Nαζί

Nαζί

Είμαστε στη Δράμα,...

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

  • Nαζί

    Nαζί

    Saturday, 20 October 2018 19:09
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56

sibert

Συζητούσανε όλοι για το ποδόσφαιρο. Αν θα ξεκινήσει επιτέλους τον Περέιρα που «έχει εκθέσει τον Ίβιτς», αν θα συνεχίσει να βάζει τον «σαψάλη τον Κάμπος», αν θα το καθαρίσουμε από το ημίχρονο με τριάρα ή θα γίνει ντέρμπι ως το τέλος, αν ξέρει κάποιος στην παρέα έστω έναν παίκτη της ΑΕΚ εκτός από τον Μάνταλο ή τον Αραβίδη.

Πετάχτηκε ένας και είπε «Ανέστης» και οι υπόλοιποι περιμέναμε να μας πει και το επώνυμο αλλά δεν το είπε παρά συνέχισε να κοιτάζει με έρωτα τη ρετσίνα του μέχρι που φύγαμε. Να κερδίσουμε, να μείνουμε κοντά στην κορυφή, να μην κουραστούμε πολύ επειδή έχουμε και ευρωπαϊκό, τέτοια.

Εγώ, από την άλλη, τους έλεγα για το μπάσκετ. Ακόμα δεν είχα ηρεμήσει από το σαββατιάτικο θρίλερ, που χάναμε 55-67 και το κάναμε 72-68 με σερί 17-1 και επτά πόντους από τον Αντετοκούμπο των φτωχών, δηλαδή τον Χρυσικόπουλο και οκτώ πόντους από τον Ουόρθι των φτωχών, δηλαδή τον Κλάντον, που το ξαναπήγε ο Απόλλωνας Πάτρας στο 79-83 ενάμισο λεπτό πριν τη λήξη, που έβαλε καλάθι και φάουλ και μείωσε στους δύο πόντους ο Μπράιαντ των φτωχών, δηλαδή ο Μπράιαντ και έχασε τη βολή και πήρε το επιθετικό ο Ουορθικλάντον και του γλίστρησε για τριακοστή φορά η μπάλα από τα χέρια, λάθος στην επίθεσή τους αυτοί, λάθος και εμείς, σουτάρουν τρίποντο και το χάνουν, σουτάρουμε δίποντο και το χάνουμε, βρε ξανασουτάρουνε τρίποντο και το χάνουν και πάει η μπάλα στον αλήτη τον Καλινόσκι που σηκώνεται για το νέο τρίποντο να πάει τη διαφορά στους πέντε και το χάνει κι αυτός και επιτέλους παίρνουμε ριμπάουντ με τον Λινοκούμπο, απομένουν 29 δευτερόλεπτα αλλά όχι, ΠΑΟΚ είσαι, όταν βιαζόμαστε κάνουμε επίθεση 25 δευτερολέπτων και μας μένει η μπάλα στα μούσια του Τσόχλα, τώρα που πρέπει να την εξαντλήσουμε πάμε και σουτάρουμε στα 10 δεύτερα και το χάνουμε, το χάνουμε, ρε μαλάκα, χτυπιόταν η Χουλιγκάνα στο κάγκελο, έβραζε ο Λαός που είχε γεμίσει ασφυκτικά τις δύο κάτω σειρές, τι θα γίνει, πλάκα μας κάνετε, από τη μία να φωνάξω για το ριμπάουντ, από την άλλη είχα και το νου μου στη Χουλιγκάνα που κοπανιόταν αλλά κρατούσε και το τάμπλετ που έβγαζε φωτογραφίες το σκορ όποτε άλλαζε και το κοπανούσε κι αυτό και άμα το σπάσει πώς θα της πάρουμε άλλο που δώσαμε όλα τα περισσευούμενα φράγκα για διαρκείας, αλλά σηκώνεται ανάμεσα σε έξι παίκτες του Απόλλωνα ο μουσάτος εκδικητής και αρπάζει την μπάλα με υπεράνθρωπη δύναμη, τρία μέτρα ψηλά πήδησε ο Κιθ-Κιθ-Κιθ και τη μάγκωσε σα να ήταν το πιο ακριβό πετράδι του κόσμου, έμεναν