτσάκια, στημένα ή όχι, χωρίς να χάσεις την ουσία; Εκεί έχω αποτύχει. Επειδή τους έδωσα δυσανάλογα λιγότερο ή περισσότερο βάρος.

Πριν λίγες μέρες βρέθηκα στην Αθήνα ως ομιλητής σε ένα φεστιβάλ, σε συζήτηση με τίτλο «Επιχειρηματίες και οπαδοί: Ένας κόσμος σε σύμπλευση ή ένας κόσμος σε ρήξη». Ήθελα (και θέλω) να γράψω όσο πιο εκτενέστερα γίνεται για τη συγκεκριμένη εμπειρία, καθώς βρέθηκα να μιλάω σε ένα γεμάτο θέατρο με οπαδούς κατά βάση αθηναϊκών ομάδων, στο κέντρο της Αθήνας, με περιφρούρηση από έξω επειδή οι αφίσες έγραφαν «συνδεσμίτης ΠΑΟΚ» και το πέσιμο ήταν σοβαρό ενδεχόμενο, κάτι που μου στέρησε την οικογένειά μου να είναι παρούσα, να αναλύω την κατάσταση στο οπαδικό του ΠΑΟΚ και όλα τα καλά και τα κακά που το αποτελούν. Και ο κόσμος άκουσε, κατάλαβε, συμφώνησε ή διαφώνησε, ήρθε και με βρήκε μετά και το συζητούσα με ανθρώπους που δεν είχα συναντήσει ποτέ και δε θα ξανασυναντήσω στη ζωή μου, με γάβρους, με αεκτσήδες, με βάζελους, με πανιώνιους, με δικούς μας Νότιους, με άσχετες κυρίες που είχαν έρθει νωρίτερα για άλλες δράσεις και είδαν φως και μπήκαν και βρέθηκαν απέναντι σε μια κουβέντα που δεν είχαν ιδέα πως είχε λόγο ύπαρξης, ανακαλύπτοντας έναν παράλληλο κόσμο με τον δικό τους που παλεύει να κρατηθεί όρθιος και με το μέτωπο καθαρό μέσα στη βρωμιά της εποχής. Η εισήγησή μου άρχισε απαντώντας απευθείας στο ερώτημα της κουβέντας μονολεκτικά: «Ρήξη». Δεν υπήρξε επιχειρηματίας που να ασχολήθηκε με τον ΠΑΟΚ και να μην έφυγε κυνηγημένος. Επικεντρώνοντας στο ερώτημα, δεν υπήρξε επιχειρηματίας να προσπαθήσει να διαφθείρει τους οπαδούς του ΠΑΟΚ και να τα καταφέρει. Σκόρπιες περιπτώσεις υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν -σφουγγοκωλάριοι, γλείφτες, ζήτουλες και πεινασμένα σκυλάκια που αλυχτάνε για ένα κόκαλο. Αλλά δούλοι του Μαρινάκη ή μπράβοι του Μελισσανίδη δε θα μπορούσαμε ποτέ να γίνουμε όπως συμβαίνει κάτω. Όχι μόνο επειδή είμαστε απείρως πιο σκληροπυρηνικοί και υπερβολικοί στην αγάπη μας για τον ΠΑΟΚ, με ό,τι θετικό και αρνητικό περιλαμβάνει αυτό, αλλά και επειδή δεν υπήρξε κάποιος με ανάλογο μέγεθος να θέλει να μας διαφθείρει. Συμπεριλαμβανόμενου του τρέχοντα διοικητικού ηγέτη της ΠΑΕ ΠΑΟΚ, του Ιβάν Σαββίδη. Πέντε μπαγλαμάδες υπάρχουν που τον λιβανίζουν δεξιά κι αριστερά, άλλος επειδή του βρήκε δουλειά, άλλος επειδή ψάχνει δουλειά, άλλος επειδή πραγματικά τον πιστεύει, αλλά ο κύριος όγκος του ΠΑΟΚ τον βλέπει όπως εγώ: Νιώσε ΠΑΟΚ, πράξε ΠΑΟΚ και μείνε εδώ χίλια χρόνια. Ούτε ψίχουλα περιμένουμε να μας μοιράσεις, ούτε μπίζνες να κάνουμε μαζί σου, ούτε δουλίτσες να μας χώσεις. Μη μας ντροπιάζεις, μην παίζεις βρώμικα, μην ανακατεύεις τα τέσσερα γράμματα σε ό,τι κάνεις έξω από αυτά και είσαι άρχοντας.

Είναι κάποιες γεροντοκόρες της κερκίδας που ποτέ δεν έγιναν όσο σημαντικοί θα ήθελαν να γίνουν. Κάποιοι Μαχητές της Θύρας 9 που εμφανίστηκαν με γκρίζο μαλλί μαζί με τους ξεπεσμένους ψευτοεπαναστάτες της Ρεβολουθιόν. Και οι κλασικοί οπαδοί-τηλεθεατές, που γι’ αυτούς ο ΠΑΟΚ δεν είναι κάτι περισσότερο από ένα προϊόν που καταναλώνουν αγοράζοντας συνδρομές στην τηλεόραση για να το βλέπουν, μπλουζάκια από την μπουτίκ, κούπες, αναπτήρες και μπρελόκ με το σήμα της ΠΑΕ ΠΑΟΚ. Αυτοί γιατί να με αφορούν. Δε με αφορούν. Όποτε κοιτάχτηκα στον καθρέπτη δεν ντράπηκα γι’ αυτό που είδα. Και ο καθρέπτης μου είναι οι άνθρωποι όπως εγώ, αυτοί που ούτε πιο σημαντικοί νιώθουν ούτε πιο ασήμαντοι, αυτοί που απαρτίζουν την κερκίδα που μετακινείται όπου υπάρχουν ασπρόμαυρες φανέλες, αυτοί που άμα μιλήσεις μαζί τους μπερδεύεσαι πως είναι εγώ κι εγώ αυτοί, επειδή μια ζωή το ίδιο πράγμα ψάχνουμε και για το ίδιο πράγμα μιλάμε: Τον ΠΑΟΚ που θα συναντήσει τα όνειρά μας και όχι τον ΠΑΟΚ που θα μας τα αλλάξει.

Θα γράψω για το ένα, θα γράψω για το άλλο, θα προσβάλω, θα κράξω, θα θυμώσω, θα κοροϊδέψω, θα ειρωνευτώ. Σε όλα έχω ασυλία, εκτός αν αναφέρω τη λέξη «Σαββίδης» χωρίς να ακολουθεί λιβάνισμα. Οι αυτόκλητοι υπερασπιστές θα αρχίσουν το πέσιμο, «ποιος είσαι εσύ, ρε στραβοστόμη, που θα πιάσεις στο στόμα σου το βουνό, τον ευεργέτη, τον σωτήρα μας». Πέρασα μια ζωή στην κερκίδα προσπαθώντας να βρίσκω ισορροπίες και θα με αποκαλέσουν «στραβοστόμη» στα σαράντα και κάτι. Δεν έχουν γνωρίσει στραβοστόμηδες, προφανώς. Τυχεροί είναι. Ο μεγάλος τους πατερούλης που κανείς δεν δικαιούται να κακολογεί πρέπει να μένει εκτός κριτικής, εκτός ευθύνης. Επειδή «πληρώνει». Εμ, δεν πληρώνει μόνο. Πληρώνεται κιόλας. Επενδύει. Βάζει λεφτά, παίρνει κάτι άλλο. Όχι λεφτά. Επιχειρηματίας είναι, επιτυχημένος επιχειρηματίας σύμφωνα με τους υπερασπιστές του, άρα πώς γίνεται να χάνει σε μια μπίζνα που επιμένει για πέμπτο χρόνο να τον ματώνει. Δεν χάνει. Κερδίζει. Και καλά κάνει που κερδίζει, εννοείται -όσο κερδίζει, τόσο θα παραμένει εδώ να μετατρέπει την ποδοσφαιρική ομάδα, από μια μετριότητα που κάθε χρονιά αναρωτιόμασταν πόσοι θα μείνουν στο τέλος που άρχιζαν πάντα οι προσφυγές και οι αποχές από τις προπονήσεις, σε μια κανονική ομάδα όπου όλοι πληρώνονται την πρώτη του μήνα κι από εκεί και πέρα σου γνέφει «τώρα θα έχουμε όλοι απαιτήσεις». Να κερδίζει. Μαγκιά του. Όλοι κερδίζουμε.

Αν τα γράφω τόσο περίπλοκα και δεν καταλαβαίνεις γιατί ασχολούμαι διαρκώς με τον ιδιοκτήτη της ΠΑΕ ΠΑΟΚ με τον τρόπο που ασχολούμαι τότε λυπάμαι, δεν έχω άλλο τρόπο. Πραγματικά το αναφέρω, δεν έχω άλλο τρόπο γραψίματος, από το σχολείο ακόμα μου το ‘λεγαν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές, «πιο απλά, μην το μπλέκεις και το αναλύεις τόσο πολύ». Δεν μπορώ αλλιώς. Μέσα από την κριτική βγάζω τον πόνο μου γι’ αυτό που θα μπορούσε να είναι ο ΠΑΟΚ με τέτοιον άνθρωπο στο τιμόνι, παρακολουθώντας τον να βυθίζεται στη μιζέρια και τον αυτισμό, κάνοντας τα ίδια λάθη καθημερινά, λέγοντας τις ίδιες βλακείες, παραμένοντας κάτι διαφορετικό από τον κόσμο που τον ακολουθεί. Αν έχω τόση δύναμη πια, που μπορώ να επηρεάσω ολόκληρο μεγιστάνα και τεράστιο οικονομικό παράγοντα με τα γραπτά μου, τότε με έχω ξεπεράσει. Αλλά αν ήμουν τόσο καλός δε θα γέμιζα κάθε μέρα αυτό το μπλογκ περιμένοντας κάποιον να με φωνάξει για ένα μεροκάματο: Θα ήμουν εγώ που θα φώναζα άλλους να έρθουν να κάνουν μεροκάματα για μένα. Συνεπώς, τη θέση μου την ξέρω. Μη με γαμάτε περισσότερο από όσο αντέχω.

