Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14

paok4Ο Μεγαλύτερος Παοκτσής Όλων Των Εποχών ετοιμάζεται να κλείσει τα μάτια του. Το ξέρει πως ήρθε το τέλος, του το ‘χουν πει οι γιατροί, το νιώθει κι ο ίδιος, είναι θέμα ωρών.

Ξαπλωμένος στο νεκροκρέβατο, αναπολεί τα μεγαλεία, τις χαρές και τις λύπες που έζησε δίπλα στην ομάδα της καρδιάς του και νιώθει γεμάτος, νιώθει πλήρης, ξέρει πως κανείς άλλος δεν είχε την τύχη να ζήσει τόσα πολλά. Πρωταθλήματα, Κύπελλα, τελικοί, εκδρομές, γήπεδα, συνθήματα, απογοητεύσεις, συγκινήσεις, όλα τα πρόλαβε. Έζησε και την αποθέωση των συνοπαδών του, το σημαντικότερο παράσημο που μπορεί να έχει ένας Παοκτσής, δεν είναι και λίγο να σε φωνάζουν Μεγαλύτερο Παοκτσή Όλων Των Εποχών, να σε καλημερίζουν όλοι μ’ αυτό και να σε χαιρετάνε. Ήρθε η ώρα να φύγει.

Δίπλα του, η αγαπημένη του σύζυγος και τα τέσσερα παλικάρια του, ο καθένας πρόεδρος σε ένα σύνδεσμο, γνωστοί και ως οι Γιοι του Μεγαλύτερου Παοκτσή Όλων Των Εποχών. Στενοχωριούνται, αλλά δεν κλαίνε –ξέρουν πως ο πατέρας τους φεύγει ολοκληρωμένος, τίποτε άλλο δεν του ‘χει μείνει να ζήσει. Γνωρίζουν πόσο μεγάλη κληρονομιά τους αφήνει και είναι έτοιμοι να την τιμήσουν. Έχουν στολίσει το δωμάτιο με κασκόλ, πανιά, φωτογραφίες του δίπλα σε άσους από την εποχή του Συντριβανιού μέχρι σήμερα, ενώ από τα ηχεία παίζουν διαρκώς συνθήματα και τραγούδια του ΠΑΟΚ.

Έξω από το δωμάτιο του νοσοκομείου βρίσκονται όλες οι διοικήσεις από όλα τα αθλήματα του ΠΑΟΚ, καθώς σε όλα πήγαινε και όλα τα βοηθούσε. Ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλει, χάντμπολ, οι πάντες, ντυμένοι με ασπρόμαυρες φανέλες. Λίγο πιο ‘κεί, όλοι οι αθλητές, επαγγελματίες, ερασιτέχνες, ενήλικες και όλες οι ακαδημίες, με τις φόρμες τις ομάδας, έχουν δώσει σε όλους ρεπό τέτοια μέρα για να βρεθούν στο πλευρό του.

Από το παράθυρο του νοσοκομείου βλέπει από κάτω δεκάδες χιλιάδες λαού, με πυρσούς, τύμπανα, φωνάζουν όλοι συνθήματα, ενωμένοι, χοροπηδάνε, πετάνε χαρτάκια, κάνουν αμπαλαέες, μερικοί φοράνε ακόμα τα φλάι ανάποδα, ενώ η αστυνομία έχει στείλει και ειδικό κλιμάκιο με διμοιρία ντυμένη ρετρό 90ς και γίνεται μπάχαλο κάπου στην άκρη με κάτι παλιούς.

Σφίγγει το χέρι της αγαπημένης συζύγου του και της κάνει νόημα να σκύψει, της λέει κάτι στο αυτί. «Φεύγω, είμαι έτοιμος. Φώναξε το συμβολαιογράφο». Σηκώνεται η σύζυγος και φωνάζει να μπει στο δωμάτιο ένας κυριούλης με γυαλάκια και χαρτοφύλακα που περίμενε υπομονετικά έξω από το πρωί. Μπαίνει ο συμβολαιογράφος, κάθεται στην καρέκλα δίπλα του, βγάζει τα χαρτιά του και ετοιμάζεται να γράψει. Ο Μεγαλύτερος Παοκτσής Όλων Των Εποχών αρχίζει, με πολλή δυσκολία, ψιθυριστά, ανάμεσα στο βήχα των τελευταίων λεπτών της ζωής του, να του υπαγορεύει. «Εγώ, ο Μεγαλύτερος Παοκτσής Όλων Των Εποχών, έχοντας σώας τας φρένας, δηλώνω και υπογράφω»… Ζαλίζεται, γέρνει στο πλάι. Τρέχει η νοσοκόμα, τον χαϊδεύει λίγο στο μέτωπο, παίρνει να συνέρχεται. «Τον χάνουμε», κάνει νόημα στους τριγύρω.

