Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017,...

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και...

  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08
  • insidestory

    insidestory

    Sunday, 24 December 2017 14:17
  • Θέση

    Θέση

    Thursday, 21 December 2017 11:30

n68Το καλοκαίρι του 1999 ξέσκισα τα σωθικά μου και έκοψα κάθε δεσμό με το πιο μεγάλο πάθος που είχα ζήσει ως τότε στη ζωή μου: Το μπάσκετ του ΠΑΟΚ.

Ο ξεφτιλισμένος που φόρεσε στον Ντίνο Αγγελίδη τον Δικέφαλο στο στήθος με έστειλε στην αποχή για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια, αναγκάζοντάς με να παρακολουθώ από την τηλεόραση και τις εφημερίδες την ομάδα για την οποία έχω κάνει τις μεγαλύτερες παλαβομάρες. Να πρωτοπατήσω στο Παλατάκι το 2014, σαν χωριάτης στη μεγάλη πόλη. Και όλο αυτό το διάστημα, έκανα μόκο. Απείχα, δεν ήμουν εκεί, δεν είχα λόγο σε ό,τι γινόταν. Ο Μπάνε προπονητής, ο Αλεξανδρής, ο Μούλα, ο Σούμποτιτς (!), ο Κόρφας, ο Δρόσος, η προοπτική της Α2, η προοπτική της ευρωπαϊκής κούπας, οι φίλοι και οι συνοδοιπόροι που τραβιούνταν ως το γήπεδο και μου γκρίνιαζαν, τα ταξίδια που απέρριπτα δίχως σκέψη, τίποτα δεν κατάφερε να με τραβήξει κοντά στο μπάσκετ, μέχρι που ένιωσα την ανάγκη να μεταδώσω αυτό το απίστευτο συναίσθημα και στα παιδιά μου, οπότε επέστρεψα και από τότε δεν έχω χάσει λεπτό αν δεν τίθεται θέμα υγείας. Αλλά όσο δεν ήμουν εκεί, ούτε να κράξω στα δύσκολα ένιωθα πως έχω δικαίωμα, ούτε να πανηγυρίσω με τις επιτυχίες. Λύπη, χαρά -ως εκεί.

Αυτή η καταστροφή που λέγεται Μπασκετικός ΠΑΟΚ δεν αφορά σε κανέναν έξω από τους διακόσιους-τριακόσιους που συνεχίζουν να είναι κοντά του. Η απόλυτη αποτυχία είναι του Μπάνε, του Μάτζικ, του Σούλη, του Τέλη, δική μου και των υπόλοιπων περίεργων που δε βρίσκουμε κάτι άλλο να κάνουμε τα απογεύματα των Σαββάτων ή προτιμάμε τα ευρωπαϊκά με τις ομάδες που δεν μπορείς να προφέρεις τα ονόματά τους από το Τσάμπιονς Λιγκ του ποδοσφαίρου. Πιάσαμε πάτο. Αλλά τον πιάσαμε εμείς. Η σημερινή διοίκηση, η σημερινή ομάδα, η σημερινή κερκίδα. Σ’ εμάς ανήκει η ξεφτίλα, σ’ εμάς η ντροπή, σ’ εμάς η απόγνωση. Αν θες να μοιραστείς την αποτυχία, θα πρέπει να έρθεις να τη μοιραστείς από κοντά. Δεν έχεις δικαίωμα να νιώθεις αποτυχημένος από τον καναπέ κι από το πληκτρολόγιο. Την πούλησες την ομάδα, την παράτησες, όπως είχα κάνει κι εγώ πριν από σένα, τώρα τι θες να μας πεις και ρίχνεις ψηφιακούς αφρούς όπου μπορείς να βρεις χώρο για να ξεράσεις.

Τα χρόνια της παρακμής είναι πλέον περισσότερα από τα χρόνια της ακμής. Ο Μπασκετικός ΠΑΟΚ της νιότης μας δεν υπάρχει, πέθανε, έμεινε με τη σκόνη στις κορνίζες εκείνων των δοξασμένων καιρών. Όπως κι εμείς δεν είμαστε ο ίδιος άνθρωπος, έτσι και η ασπρόμαυρη αμάνικη δεν μπορεί να σηκώσει άλλο το βάρος των περασμένων της μεγαλείων. Κι αν πέθανε ο ΠΑΟΚ της δόξας, είναι ακόμα ζωντανός ο ΠΑΟΚ της κακομοιριάς, της μιζέριας, των χρεών, της εγκατάλειψης, της ξεφτίλας από αγώνα σε αγώνα, του ασύλληπτα κακού θεάματος, της αδυναμίας να παίξει δυο λεπτά χωρίς να γουρλώσεις τα μάτια. Είσαι οπαδός της δόξας ή οπαδός του ΠΑΟΚ; Γουστάρεις να ζεις στο παρελθόν ή αντέχεις να παλέψεις για το σήμερα και το αύριο; Τη βρίσκεις μισώντας το παρόν επειδή δεν είναι αντάξιο του παρελθόντος ή έχεις ακόμα αγάπη στην καρδιά για οτιδήποτε φοράει τον Δικέφαλο; Στην τελική, θέλεις να κάνεις κάτι για να μην χρειάζεται να στενοχωριέσαι κάθε Τετάρτη και κάθε Σάββατο; Έλα, ρε μαλάκα, τράβα μέχρι το γήπεδο κι ας είναι για να κράξεις από την προθέρμανση ως τη λήξη. Γίνε κοινωνός της αποτυχίας, βρες κι εσύ λίγο χώρο δίπλα μας στη μαυρίλα που ζούμε γύρω από το παρκέ σε κάθε ματς -ή ασχολήσου με κάτι άλλο. Τόσες ομάδες έχει ο ΠΑΟΚ, κάτι θα βρεις που να κερδίζει πιο συχνά και να σε ικανοποιεί.

Μαυρίδης

Μαυρίδης

Οι μόνοι που γνωρίζ&omicr ...

Read more
Δωράκια

Δωράκια

90 εκλεκτά δωράκια για τα 90 χρόνια του πολυαγαπημένου μας Ολυμπιακού Συλλόγου Φυλακισμένων Προέδρων ...

Read more
Μασέλα

Μασέλα

Ο σώγαμπρος ολυμπ&io ...

Read more
Πετάω

Πετάω

Κάθε 12η Αυγούστου, &e ...

Read more
Αναφορά

Αναφορά

«Ο Λαός του ΠΑΟΚ &alpha ...

Read more
Γουλιά

Γουλιά

Πέρασαν τρία χρόνια από &ta ...

Read more
2016-Ποδόσφαιρο

2016-Ποδόσφαιρο

16 πράγματα που θα θυ&m ...

Read more
Μπουγάτσα

Μπουγάτσα

Ναι, εντάξει, τα ξέρου ...

Read more
Πειρατές

Πειρατές

Από Ελλάδα είχα φύγε& ...

Read more
Βόθρος

Βόθρος

Στις 10 Μαΐου 2013 ήρθε το τέλος εποχής στην εθελοτυφλία και των τελευταίων φιλάθλων του Ολυμπιακού ...

Read more
Αποτελέσματα

Αποτελέσματα

Το Κουίζ «ΠΑΟΚ 90 Vol. 1» ...

Read more
Γκρίνια

Γκρίνια

Κηρύσσω το αγωνιστικό έτος 2014-2015 ως ΕΤΟΣ ΠΑΟΚΤΣΗΔΙΚΗΣ ΓΚΡΙΝΙΑΣ. Με εκδηλώσεις, χοροεσπερίδες και ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.