Το δικό μου πρόβλημα ως μπλόγκερ με τον Ιβάν Σαββίδη δεν είναι ο Ιβάν Σαββίδης. Είναι οι αυτόκλητοι ερμηνευτές των προθέσεών του, οι αυτόκλητοι υπερασπιστές της εικόνας του, οι αυτόκλητοι υβριστές των -κατ’ αυτούς- εχθρών του. Ο ίδιος ο Σαββίδης, με όσα έχω καταφέρει να μάθω και όσα έχω συγκεντρώσει από τους δικούς μου ανθρώπους που έχουν βρεθεί κοντά του κάποια στιγμή, είναι, πάνω-κάτω, αυτό που θέλω να είναι: Οραματιστής, φιλάνθρωπος, καθαρός. Η θλιβερή, παλιομοδίτικη συντηρητική εικόνα του Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια που βγαίνει από άλλες δράσεις του είναι δευτερεύουσα, έχει να κάνει με την προσωπική του διαδρομή και την ξεχωρίζω από την ανάμειξή του στον ΠΑΟΚ. Πώς φτάνει να παρουσιάζεται ως ένας αδύναμος, εύθραυστος άνθρωπος για να χρειάζεται υπεράσπιση ή καθοδήγηση είναι δικό του θέμα. Δεν την πατάω. Τον σέβομαι, τον θεωρώ συνοδοιπόρο, τον θεωρώ ως μέλος της ασπρόμαυρης οικογένειας. Και έχω απαιτήσεις από αυτόν που και το Τσάμπιονς Λιγκ να μου φέρει εγώ θα συνεχίζω τη μουρμούρα ως να ψοφήσω ζητώντας κάτι παραπάνω. Κάτι παραπάνω. Μπορείς, μην το αρνείσαι, συνέχισε πιο ψηλά, τόσο ψηλά που να μην μπορούν να μας δουν ούτε με τα τηλεσκόπια. Μα, καλά, δεν ευχαριστιέσαι ποτέ; Τι σχέση έχει αυτό. Θα ευχαριστηθώ μόνος μου, μέσα μου, θα λυγίσω από ηδονή, όπως στο παρελθόν, αλλά να σταματήσω να θέλω περισσότερα; Πολλά μου ζητάς.

Ξέρω πως δεν είμαι πολύ έξυπνος. Αν ήμουν, δε θα την είχα πατήσει τόσες φορές. Ξέρω, επίσης, πως δεν είμαι πολύ χαζός. Αν ήμουν, δε θα μεγάλωνα την απήχηση των γραφομένων μου κάθε μέρα. Πόσο χαζοί είναι αυτοί που με θεωρούν τόσο χαζό ώστε να μην αντιλαμβάνομαι σε ποιο περιβάλλον κινούμαι, σε ποιους απευθύνομαι και τι αντιδράσεις μπορεί να έχουν όσα γράφω καθημερινά. Περνάνε διάφοροι από τη σελίδα, με βρίσκουν, μου τα χώνουν. Αλλά περνάνε. Άλλοι με συγχαίρουν. Δεν έχει σημασία. Ο ΠΑΟΚ έχει σημασία. Να γίνουμε πιο καλά. Να πάμε ένα σκαλί παραπάνω. Να παραμείνουμε οπαδοί κι όχι πελάτες. Να μη χάνουμε κόσμο στη διαδρομή. Να δίνει ο καθένας ό,τι έχει κι αυτός που έχει πολλά να δίνει τα πιο πολλά. Πού είναι το παράλογο σ’ αυτήν τη σκέψη. Προσωπικά, δεν έχω να κερδίσω τίποτα απ’ όσα γράφω. Γνώρισα δέκα ανθρώπους, έχασα άλλους δέκα. Σε όποιον μου πρότεινε κάτι με αντίτιμο είπα «όχι». Όπου βρεις κάτι δικό μου η τιμή είναι «μηδέν». Τσάμπα. Μηδέν από μηδέν ίσον μηδέν. Τι πας να μου χρεώσεις; Δεν ξέρω. Αλλά μη με αναγκάζεις να σου φερθώ όπως μου φέρεσαι εσύ. Ποτέ και κανένας από την ΠΑΕ ΠΑΟΚ δεν μου έχει ζητήσει να κατεβάσω κάποιο κείμενο ή να το πετσοκόψω, αλλά βρέθηκαν πολλοί αυτόκλητοι να μου κουνήσουν το δάχτυλο, εκπροσωπώντας την, υποθέτω εν αγνοία της.