Ο Μεγαλύτερος Παοκτσής Όλων Των Εποχών καταφέρνει να ανοίξει πάλι τα μάτια, θολωμένος, ψάχνει πάλι το χέρι της συζύγου και το σφίγγει να πάρει κουράγιο, παίρνει μια ανάσα, παίρνει δεύτερη, κάνει ένα γύρο το δωμάτιο με το βλέμμα, σταματάει στον κυριούλη με τα χαρτιά, δακρύζει. Ρουφώντας τη μύτη, βήχοντας, προσπαθεί να ολοκληρώσει. Ο συμβολαιογράφος περιμένει με κομμένη την ανάσα με το στιλό στα χέρια. Του επαναλαμβάνει. «Εγώ, ο Μεγαλύτερος Παοκτσής Όλων Των Εποχών, έχοντας σώας τας φρένας, δηλώνω και υπογράφω»…

«Δηλώνω και υπογράφω», λέει ο Μεγαλύτερος Παοκτσής Όλων Των Εποχών με συγκινητική προσπάθεια, «πως λίγο πριν κλείσω τα μάτια μου γίνομαι αρειανός». Παγώνουν όλοι στο δωμάτιο, μέχρι κι η σύζυγος τραβάει απότομα, από ένστικτο, το χέρι της απ’ το δικό του. Ο συμβολαιογράφος μένει ακίνητος, δε γράφει τίποτα, προσπαθεί να συναντήσει το βλέμμα του για επιβεβαίωση. «Γράφ’ το να το υπογράψω», του λέει ο Μεγαλύτερος Παοκτσής Όλων Των Εποχών, «γρήγορα, δεν έχω άλλο χρόνο, φεύγω». Το γράφει. Του δίνει το χαρτί και ο Παοκτσής, με τρεμάμενο χέρι και με όλη τη δύναμη της ψυχής του, βάζει την τζίφρα. Πέφτει ανακουφισμένος, μετά από τόση προσπάθεια, στο μαξιλάρι του και κλείνει τα μάτια, κλαίγοντας με αναφιλητά, ενώ κι ο βήχας του έχει αρχίσει να αγριεύει.

Οι γιοι του τρελαίνονται. Κοιτιούνται, δεν ξέρουν τι τους βρήκε έτσι ξαφνικά. Ο πιο μεγάλος δίνει μια κλωτσιά στο σίδερο του κρεβατιού, ο πιο μικρός πάει να του ορμήσει, μπαίνουν οι άλλοι και τους τραβάνε, τους βγάζουν από το δωμάτιο. Αναστάτωση απ’ έξω, μαθαίνεται τι έγινε με το συμβολαιογράφο, ψιθυρίζουν όλοι, «ο Μεγαλύτερος Παοκτσής Όλων Των Εποχών αλλαξοπίστησε στα στερνά του, έγινε σκουλήκι», μετά γίνεται πιο δυνατό το σούσουρο, στη συνέχεια ακούγονται φωνές κι έπειτα βρίζουν όλοι, οι διοικήσεις, οι αθλητές, κάποιοι προσπαθούν να μπουκάρουν στο δωμάτιο οργισμένοι, άλλοι κλαίνε και δεν το πιστεύουν, σπάνε αντικείμενα, τηλεοράσεις στην υποδοχή, βρίσκει ευκαιρία κι ένας παλιός να αδειάσει ένα ντουλάπι με χάπια που βρήκε μπόσικες τις νοσοκόμες που δεν ήξεραν κι αυτές πώς να φερθούν.

Μαθαίνεται το νέο και κάτω στον κόσμο. Μπροστά η Νεάπολη και το Κορδελιό και η Θύρα 4, τους βλέπει μέσα από τα δάκρυα να ουρλιάζουν, να χοροπηδάνε από οργή και θυμό, αρχίζουν να πετάνε κοτρώνες στα παράθυρα του νοσοκομείου, μία σπάει και το τζάμι, το τιμητικό κλιμάκιο των ρετρό αστυνόμων αρχίζει τους ελιγμούς, χαμός από κάτω, καίγεται η μισή πόλη. Ξεκινάνε τα συνθήματα για τον πρώην, πλέον, Μεγαλύτερο Παοκτσή Όλων Των Εποχών, να ψοφήσεις ρε, βρωμοσκούληκο, ρουφιάνε, προδότη, άρης, άρης, αρειανοί, κλαίει ο κόσμος και σπάει ό,τι βρίσκει, φωτιές, κοτρώνες, ξηλώνουν τα πάντα, φτάνει και άλλη αστυνομία, κανονική, μοντέρνα, με δακρυγόνα και κρότου-λάμψης, έχει αδειάσει το δωμάτιο κι έχει μείνει μόνος του, με τη σύζυγο, δίπλα του ακόμα αλλά τώρα δεν του σφίγγει το χέρι, κλαμμένη κι αυτή και σα να τη χτύπησε κεραυνός.

