Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

n68Το καλοκαίρι του 1999 ξέσκισα τα σωθικά μου και έκοψα κάθε δεσμό με το πιο μεγάλο πάθος που είχα ζήσει ως τότε στη ζωή μου: Το μπάσκετ του ΠΑΟΚ.

Ο ξεφτιλισμένος που φόρεσε στον Ντίνο Αγγελίδη τον Δικέφαλο στο στήθος με έστειλε στην αποχή για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια, αναγκάζοντάς με να παρακολουθώ από την τηλεόραση και τις εφημερίδες την ομάδα για την οποία έχω κάνει τις μεγαλύτερες παλαβομάρες. Να πρωτοπατήσω στο Παλατάκι το 2014, σαν χωριάτης στη μεγάλη πόλη. Και όλο αυτό το διάστημα, έκανα μόκο. Απείχα, δεν ήμουν εκεί, δεν είχα λόγο σε ό,τι γινόταν. Ο Μπάνε προπονητής, ο Αλεξανδρής, ο Μούλα, ο Σούμποτιτς (!), ο Κόρφας, ο Δρόσος, η προοπτική της Α2, η προοπτική της ευρωπαϊκής κούπας, οι φίλοι και οι συνοδοιπόροι που τραβιούνταν ως το γήπεδο και μου γκρίνιαζαν, τα ταξίδια που απέρριπτα δίχως σκέψη, τίποτα δεν κατάφερε να με τραβήξει κοντά στο μπάσκετ, μέχρι που ένιωσα την ανάγκη να μεταδώσω αυτό το απίστευτο συναίσθημα και στα παιδιά μου, οπότε επέστρεψα και από τότε δεν έχω χάσει λεπτό αν δεν τίθεται θέμα υγείας. Αλλά όσο δεν ήμουν εκεί, ούτε να κράξω στα δύσκολα ένιωθα πως έχω δικαίωμα, ούτε να πανηγυρίσω με τις επιτυχίες. Λύπη, χαρά -ως εκεί.

Αυτή η καταστροφή που λέγεται Μπασκετικός ΠΑΟΚ δεν αφορά σε κανέναν έξω από τους διακόσιους-τριακόσιους που συνεχίζουν να είναι κοντά του. Η απόλυτη αποτυχία είναι του Μπάνε, του Μάτζικ, του Σούλη, του Τέλη, δική μου και των υπόλοιπων περίεργων που δε βρίσκουμε κάτι άλλο να κάνουμε τα απογεύματα των Σαββάτων ή προτιμάμε τα ευρωπαϊκά με τις ομάδες που δεν μπορείς να προφέρεις τα ονόματά τους από το Τσάμπιονς Λιγκ του ποδοσφαίρου. Πιάσαμε πάτο. Αλλά τον πιάσαμε εμείς. Η σημερινή διοίκηση, η σημερινή ομάδα, η σημερινή κερκίδα. Σ’ εμάς ανήκει η ξεφτίλα, σ’ εμάς η ντροπή, σ’ εμάς η απόγνωση. Αν θες να μοιραστείς την αποτυχία, θα πρέπει να έρθεις να τη μοιραστείς από κοντά. Δεν έχεις δικαίωμα να νιώθεις αποτυχημένος από τον καναπέ κι από το πληκτρολόγιο. Την πούλησες την ομάδα, την παράτησες, όπως είχα κάνει κι εγώ πριν από σένα, τώρα τι θες να μας πεις και ρίχνεις ψηφιακούς αφρούς όπου μπορείς να βρεις χώρο για να ξεράσεις.

Τα χρόνια της παρακμής είναι πλέον περισσότερα από τα χρόνια της ακμής. Ο Μπασκετικός ΠΑΟΚ της νιότης μας δεν υπάρχει, πέθανε, έμεινε με τη σκόνη στις κορνίζες εκείνων των δοξασμένων καιρών. Όπως κι εμείς δεν είμαστε ο ίδιος άνθρωπος, έτσι και η ασπρόμαυρη αμάνικη δεν μπορεί να σηκώσει άλλο το βάρος των περασμένων της μεγαλείων. Κι αν πέθανε ο ΠΑΟΚ της δόξας, είναι ακόμα ζωντανός ο ΠΑΟΚ της κακομοιριάς, της μιζέριας, των χρεών, της εγκατάλειψης, της ξεφτίλας από αγώνα σε αγώνα, του ασύλληπτα κακού θεάματος, της αδυναμίας να παίξει δυο λεπτά χωρίς να γουρλώσεις τα μάτια. Είσαι οπαδός της δόξας ή οπαδός του ΠΑΟΚ; Γουστάρεις να ζεις στο παρελθόν ή αντέχεις να παλέψεις για το σήμερα και το αύριο; Τη βρίσκεις μισώντας το παρόν επειδή δεν είναι αντάξιο του παρελθόντος ή έχεις ακόμα αγάπη στην καρδιά για οτιδήποτε φοράει τον Δικέφαλο; Στην τελική, θέλεις να κάνεις κάτι για να μην χρειάζεται να στενοχωριέσαι κάθε Τετάρτη και κάθε Σάββατο; Έλα, ρε μαλάκα, τράβα μέχρι το γήπεδο κι ας είναι για να κράξεις από την προθέρμανση ως τη λήξη. Γίνε κοινωνός της αποτυχίας, βρες κι εσύ λίγο χώρο δίπλα μας στη μαυρίλα που ζούμε γύρω από το παρκέ σε κάθε ματς -ή ασχολήσου με κάτι άλλο. Τόσες ομάδες έχει ο ΠΑΟΚ, κάτι θα βρεις που να κερδίζει πιο συχνά και να σε ικανοποιεί.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB