Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

n51Το μόνο χειρότερο από το να έχεις γαστρεντερίτιδα είναι να έχεις γαστρεντερίτιδα και να μην το ξέρεις. Την πέρασε η Άννα πριν λίγες μέρες, που την άφησα μόνη με τα παιδιά για να πάω στο Παλατάκι με τον Απόλλωνα και την Κυριακή στην Τούμπα, αλλά πριν φύγω είχα πλύνει όλα τα πιάτα και είχα ταΐσει τις μικρές και όλα κομπλέ επειδή είμαι και στοργικός σύντροφος, ήρθε η σειρά μου χθες το απόγευμα να ζήσω τη συγκίνηση του πιο γρήγορου αδυνατίσματος στην ιστορία. Μεγάλο χάλι. Θα αποφύγω τις λεπτομέρειες.

Εκεί γύρω στις έξι το απόγευμα, είχε έρθει η ώρα του πρώτου γεύματος της ημέρας μου, όπου έπρεπε να φάω ταυτόχρονα πρωινό, δεκατιανό, μεσημεριανό, απογευματινό και λίγο βραδινό, αφού κόντευε η μάχη στο Βαρέζε και θα αγχωνόμουν -και όταν αγχώνομαι δεν μπορώ να φάω. Ο ιός αναπτυσσόταν μέσα μου, το βακτήριο, το παράσιτο ή πώς διάολο λέγεται αυτό το σκουλήκι, αλλά εγώ ακόμα δεν ήξερα τίποτα. Αν το ήξερα, απλώς θα περίμενα τις συνέπειες. «Πες μου τι μπορώ να φάω από όλα αυτά». Και η καλή μου σύζυγος άρχισε την ξενάγηση στο ψυγείο: «Αυτά τα γιουβαρλάκια δεν ξέρω από πότε είναι, το βραστό που περίσσεψε φά’ το γιατί τις το έδωσα δύο μέρες, έχει εκείνο το τάπερ με κοτομπουκιές και ρύζι που δε θα το φάνε, θα τις φτιάξω άλλο φαγητό για αύριο». Οπότε μπορούσα να φάω γιουβαρλάκια άγνωστης ημερομηνίας λήξης, βραστό μοσχαράκι και κοτομπουκιές, συνεπώς, όπως θα έκανε ο καθένας μας, τα έφαγα και τα τρία. Τελειότητα, ο εφιάλτης του χορτοφάγου. Συμπλήρωσα το γεύμα με λίγο τσουρέκι με μερέντα για επιδόρπιο, έφτιαξα τον φραπέ της καλής χώνεψης, βγήκα να τον πιω στο μπαλκόνι να πάρω και λίγο αέρα, είχε πάει εφτά. Ζούσα το όνειρο κάθε πατέ, κάθε πατέρα Παοκτσή που ‘χει πείνα μεγάλη και την είχα κορέσει, άραξα με το φραπεδάκι και διάβασα αδιάφορα νέα για να γεμίσω την ώρα ως την έναρξη του ματς.

Λίγο πριν το τζάμπολ, έφυγα για τουαλέτα, από την οποία αποχώρησα οριστικά μετά τη λήξη του αγώνα. Μοσχαράκι τσεκ, κοτομπουκιές τσεκ, γιουβαρλάκια τσεκ, αγγουροντομάτα τσεκ, τσουρέκι τσεκ -μόνο ο φραπές έμεινε στον οργανισμό μου, το οποίο μας δείχνει πόσο σπουδαία συστατικά έχει το συγκεκριμένο ρόφημα και απορροφάται άμεσα δίνοντας ενέργεια και ευεξία. Μετά από κάθε γύρο προσπαθούσα να κάνω ριφρές από το κινητό στη σελίδα του Τσάμπιονς Λιγκ να δω πόσο είναι, αλλά μέχρι να μου το δείξει που είναι και βαριά η σελίδα τους άντε ξανά μανά αγκαλιά το καθίκι. Δεν τα κατάφερα. Κοντά στα μεσάνυχτα, σύρθηκα στο κρεβάτι και λίγο πριν ξαπλώσω εξαντλημένος προσπάθησα για μια τελευταία φορά να δω, έστω, το τελικό σκορ. Νομίζω πως λιποθύμησα με το κινητό στο χέρι.

