Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

n41Χίλια χιλιόμετρα αγχωμένα. Τα πεντακόσια στην άσφαλτο, επειδή οι πρώτοι που έφτασαν, αυτοί που έγραψαν τη δεύτερη στροφή του «Στη Λεωφόρο/Στη Λεωφόρο/Παίρναν τους βάζελους με το ασθενοφόρο» με το «Και στο Μενίδι/Ήμασταν χάλια/Κι οι γάβροι φεύγανε με ανοιχτά κεφάλια» και από ‘δώ και πέρα θα το τραγουδάμε ολοκληρωμένο, μας έλεγαν στο τηλέφωνο πως «δε μας αφήνουν οι μπάτσοι να πάμε Νέα Σμύρνη, θα μας μαζέψουν όλους» και κάποια στιγμή όντως έπαιξε ένα σενάριο να μην ανοίξουν Θύρα για μας και να ψαχνόμαστε για περίεργες λύσεις.

Τα πεντακόσια στις ράγες, με τα τσιμπήματα στο στομάχι σε κάθε καθυστέρηση της ταχείας, να προλάβω τα παιδιά το πρωί, να τα πάω σχολείο. Οι γάβροι δίπλα μας, με τα ερυθρόλευκα, στην Εθνική, στις στάσεις, στη Συγγρού, φόντο και σύμβολο της ημέρας: Βόλτα στην πόλη σας ήρθαμε να κάνουμε και θα την κάνουμε. Την πάτησα και σαν πρωτάρης, κάπου στη Λαμία, όταν κατέβηκα για τσιγάρο με την μπλούζα του Συνδέσμου -αυτές τις βλαχομαγκιές τις πληρώνεις ακριβά καμιά φορά και χτυπάς το χτυπημένο σου κεφάλι μετά, ευτυχώς με πήρα χαμπάρι αμέσως και έβαλα τη ζακέτα.

Το πιο φιλόξενο γήπεδο της Ελλάδας με τους πιο φιλόξενους αντιπάλους μας πλήγωσε πάλι, μας έκαψε κάμποσα εγκεφαλικά κύτταρα με την απόγνωση άλλης μίας άθλιας εμφάνισης. Βαριά του ΠΑΟΚ η φανέλα, λυγίζει τους περισσότερους που τη φοράνε στο χόρτο. Δεν είναι ομάδα αυτό το πράμα. Είναι απάτη. Χρόνια τώρα. Στηρίξτε, αγαπήστε, σωπάστε. Όχι. Στηρίζουμε, αγαπάμε, φωνάζουμε. Κανείς δεν ξεψυχάει βουβός, κανείς δεν δέχεται τη μοίρα του δίχως να παλέψει με ό,τι του έχει μείνει -κανείς δεν ψυχορραγεί χειροκροτώντας. Με έπιασε ο φακός να κρατάω τα πονεμένα μυαλά μου. Δεν άντεχα άλλο, κάποια στιγμή πέρασε αυτός ο Τελευταίος Πειρασμός από το νου, πού τρέχεις, γιατί ξοδεύεσαι, ποιος ο λόγος να σπαταλάς τόση αγάπη για κάτι που σου γυρίζει την πλάτη σε κάθε ευκαιρία, σταμάτα πια, φτάνει. Και μετά στράφηκα πίσω μου και θυμήθηκα. Γύρισα εγώ την πλάτη στο χόρτο και ζύγισα το ασπρόμαυρο, ασταμάτητο πλήθος που έγδαρε πάλι τα λαρύγγια του και επανήρθα.

Όσο χάλια πάει η ομάδα, τόσο καλύτερα πρέπει να παίζουμε εμείς. Για την ισορροπία. Για να μη θυμόμαστε αυτή την εποχή, την εποχή των Σαββίδηδων που πριν λίγους μήνες ήθελαν να «γαμήσουμε τον πούστη τον Πανιώνιο», τον Πανιώνιο που μας δέχτηκε και πάλι στην ίδια ουρά στα εκδοτήρια και μας έδειξε το δρόμο για τη Θύρα μας και μας έδωσε και τη σειρά του στο τέλος εκεί με τα ΑΜΚΑ και τις ταυτότητες που είχε γίνει το κλασικό μπέρδεμα, να μπούμε πριν απ’ αυτόν στο γήπεδο και μπλέχτηκε μαζί μας στην αποχώρηση, όπου κυανέρυθρα χαρούμενα κασκόλ ανέμιζαν δίπλα στα σκοτεινιασμένα ασπρόμαυρα μπλουζάκια που φορούσαν οι σκυθρωποί εκδρομείς, να θυμόμαστε πως «τότε, τη δεκαετία του ’10, η ομάδα μπορεί να μας πλήγωνε, η διοίκηση μπορεί να μας πουλούσε, η εποχή όλη μας μάτωνε αλλά εμείς πάντα φεύγαμε με το διπλό». Δεν χάσαμε ποτέ.

Πρωτοπόρος

Πρωτοπόρος

Τόσες δεκαετίες πνίγουμε τον καημό μας στο ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, αλλά από μέσα μας η φλόγα δε σ ...

Read more
Μπιζέρα

Μπιζέρα

«Να προσέχετε τον Πά&m ...

Read more
Ξεκόλλα

Ξεκόλλα

Δεν ξέρω αν είμαι «ο μ ...

Read more
Καθυστέρηση

Καθυστέρηση

ΠΑΟΚ-Ηρακλής, βάζει πρώτη γκολ η γριά. Αρχίζουν να πέφτουν σε κάθε φάση, καθυστερήσεις και τα γνωστά ...

Read more
Ιστορίες

Ιστορίες

Η πιο συγκλονιστ&iota ...

Read more
Μακεδόνες

Μακεδόνες

Χρόνια το σκέφτομαι, το ξαναείδα και στον τελικό. «Θύρα 13» Αλεξανδρούπολη, Σέρρες, Κοζάνη, Θεσσαλον ...

Read more
Κριτής

Κριτής

O καλύτερος κριτής σου είναι το ίδιο σου το παιδί... Αδίστακτη κριτική λογοτεχνίας εδώ.   &nb ...

Read more
Λόγια

Λόγια

Ήταν το πρώτο ματς με &Om ...

Read more
Συνάρτηση

Συνάρτηση

Για την καθυστέρηση έναρξης του αγώνα ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός επί 60 λεπτά και για 3 κιλά γάβρους στο γήπεδο ...

Read more
Αρίνα

Αρίνα

Βρισκόμαστε στην μπ&omic ...

Read more
Bούλα

Bούλα

Σαν σήμερα, στις 25/03/2006, ο ΠΑΟΚ κερδίζει στην άδεια Τούμπα την Καλλιθέα με 2-1, με δύο εύστοχα π ...

Read more
Επιστολή

Επιστολή

Προς ΠΑΕ ΠΑΟΚ, Κύριο Σαββίδη Ιβάν Αγαπητέ Πρόεδρε, στο ματς της Λεωφόρου για τα play off βάλε ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.