«Σ’ αγαπάω», της ψιθυρίζει και της προτείνει το χέρι. Του το δίνει αυτή, δειλά, προσεκτικά, σα να φοβόταν μην τη μολύνει, συναντιούνται τα δάχτυλά τους, σφίγγουν οι παλάμες τους, γέρνει πάνω του και τον αγκαλιάζει, ξέρει βαθιά μέσα της πως τον αγαπάει τόσο πολύ που κάποτε, ίσως, θα βρει τη δύναμη να τον συγχωρέσει. Ίσως. Αλλά τον αγαπάει. Κι όπως είναι αγκαλιά, μόνοι τους στο δωμάτιο, κλαίγοντας ο ένας πάνω στον άλλο, ο Μεγαλύτερος Παοκτσής Όλων Των Εποχών νιώθει πως το ρολόι σταματά. Την κοιτάει στα μάτια όπως φεύγει η ψυχή του, αυτή μένει ακίνητη, «αγάπη μου, ήρθε η ώρα». «Ναι», γνέφει αυτή, ανήμπορη να αρθρώσει λέξη. «Πεθαίνω», της λέει και κλείνει τα μάτια, «πεθαίνω». Και λίγο πριν ξεψυχήσει, ψιθυρίζει, μέσα απ’ τα δόντια του, «ένα σκουλήκι λιγότερο».

Πολυχρονεμένος

Πολυχρονεμένος

Ο εορτάζων και πολυχρονεμένος Δημήτρης Σαλπιγγίδης έχει πετύχει μέχρι σήμερα 113 γκολ με τη φανέλα τ ...

Read more
Μακεδόνες

Μακεδόνες

Χρόνια το σκέφτομαι, το ξαναείδα και στον τελικό. «Θύρα 13» Αλεξανδρούπολη, Σέρρες, Κοζάνη, Θεσσαλον ...

Read more
Τέλενδος

Τέλενδος

Τέτοια ταλαιπωρία όπως προχθές πριν το ματς με τον Ολυμπιακό είναι να μη σου τύχει. Πόση ώρα ψάχναμε ...

Read more
Ανοσοποιητικό

Ανοσοποιητικό

Να κάνουμε μια περίληψη προηγουμένων. Γεννήθηκα στην Καβάλα το 1975. Μετακόμισα με τη γυναίκα που με ...

Read more
Αντιπαλότητα

Αντιπαλότητα

17 Ιανουαρίου 1960, ο Άρης υποδέχεται την ΑΕΚ στο Χαριλάου. Με το σκορ στο 2-1, ο διαιτητής σφυρίζει ...

Read more
Σαμπατακίδης

Σαμπατακίδης

22 Φεβρουαρίου 1976. Με την εντός έδρας ισοπαλία κόντρα στον Άρη, ο ΠΑΟΚ μένει τέσσερις πόντους πίσω ...

Read more
0017

0017

Αναδρομικά, η μεγαλ ...

Read more
Καραγκιοζάκο

Καραγκιοζάκο

Δύο ματς παίξαμε στο Πρωτάθλημα, τα κερδίσαμε. Ένα ματς στο Κύπελλο, το κερδίσαμε, πήγαμε ημιτελικό ...

Read more
0034

0034

Ώρες ώρες αναρωτιέμ&alpha ...

Read more
Απουσία

Απουσία

Μόνο η δυσκοίλια είχε καταφέρει ως τώρα να της στερήσει αγώνα, αλλά κι αυτό φιλικό ήταν, δε μετράει ...

Read more
Ρομποτάκια

Ρομποτάκια

Τα ρομποτάκια είχαν &p ...

Read more
Δωράκια

Δωράκια

90 εκλεκτά δωράκια για τα 90 χρόνια του πολυαγαπημένου μας Ολυμπιακού Συλλόγου Φυλακισμένων Προέδρων ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.