Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

n51Το μόνο χειρότερο από το να έχεις γαστρεντερίτιδα είναι να έχεις γαστρεντερίτιδα και να μην το ξέρεις. Την πέρασε η Άννα πριν λίγες μέρες, που την άφησα μόνη με τα παιδιά για να πάω στο Παλατάκι με τον Απόλλωνα και την Κυριακή στην Τούμπα, αλλά πριν φύγω είχα πλύνει όλα τα πιάτα και είχα ταΐσει τις μικρές και όλα κομπλέ επειδή είμαι και στοργικός σύντροφος, ήρθε η σειρά μου χθες το απόγευμα να ζήσω τη συγκίνηση του πιο γρήγορου αδυνατίσματος στην ιστορία. Μεγάλο χάλι. Θα αποφύγω τις λεπτομέρειες.

Εκεί γύρω στις έξι το απόγευμα, είχε έρθει η ώρα του πρώτου γεύματος της ημέρας μου, όπου έπρεπε να φάω ταυτόχρονα πρωινό, δεκατιανό, μεσημεριανό, απογευματινό και λίγο βραδινό, αφού κόντευε η μάχη στο Βαρέζε και θα αγχωνόμουν -και όταν αγχώνομαι δεν μπορώ να φάω. Ο ιός αναπτυσσόταν μέσα μου, το βακτήριο, το παράσιτο ή πώς διάολο λέγεται αυτό το σκουλήκι, αλλά εγώ ακόμα δεν ήξερα τίποτα. Αν το ήξερα, απλώς θα περίμενα τις συνέπειες. «Πες μου τι μπορώ να φάω από όλα αυτά». Και η καλή μου σύζυγος άρχισε την ξενάγηση στο ψυγείο: «Αυτά τα γιουβαρλάκια δεν ξέρω από πότε είναι, το βραστό που περίσσεψε φά’ το γιατί τις το έδωσα δύο μέρες, έχει εκείνο το τάπερ με κοτομπουκιές και ρύζι που δε θα το φάνε, θα τις φτιάξω άλλο φαγητό για αύριο». Οπότε μπορούσα να φάω γιουβαρλάκια άγνωστης ημερομηνίας λήξης, βραστό μοσχαράκι και κοτομπουκιές, συνεπώς, όπως θα έκανε ο καθένας μας, τα έφαγα και τα τρία. Τελειότητα, ο εφιάλτης του χορτοφάγου. Συμπλήρωσα το γεύμα με λίγο τσουρέκι με μερέντα για επιδόρπιο, έφτιαξα τον φραπέ της καλής χώνεψης, βγήκα να τον πιω στο μπαλκόνι να πάρω και λίγο αέρα, είχε πάει εφτά. Ζούσα το όνειρο κάθε πατέ, κάθε πατέρα Παοκτσή που ‘χει πείνα μεγάλη και την είχα κορέσει, άραξα με το φραπεδάκι και διάβασα αδιάφορα νέα για να γεμίσω την ώρα ως την έναρξη του ματς.

Λίγο πριν το τζάμπολ, έφυγα για τουαλέτα, από την οποία αποχώρησα οριστικά μετά τη λήξη του αγώνα. Μοσχαράκι τσεκ, κοτομπουκιές τσεκ, γιουβαρλάκια τσεκ, αγγουροντομάτα τσεκ, τσουρέκι τσεκ -μόνο ο φραπές έμεινε στον οργανισμό μου, το οποίο μας δείχνει πόσο σπουδαία συστατικά έχει το συγκεκριμένο ρόφημα και απορροφάται άμεσα δίνοντας ενέργεια και ευεξία. Μετά από κάθε γύρο προσπαθούσα να κάνω ριφρές από το κινητό στη σελίδα του Τσάμπιονς Λιγκ να δω πόσο είναι, αλλά μέχρι να μου το δείξει που είναι και βαριά η σελίδα τους άντε ξανά μανά αγκαλιά το καθίκι. Δεν τα κατάφερα. Κοντά στα μεσάνυχτα, σύρθηκα στο κρεβάτι και λίγο πριν ξαπλώσω εξαντλημένος προσπάθησα για μια τελευταία φορά να δω, έστω, το τελικό σκορ. Νομίζω πως λιποθύμησα με το κινητό στο χέρι.

Ξύπνησα στις εφτά. Προσεκτικά, για να αποφύγω τις έντονες συγκινήσεις επειδή είμαστε και κάποιας ηλικίας, ξαναμπήκα στη σελίδα του Τσου Λου. 70-75. Με 14 πόντους από τον ποιον, από τον Πέινερς. Με 10 πόντους από τον Τέιλορ, έβαλε ο Τέιλορ τρία ολόκληρα καλάθια -και, μάλιστα, τα δύο έξω από τα 6,75. Με 6 επιθετικά ριμπάουντ του Ουόρθι των φτωχών. Και διαβάζω το play by play, χαμός στο τέλος, πάλι με επιθετικό του Κλάντον το πήραμε το ματσάκι να σκάσουν όλοι οι γκρινιάρηδες στο Παλατάκι που μουρμουράνε για το πουλέν όποτε του γλιστράει η μπάλα, που αυτούς τους πέφτει το κινητό από τα χέρια κάθε μισό λεπτό κι ο Κιθ τους πείραξε τώρα. 22/62 σουτ εμείς, 20/59 σουτ αυτοί. Πάλι μπάσκετ για κάψιμο εγκεφαλικών κυττάρων είδαν όσοι το είδαν. Βάλαμε και επτά πόντους στον αιφνιδιασμό! Αυτό πού να το ξαναδείς, τι ματσάρα έχασα πάλι, κρίμα.

Τι ωραίος ήλιος έξω. Τέλεια μέρα. Πάμε παιδική χαρά. Κέρδισε ο ΠΑΟΚ. Όλα όμορφα.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB