Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06

n51Το μόνο χειρότερο από το να έχεις γαστρεντερίτιδα είναι να έχεις γαστρεντερίτιδα και να μην το ξέρεις. Την πέρασε η Άννα πριν λίγες μέρες, που την άφησα μόνη με τα παιδιά για να πάω στο Παλατάκι με τον Απόλλωνα και την Κυριακή στην Τούμπα, αλλά πριν φύγω είχα πλύνει όλα τα πιάτα και είχα ταΐσει τις μικρές και όλα κομπλέ επειδή είμαι και στοργικός σύντροφος, ήρθε η σειρά μου χθες το απόγευμα να ζήσω τη συγκίνηση του πιο γρήγορου αδυνατίσματος στην ιστορία. Μεγάλο χάλι. Θα αποφύγω τις λεπτομέρειες.

Εκεί γύρω στις έξι το απόγευμα, είχε έρθει η ώρα του πρώτου γεύματος της ημέρας μου, όπου έπρεπε να φάω ταυτόχρονα πρωινό, δεκατιανό, μεσημεριανό, απογευματινό και λίγο βραδινό, αφού κόντευε η μάχη στο Βαρέζε και θα αγχωνόμουν -και όταν αγχώνομαι δεν μπορώ να φάω. Ο ιός αναπτυσσόταν μέσα μου, το βακτήριο, το παράσιτο ή πώς διάολο λέγεται αυτό το σκουλήκι, αλλά εγώ ακόμα δεν ήξερα τίποτα. Αν το ήξερα, απλώς θα περίμενα τις συνέπειες. «Πες μου τι μπορώ να φάω από όλα αυτά». Και η καλή μου σύζυγος άρχισε την ξενάγηση στο ψυγείο: «Αυτά τα γιουβαρλάκια δεν ξέρω από πότε είναι, το βραστό που περίσσεψε φά’ το γιατί τις το έδωσα δύο μέρες, έχει εκείνο το τάπερ με κοτομπουκιές και ρύζι που δε θα το φάνε, θα τις φτιάξω άλλο φαγητό για αύριο». Οπότε μπορούσα να φάω γιουβαρλάκια άγνωστης ημερομηνίας λήξης, βραστό μοσχαράκι και κοτομπουκιές, συνεπώς, όπως θα έκανε ο καθένας μας, τα έφαγα και τα τρία. Τελειότητα, ο εφιάλτης του χορτοφάγου. Συμπλήρωσα το γεύμα με λίγο τσουρέκι με μερέντα για επιδόρπιο, έφτιαξα τον φραπέ της καλής χώνεψης, βγήκα να τον πιω στο μπαλκόνι να πάρω και λίγο αέρα, είχε πάει εφτά. Ζούσα το όνειρο κάθε πατέ, κάθε πατέρα Παοκτσή που ‘χει πείνα μεγάλη και την είχα κορέσει, άραξα με το φραπεδάκι και διάβασα αδιάφορα νέα για να γεμίσω την ώρα ως την έναρξη του ματς.

Λίγο πριν το τζάμπολ, έφυγα για τουαλέτα, από την οποία αποχώρησα οριστικά μετά τη λήξη του αγώνα. Μοσχαράκι τσεκ, κοτομπουκιές τσεκ, γιουβαρλάκια τσεκ, αγγουροντομάτα τσεκ, τσουρέκι τσεκ -μόνο ο φραπές έμεινε στον οργανισμό μου, το οποίο μας δείχνει πόσο σπουδαία συστατικά έχει το συγκεκριμένο ρόφημα και απορροφάται άμεσα δίνοντας ενέργεια και ευεξία. Μετά από κάθε γύρο προσπαθούσα να κάνω ριφρές από το κινητό στη σελίδα του Τσάμπιονς Λιγκ να δω πόσο είναι, αλλά μέχρι να μου το δείξει που είναι και βαριά η σελίδα τους άντε ξανά μανά αγκαλιά το καθίκι. Δεν τα κατάφερα. Κοντά στα μεσάνυχτα, σύρθηκα στο κρεβάτι και λίγο πριν ξαπλώσω εξαντλημένος προσπάθησα για μια τελευταία φορά να δω, έστω, το τελικό σκορ. Νομίζω πως λιποθύμησα με το κινητό στο χέρι.

Ξύπνησα στις εφτά. Προσεκτικά, για να αποφύγω τις έντονες συγκινήσεις επειδή είμαστε και κάποιας ηλικίας, ξαναμπήκα στη σελίδα του Τσου Λου. 70-75. Με 14 πόντους από τον ποιον, από τον Πέινερς. Με 10 πόντους από τον Τέιλορ, έβαλε ο Τέιλορ τρία ολόκληρα καλάθια -και, μάλιστα, τα δύο έξω από τα 6,75. Με 6 επιθετικά ριμπάουντ του Ουόρθι των φτωχών. Και διαβάζω το play by play, χαμός στο τέλος, πάλι με επιθετικό του Κλάντον το πήραμε το ματσάκι να σκάσουν όλοι οι γκρινιάρηδες στο Παλατάκι που μουρμουράνε για το πουλέν όποτε του γλιστράει η μπάλα, που αυτούς τους πέφτει το κινητό από τα χέρια κάθε μισό λεπτό κι ο Κιθ τους πείραξε τώρα. 22/62 σουτ εμείς, 20/59 σουτ αυτοί. Πάλι μπάσκετ για κάψιμο εγκεφαλικών κυττάρων είδαν όσοι το είδαν. Βάλαμε και επτά πόντους στον αιφνιδιασμό! Αυτό πού να το ξαναδείς, τι ματσάρα έχασα πάλι, κρίμα.

Τι ωραίος ήλιος έξω. Τέλεια μέρα. Πάμε παιδική χαρά. Κέρδισε ο ΠΑΟΚ. Όλα όμορφα.

Πέταλα

Πέταλα

Πολύς λόγος γίνεται για τη διαμάχη που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στα αντικριστά πέταλα της Τούμπας, δηλα ...

Read more
Ισορροπία

Ισορροπία

Χίλια χιλιόμετρα αγ& ...

Read more
Σεισμός

Σεισμός

Ήταν ωραία έκπληξη η νότα από τα 90ς προχθές. Λίγα λεπτά ρετρό καγκουριάς, για να θυμούνται οι παλιό ...

Read more
0010

0010

Από το ξύλο στα σκο&upsil ...

Read more
Πτήση

Πτήση

Η κούπα σηκώνεται στ& ...

Read more
Προϊστάμενος

Προϊστάμενος

Αυτά που κάνει τώρα ο Άγγελος εμείς τα κάναμε χρόνια πριν. Να σε αντιγράφει ο Άγγελος, δεν ξέρω, να ...

Read more
Υποκριτική

Υποκριτική

Η Χουλιγκάνα κατέβ&eta ...

Read more
0015

0015

Ο Μαγκντί Τολμπά δεν ή ...

Read more
Τρία

Τρία

Στις 30 Απριλίου 2014 εμ&p ...

Read more
0038

0038

Ο μοναδικός άνθρωπ&omicron ...

Read more
Χοτ-ντογκ

Χοτ-ντογκ

Κριτική ΠΑΟΚ-Πανιώνιος 81-63 Ωραία ήταν στο μπασκετάκι, αν και δεν έχω ξαναδεί αγώνα του ΠΑΟΚ με τό ...

Read more
Yπέρβαση

Yπέρβαση

Στο ημίχρονο, είχα πάρει απόφαση πως στο συγκεκριμένο παιχνίδι ούτε που με ενδιαφέρει η τελική έκβασ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.