Ξύπνησα στις εφτά. Προσεκτικά, για να αποφύγω τις έντονες συγκινήσεις επειδή είμαστε και κάποιας ηλικίας, ξαναμπήκα στη σελίδα του Τσου Λου. 70-75. Με 14 πόντους από τον ποιον, από τον Πέινερς. Με 10 πόντους από τον Τέιλορ, έβαλε ο Τέιλορ τρία ολόκληρα καλάθια -και, μάλιστα, τα δύο έξω από τα 6,75. Με 6 επιθετικά ριμπάουντ του Ουόρθι των φτωχών. Και διαβάζω το play by play, χαμός στο τέλος, πάλι με επιθετικό του Κλάντον το πήραμε το ματσάκι να σκάσουν όλοι οι γκρινιάρηδες στο Παλατάκι που μουρμουράνε για το πουλέν όποτε του γλιστράει η μπάλα, που αυτούς τους πέφτει το κινητό από τα χέρια κάθε μισό λεπτό κι ο Κιθ τους πείραξε τώρα. 22/62 σουτ εμείς, 20/59 σουτ αυτοί. Πάλι μπάσκετ για κάψιμο εγκεφαλικών κυττάρων είδαν όσοι το είδαν. Βάλαμε και επτά πόντους στον αιφνιδιασμό! Αυτό πού να το ξαναδείς, τι ματσάρα έχασα πάλι, κρίμα.

Τι ωραίος ήλιος έξω. Τέλεια μέρα. Πάμε παιδική χαρά. Κέρδισε ο ΠΑΟΚ. Όλα όμορφα.

2017

2017

3 Ιανουαρίου, Λιβα&de ...

Read more
Πλάνο

Πλάνο

Επιτέλους, μίλησε κάποιος επίσημα για τον φετινό ΠΑΟΚ και μας ξεστράβωσε. Και όχι οποιοσδήποτε, μίλη ...

Read more
Ψεύτες

Ψεύτες

- Κάνατε ντου να μπείτ& ...

Read more
0024

0024

O μεγάλος έρωτας τη&sigmaf ...

Read more
Αδιάφορος

Αδιάφορος

Ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης, για μένα, είναι απλώς ένας ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ. Όπως και όλοι. Ένα ονομα ...

Read more
Είκοσι

Είκοσι

20 χρόνια από το πιο χορ& ...

Read more
Στρίμωγμα

Στρίμωγμα

Βρεθείτε στη θέση τους. Χωρίς ειρωνείες και χωρίς πλάκα, μπείτε στο μυαλό τους εκείνη την ώρα που κα ...

Read more
Μπροστά

Μπροστά

Τον ΠΑΟΚ δε θα τον αλλάξει κανένας βολεμένος με την υπάρχουσα κατάσταση. Κανένας υπάλληλος, κανένα ό ...

Read more
Καντίνα

Καντίνα

ΠΑΟΚ στο σπίτι. Δεν είσαι καλεσμένος σε όλα τα πάρτι, τι να κάνουμε, γι’ αυτό υπάρχει η Nova. ...

Read more
Ερωτευμένοι

Ερωτευμένοι

ΠΑΟΚ-ΚΑΟΔ 72-64. Κάποτε έπρεπε να κερδίσουμε. Πέντε ήττες στη σειρά ήταν αυτές, δεν πήγαινε άλλο. ...

Read more
2014

2014

Βασικοί υποψήφιοι για «πρόσωπα της χρονιάς» ήταν στο μυαλό μου ο Άγγελος Αναστασιάδης και ο Θόδωρος ...

Read more
Έλεγχος

Έλεγχος

Θεωρητικά, ο ΠΑΟΚ μπ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.