Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08

n41Χίλια χιλιόμετρα αγχωμένα. Τα πεντακόσια στην άσφαλτο, επειδή οι πρώτοι που έφτασαν, αυτοί που έγραψαν τη δεύτερη στροφή του «Στη Λεωφόρο/Στη Λεωφόρο/Παίρναν τους βάζελους με το ασθενοφόρο» με το «Και στο Μενίδι/Ήμασταν χάλια/Κι οι γάβροι φεύγανε με ανοιχτά κεφάλια» και από ‘δώ και πέρα θα το τραγουδάμε ολοκληρωμένο, μας έλεγαν στο τηλέφωνο πως «δε μας αφήνουν οι μπάτσοι να πάμε Νέα Σμύρνη, θα μας μαζέψουν όλους» και κάποια στιγμή όντως έπαιξε ένα σενάριο να μην ανοίξουν Θύρα για μας και να ψαχνόμαστε για περίεργες λύσεις.

Τα πεντακόσια στις ράγες, με τα τσιμπήματα στο στομάχι σε κάθε καθυστέρηση της ταχείας, να προλάβω τα παιδιά το πρωί, να τα πάω σχολείο. Οι γάβροι δίπλα μας, με τα ερυθρόλευκα, στην Εθνική, στις στάσεις, στη Συγγρού, φόντο και σύμβολο της ημέρας: Βόλτα στην πόλη σας ήρθαμε να κάνουμε και θα την κάνουμε. Την πάτησα και σαν πρωτάρης, κάπου στη Λαμία, όταν κατέβηκα για τσιγάρο με την μπλούζα του Συνδέσμου -αυτές τις βλαχομαγκιές τις πληρώνεις ακριβά καμιά φορά και χτυπάς το χτυπημένο σου κεφάλι μετά, ευτυχώς με πήρα χαμπάρι αμέσως και έβαλα τη ζακέτα.

Το πιο φιλόξενο γήπεδο της Ελλάδας με τους πιο φιλόξενους αντιπάλους μας πλήγωσε πάλι, μας έκαψε κάμποσα εγκεφαλικά κύτταρα με την απόγνωση άλλης μίας άθλιας εμφάνισης. Βαριά του ΠΑΟΚ η φανέλα, λυγίζει τους περισσότερους που τη φοράνε στο χόρτο. Δεν είναι ομάδα αυτό το πράμα. Είναι απάτη. Χρόνια τώρα. Στηρίξτε, αγαπήστε, σωπάστε. Όχι. Στηρίζουμε, αγαπάμε, φωνάζουμε. Κανείς δεν ξεψυχάει βουβός, κανείς δεν δέχεται τη μοίρα του δίχως να παλέψει με ό,τι του έχει μείνει -κανείς δεν ψυχορραγεί χειροκροτώντας. Με έπιασε ο φακός να κρατάω τα πονεμένα μυαλά μου. Δεν άντεχα άλλο, κάποια στιγμή πέρασε αυτός ο Τελευταίος Πειρασμός από το νου, πού τρέχεις, γιατί ξοδεύεσαι, ποιος ο λόγος να σπαταλάς τόση αγάπη για κάτι που σου γυρίζει την πλάτη σε κάθε ευκαιρία, σταμάτα πια, φτάνει. Και μετά στράφηκα πίσω μου και θυμήθηκα. Γύρισα εγώ την πλάτη στο χόρτο και ζύγισα το ασπρόμαυρο, ασταμάτητο πλήθος που έγδαρε πάλι τα λαρύγγια του και επανήρθα.

Όσο χάλια πάει η ομάδα, τόσο καλύτερα πρέπει να παίζουμε εμείς. Για την ισορροπία. Για να μη θυμόμαστε αυτή την εποχή, την εποχή των Σαββίδηδων που πριν λίγους μήνες ήθελαν να «γαμήσουμε τον πούστη τον Πανιώνιο», τον Πανιώνιο που μας δέχτηκε και πάλι στην ίδια ουρά στα εκδοτήρια και μας έδειξε το δρόμο για τη Θύρα μας και μας έδωσε και τη σειρά του στο τέλος εκεί με τα ΑΜΚΑ και τις ταυτότητες που είχε γίνει το κλασικό μπέρδεμα, να μπούμε πριν απ’ αυτόν στο γήπεδο και μπλέχτηκε μαζί μας στην αποχώρηση, όπου κυανέρυθρα χαρούμενα κασκόλ ανέμιζαν δίπλα στα σκοτεινιασμένα ασπρόμαυρα μπλουζάκια που φορούσαν οι σκυθρωποί εκδρομείς, να θυμόμαστε πως «τότε, τη δεκαετία του ’10, η ομάδα μπορεί να μας πλήγωνε, η διοίκηση μπορεί να μας πουλούσε, η εποχή όλη μας μάτωνε αλλά εμείς πάντα φεύγαμε με το διπλό». Δεν χάσαμε ποτέ.

Ασπίδα

Ασπίδα

Αστυνομική ασπίδα είχα πιάσει στα χέρια μου μια φορά, στην επιστροφή από τον τελικό του 1992. ...

Read more
Μήλο

Μήλο

Από συνήθεια, ψάξαμε τις τσέπες για τίποτα ξεχασμένα ψιλά. Προχωρούσαμε από Λαμπράκη για την 4, περν ...

Read more
Χαρακώματα

Χαρακώματα

Ήμασταν εκατόν εξήντα ...

Read more
2017-2018

2017-2018

Τα αποτελέσματα, ο&io ...

Read more
2016-Βόλεϊ

2016-Βόλεϊ

16 πράγματα που θα θυ&m ...

Read more
Μαγικά

Μαγικά

Κανόνισα σκοπιές και θαλαμοφυλίκια και ό,τι τέλος πάντων έπρεπε να κανονιστεί, άφησα στο πόδι μου το ...

Read more
24

24

Σήμερα, 24 Δεκεμβρίο&upsi ...

Read more
1997

1997

Συναισθηματικά, θα διάλεγα να ξαναζήσω το 1990. Τις πρώτες μου εκδρομές, τις πρώτες μου Τούμπες, την ...

Read more
Αμφίπολη

Αμφίπολη

Τις τελευταίες ημέρες κυκλοφορεί στο ίντερνετ μία μαρμάρινη επιγραφή «φερόμενη ως» γνήσια από τον τύ ...

Read more
Λάιβσκορ

Λάιβσκορ

Ζωντανή περιγραφή το& ...

Read more
Κάστρον

Κάστρον

Ντεμέκ κατόρθωμα, λέ&epsil ...

Read more
Σημαντικότερο

Σημαντικότερο

Δεν υπάρχει σημαντ&iota ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.