Για πόσο βλάκα με θεωρείς να μην καταλαβαίνω πως αν τα έγραφα όλα αυτά για τον Μαρινάκη ή τον Μελισσανίδη τώρα θα είχα καταλήξει, στην καλύτερη, με ένα πληκτρολόγιο στο κεφάλι; Να μην αντιλαμβάνομαι πως ο Σαββίδης έχει απίστευτη ανοχή στην κριτική που δέχεται από μένα και από οποιονδήποτε; Αν λειτουργούσε όπως άλλοι στη θέση του προφανώς αυτό το μπλογκ θα είχε κλείσει από το πρώτο του άρθρο, με την επίθεση στον Ιβάν για το χάλι του τελικού. Δεν λειτουργεί έτσι. Δεν το ξέρω απλώς, το ζω καθημερινά. Ανοίγω ένα ηλεκτρονικό φύλλο χαρτί και γράφω ό,τι μου κατέβει χωρίς να τρέμω μη μου την πέσει στο δρόμο κανένα βανάκι. Ηλίθιος είμαι; Τυφλός; Να μπορώ να χαρακτηρίζω ως «αποτυχημένο» τον άνθρωπο που έχει ρίξει τα περισσότερα φράγκα στα 90 χρόνια ιστορίας του ΠΑΟΚ και να μην αντιλαμβάνομαι πως μπορώ να το κάνω επειδή μου το επιτρέπει; Λίγα χιλιόμετρα από τα γραφεία του γράφονται όλα αυτά, μία ή δύο φορές κάθε εβδομάδα είμαι σε συγκεκριμένη θέση στο Παλατάκι, πίνω τον καφέ και την μπύρα μου στο ίδιο στέκι, μιλάω με τους ίδιους ανθρώπους, η φάτσα μου είναι γνωστή στους πάντες, τα στοιχεία μου και η διεύθυνσή μου και τα τηλέφωνα και το ΑΜΚΑ και το ΑΦΜ μου το έχει με ένα απλό νεύμα κι εγώ δε φοβάμαι να του τα χώνω, πόσο βλάκας θα ήμουν αν δεν το εκτιμούσα αυτό κι αν δεν το θεωρούσα απόδειξη μεγαλείου; Πόσο βλάκας είσαι εσύ που δεν το καταλαβαίνεις;

Ουγγαρία

Ουγγαρία

Αυτά παθαίνεις όταν έχεις πάει σε δέκα συνεχόμενους αγώνες βόλεϊ. Πρώτη φορά σήμερα κάναμε το νέο δρ ...

Read more
Μόκο

Μόκο

Ο σοφός φίλος μου ΚΠ ζητά συσπείρωση, ομοψυχία και κοινή πορεία απ’ όλους στο δρόμο για τον μεγάλο σ ...

Read more
Σεντόνι

Σεντόνι

Το πρώτο πράμα που έρχ&eps ...

Read more
Άπιστοι

Άπιστοι

Στην ιστορία του Κ&upsil ...

Read more
Όπισθεν

Όπισθεν

Επειδή κουράστηκα να μαλώνω ή να διαβάζω καυγάδες όπου βρίσκω σχόλια για τον επαγγελματία ποδοσφαιρι ...

Read more
Ύαινες

Ύαινες

Το πρώτο ποστ στη σελίδα μου, μόλις ανακοινώθηκε πως ο Άγγελος Αναστασιάδης αναλαμβάνει τον ΠΑΟΚ, ήτ ...

Read more
Τραγωδία

Τραγωδία

Κάθε μεγάλη τραγωδία κρύβει τις άλλες μικρότερες, που έχουν ελάχιστη σημασία μπροστά της. Ο θάνατος ...

Read more
Αγκαλίτσες

Αγκαλίτσες

Για να μπορέσεις να μεταφέρεις στους κάτω των 30 το κλίμα της προ Κόκκαλη εποχής χρειάζεσαι μηχανή τ ...

Read more
Κατηγορούμενοι

Κατηγορούμενοι

Το θέμα παραείναι σ&omicro ...

Read more
0040

0040

Κάποιοι κουστου&m ...

Read more
Επόπτης

Επόπτης

ΠΑΟΚ-Μικρομεσαίος στην Τούμπα, κερδίζουμε κάμποσο-μηδέν, το ματς στα τελευταία λεπτά. ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.