δεκακάτι δευτερόλεπτα, χάναμε δύο πόντους, μπορούσε να την καρφώσει με την αγαπημένη του κίνηση που δεν πηδάει καν για να μη λυθούν τα κορδόνια που έχει και χοντροδάχτυλα και δεν μπορεί να τα δέσει μετά, μπορούσε να ρημάξει το στεφάνι με τα μπράτσα του που σε κάθε ματς έσκιζαν τα μανίκια και γι’ αυτό παίζουμε με αμάνικες, μπορούσε να γίνει ήρωας αλλά το μεγαλείο του τεράστιου Κιθ Κλάντον του έδειξε το δρόμο του αλτρουισμού, του έδειξε τον Σάιμπερτ των φτωχών που περίμενε στη γωνία των 6,75 υπομονετικά, «μη σουτάρεις εσύ, μη, μη σουτάρεις εσύ» τον εμψύχωνε ο κόσμος τριγύρω, «δώσ’ την σε όποιον να ‘ναι», φώναξα εγώ για να του ελαφρύνω το στρες, αλλά ο Ιορδάνης είχε κλείσει τ’ αυτιά, είχε ήδη απογειωθεί από το παρκέ και πετούσε προς ένα άλλο σύμπαν, εκεί όπου οι ήρωες των γηπέδων κάθονται γύρω από τη φωτιά και συζητάνε για τα τελευταία σουτ που άλλαξαν την ιστορία του μπάσκετ, ο Μπερντ, ο Τσάμπερλεϊν, ο Καμπούρης, ο Ντανίλοβιτς, ο Στογιάκοβιτς, ο Όντουμ και τώρα ο Σάιμπερτ, ναι, το ‘βαλε, το ‘βαλε, όλοι τέζα, κερδίσαμε, κάναμε τρεις νίκες σε τέσσερα ματς, σωθήκαμε και φέτο, το ‘βαλε, ο παικταράς, αγκαλιαζόμασταν, κλαίγαμε, στιγμές που πώς να τις ξαναζήσεις και πού να τις ξαναβρείς και νιώθεις ευλογημένος που σε έφερε η μοίρα στη θεσούλα σου εκεί κάτω στο πέταλο, στο θεωρείο όπου είσαι κάθε Σάββατο σαν τους παππούδες του Μάπετ Σόου και κράζεις, το ‘βαλε, ο Θεός, και τώρα μπορείτε να πά’ να ρε δεν έληξε, τι έγινε, έχει άλλα οκτώμισι δευτερόλεπτα, τι μαλακία κάναμε, ρε δεν τελείωσε, ηρεμία, πώς την πατήσαμε έτσι, άμυνα, άμυνα, ντι-φενς, ντι-φενς, όχι ο Τσιάρας, ρε θα χάσουμε ματς από τον Τσιάρα τα μυαλά μας πονάνε, πάνω του, να μη σουτάρει, όχι, σούταρε, ρε μαλάκα, το ‘χασε, το ‘χασε, το πήραμε, όχι, πήρανε το ριμπάουντ, ο Καλινόσκι, όχι αυτός ο κωλοχεράς, ντου, ρε, ντου, πάνω του, τάπα, τάπα, το ‘χασε, τι έδωσε, φάουλ, τι φάουλ, ρε ξεφτίλες, α, έληξε, έληξε, ρε μαλάκες, το πήραμε, έληξε, τα έλεγα εγώ και η παρέα άντε γεια μας, κανένας δεν άκουγε, δηλαδή κάνανε πως με ακούνε αλλά οι δύο ψουψουψού έλεγαν για το πούλμαν που είναι κάμπριο και τους πήρε ο αέρας την οροφή και πώς θα γυρίσουνε, αριστερά μου συζητούσαν για τη Νέα Σμύρνη που άλλαξε η ώρα του ματς, πιο ‘κεί χαίρονταν που στην Ελευσίνα το βάλανε το ματς σημαδιακή ημερομηνία 13 Δεκεμβρίου και τι κερκιδάρα θα κάνουμε, ο άλλος μόλις είχε ξυπνήσει και έψαχνε καφέ, οι υπόλοιποι με κοιτούσαν αλλά δε με βλέπανε, το καταλάβαινα, θα σκέφτονταν καμιά γκόμενα ή πως κατουριούνται και ποιος σηκώνεται τώρα να πάει στην τουαλέτα, τι λέει αυτός ο τύπος, ποιο μπάσκετ, πώς παίζεται αυτό, έγιναν τώρα όλα αυτά ή τα βγάζει από το μυαλό του;

Και μου ‘ρθε στο νου η προχθεσινή κουβέντα με την Άννα στο σπίτι. Πώς θα πληρώσουμε τα νοίκια, το ρεύμα, τη ρυθμική, τα τηλέφωνα, πρέπει να βρω δουλειά, πρέπει να κάνω και την εγχείρηση κάποια στιγμή, χώθηκε ανάμεσά μας η Χουλιγκάνα, «σταματήστε γιατί πρέπει να σας πω κάτι σημαντικό», σταματήσαμε. «Δείτε αυτό το αυτοκόλλητο, είναι υπερσπάνιο». Και μας έδειξε ένα ανάγλυφο αυτοκόλλητο που «της έδωσαν» στο σχολείο με ένα μπαρμπατζέλι από παιδική σειρά και ποιος ξέρει από πού το είχε ψειρίσει και ποια συμμαθήτρια θα το κλαίει. «Υπερσπάνιο, μόνο εγώ το έχω, ήθελα να σας το δείξω για να το ξέρετε». Κι εκεί όπου όλα είναι τόσο σημαντικά και τα πάντα περιστρέφονται γύρω από αυτά, έρχεται η μικρή και μας δείχνει πως από όλα αυτά τα σημαντικά που συζητάμε, το αυτοκόλλητό της είναι απείρως πιο σημαντικό, επειδή δικό της είναι το μυαλό και δική της είναι η ζωή και αυτή θα ορίσει τι είναι σημαντικό για την πάρτη της και όχι τα φράγκα και η ανεργία και η υγεία μας. Το αυτοκόλλητο που δεν κοστίζει ούτε ένα σεντ του Ευρώ, επειδή με ένα Ευρώ παίρνεις μπλοκάκι με πάνω από εκατό. Έτσι ένιωσα εκείνη τη στιγμή που μιλούσα για μπάσκετ, σαν τη Χουλιγκάνα με το αυτοκόλλητο. Όλοι μιλούσαν για τα σημαντικά κι εγώ τους έλεγα για το μπάσκετ, που δεν κοστίζει ούτε ένα σεντ του Ευρώ απέναντι στις χιλιάδες Ευρώ, στα εκατομμύρια Ευρώ που κοστολογείται το σημαντικό των υπόλοιπων. Και ηρέμησα, επειδή σκέφτηκα πως δικό μου είναι το μυαλό και δική μου η ζωή και εγώ θα κρίνω τι είναι για μένα σημαντικό, οπότε ήδη αγχώνομαι για το σημερινό ματς στη Βαρέζε και όλη η κουβέντα για το ποδόσφαιρο με αφήνει όχι ακριβώς αδιάφορο, αλλά τη θεωρώ κουβέντα για εσάς τους μεγάλους, τους ώριμους, που ασχολείστε με τα σημαντικά -εμείς, τα παιδιά, έχουμε άλλα προβλήματα.

 

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038