Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08

pyrsoi1Είχα την τιμή χθες να συνομιλήσω με εκπροσώπους της νέας γενιάς Παοκτσήδων, αυτών που έχουν στα χέρια και τα λαρύγγια τους το μέλλον της κερκίδας μας. Εμείς οι 90ς, όσοι μείναμε, πιο πολύ βήχουμε παρά φωνάζουμε πια.

Και τι κατάλαβα που τα είπα μαζί τους; Μπολιάστηκα με ενθουσιασμό; Πήρα δυνάμεις; Ανανεώθηκα; Μπα, οι ίδιοι κάγκουρες είναι κι αυτοί, πρεζάκια δίχως πρέζα, φορτωμένοι, αγενείς και φωνακλάδες. Μπούρου-μπούρου ναρκωτικά, μπάχαλα, μαστούρα, θρησκεία και τα σχετικά, διασκευή των προηγούμενων, άντε να είναι λίγο πιο όμορφοι και με πιο ωραία ρούχα, αλλά από μέσα ο κάγκουρας δεν αλλάζει.

Η μόνη μας διαφορά είναι που κατέχουν την τεχνολογία. Όχι πως θα στείλουν κανένα δορυφόρο να βλέπουμε τον ΠΑΟΚ τσάμπα από το κινητό ή θα εγχειρήσουν με λέιζερ κάποιον με ανοιγμένο κεφάλι επιτόπου στην κερκίδα, αναφέρομαι στην τεχνολογία της μόδας, φέισμπουκ, τουίτερ, τσατ, πατ, πώς τα λένε αυτά, κοινωνική δικτύωση και τα ρέστα. Καλό είναι αυτό, παλιά χτυπούσαμε κουδούνια συνθηματικά, τώρα βγάζουν ένα ποστ και μαθαίνουν όλοι πως κάτι παίζει κάπου και πρέπει να είσαι εκεί. Μπορείς να εκμεταλλευτείς τις δυνατότητες των νέων μέσων –εμείς πηγαίναμε κάτω από το ξενοδοχείο και βαρούσαμε τύμπανα, αυτοί μπαίνουν στις σελίδες των αντιπάλων και τρολάρουν, καθείς με την εποχή του.

Πόση ώρα το συζητούσαμε, ρε παιδιά, αφήστε τα ναρκωτικά και τα μπάχαλα, γράψτε κανένα σύνθημα να πιάσει τον παλμό της εποχής, γράψτε για τον μέσο νέο Παοκτσή, με τα τατουάζ και τα κινητά και τα άιφον, τα φου-μπου και τα τουίτερ, δεν είναι ντροπή, άντε πάλι με τη μαστούρα και τη Σάσα την Καστούρα, αυτήν πώς δεν την εκμεταλλευτήκαμε σε κανένα σύνθημα στα 80ς, μεγάλη παράβλεψη, τώρα που το σκέφτομαι, ταμάμ θα ήταν, δε γράφω τίποτα γιατί πέθανε και πρόσφατα η γυναίκα, ντροπή. Όχι, νεαρέ, δεν πειράζει που δεν ξέρεις τη Σάσα Καστούρα, άμα την ήξερες 50άρης θα ήσουν, συνέχισε και μην ασχολείσαι.

Ο σωστός ο στιχουργός πιάνει την εποχή του. Μακάρι να ήξερα ποιος τα έχει σκαρφιστεί όλα αυτά που λέγαμε, να έβγαζα ένα βιβλίο με τα συνθήματά μας και από κάτω να έγραφα στο καθένα τους συντελεστές, «Μουσική: Βασίλης Τσιτσάνης, Στίχοι/Διασκευή: Γιώργος Μπεληγιάννης», λέω τώρα, τυχαίο παράδειγμα, με πολλή αγάπη.  Σατανιστές στα δελτία ειδήσεων; Βουντού-Βουντού εμείς. Τραγικό τροχαίο δυστύχημα; Τι ωραία όταν ζούσε εμείς. Ελαφρό τροχαίο ατύχημα; Και ξαφνικά σε μια στροφή εμείς. Μέχρι και με την τροχαία άκρες θα είχαμε, όποτε τράκαρε κάποιος βγάζαμε κι ένα σύνθημα -το άλλο με την κολώνα και το Γιώργο που ζει ακόμα δεν ξέρω αν είναι δικό μας, αλλά είναι στο κλίμα κι αυτό.

Θα τολμήσω μια πρόταση, ένα παράδειγμα που πιάνει τον παλμό των νέων και μπορεί να συγκινήσει κάθε έφηβο στην κερκίδα και να τον κρατήσει και μακριά από τα ναρκωτικά. Γιατί όταν λες «ΠΑΟΚ, εκδρομές, ναρκωτικά» τι θα σκεφτεί ο πιτσιρικάς, πάω μια εκδρομή με τον ΠΑΟΚ και πρέπει να πάρω ναρκωτικά –όχι, νέε οπαδέ, μην το κάνεις αυτό, κάτσε παίξε κανένα παιχνίδι στο κινητό, εκείνα που ενώνεις τρία τριγωνάκια πράσινα και τρία τετραγωνάκια κόκκινα και άμα ενώσεις πολλά μαζί παίρνεις μπόνους, πάουερ απς, πώς τα λέτε, μια χαρά ναρκωτικά είναι κι αυτά, άσε τη φλέβα καθαρή, να έχεις να δίνεις και στις αιμοδοσίες των συνδέσμων που είναι πολύτιμο.

Λοιπόν, μη με κράξετε, δεν είμαι επαγγελματίας, δεν έχω βγάλει στη ζωή μου σύνθημα εκτός από το «είναι πουτάνα του καμπαρντίνα η μάνα» στην Ξάνθη μια φορά και δεν το έστειλα στην ακαδημία για βραβείο λογοτεχνίας, άσε που το μετάνιωσα μετά γιατί ο καμπαρντίνας το έφαγε το γκολάκι στο τέλος και στενοχωρήθηκε το παιδί και στο επόμενο Ξάνθη-ΠΑΟΚ πάλι τον καμπαρντίνα λέγαμε και το παραχέσαμε το θέμα. Δεκτές όλες οι παρατηρήσεις.

Ξεκινάμε, η μία κερκίδα στην άλλη (π.χ. το πέταλο στο ισιάδι):

4: Απαγόρευση Μετακινήσεων
6: Σε βλέπω στο καφέ με ερκοντίσεον
4: Μπαίνω στρίμινγκ και κολλάει το άιφον
6: Δεν έχει σήμα πάλι και η Βόνταφον
4: Μπαίνω και τρολάρω σ’ όλα τα φου-μπου
6: Στου γάβρου τη σελίδα κάνω ένα ντου
4: Γράφω ένα τουίτ και είμαι Ταλιμπάν
6: Για σένα ΠΑΟΚΑΡΑ τρώω δέκα μπαν

Όλοι μαζί τώρα:

Φόρτσα ΠΑΟΚΑΡΑ ε-αε-αε
Στο τάμπλετ θα το γράφω και με εσ-κιου-ελ
Πότε θα βρεθώ σε εκδρομή κι εγώ
Πάλι περιμένω κάναν τελικό

Και τρελαινόμαστε στο τέλος, σε κλασικό ρυθμό για το θρύλο και τον Πειραιά:

ΠΑΟΚ – φορέβερ - κι ας έπεσε ο σέρβερ
ΠΑΟΚ – λολ - βάλε κάνα γκολ

Αυτό είναι, απλό, κατανοητό, μέσα στην εποχή. Και έχει περιθώρια να εμπλουτιστεί από κάποιον με καλύτερη έμπνευση, δεν έβαλα τσατ ρουμ, ίνσταγκραμ που μπορεί να συνδυαστεί με τον Ίνγκραμ σε σύνθημα για τις γριές, αν κληρωθούμε πάλι σε κάνα Κύπελλο, δεν έβαλα γιουτιούμπ, ας πούμε «εδώ και χρόνια τα βιντεάκια/μέσ’ στο γιουτιουμπ χτυπάνε ρεκοράκια», έχει πράμα, ας τα σκεφτεί κανένας νέος που τα ξέρει καλύτερα από μένα. Βάλτε και τα τατουάζ, να κάνουν ρίμα με το ρεπορτάζ σε σύνθημα για ΑΡΔ, βάλτε μπλουτούθ σε σύνθημα για κανέναν ψευδό, δε θα τα σκεφτώ τώρα όλα εγώ, η δική μου γενιά έμεινε στον τρελογιατρό και το ω Μπάνε, Μπάνε, τώρα που έγινε πρόεδρος πείτε «ω Μπάνε, Μπάνε, καμιά μεταγραφή κάνε», κάτι τέτοιο, εγώ έκανα το χρέος μου, σειρά σας.

Πολυχρονεμένος

Πολυχρονεμένος

Ο εορτάζων και πολυχρονεμένος Δημήτρης Σαλπιγγίδης έχει πετύχει μέχρι σήμερα 113 γκολ με τη φανέλα τ ...

Read more
Γκρίνια

Γκρίνια

Κηρύσσω το αγωνιστικό έτος 2014-2015 ως ΕΤΟΣ ΠΑΟΚΤΣΗΔΙΚΗΣ ΓΚΡΙΝΙΑΣ. Με εκδηλώσεις, χοροεσπερίδες και ...

Read more
Αράχτε

Αράχτε

Άσχημο πράμα η ανεργία ...

Read more
Πίκρα

Πίκρα

Η πίκρα ενός φίλου εί&nu ...

Read more
Σκάμμα

Σκάμμα

Όπως είμαστε χαμηλά στην 4, βλέπω έναν πιτσιρικά πίσω από την εστία, γνωστό σουλούπι, δεν μπορεί να ...

Read more
Γυναικόπαιδα

Γυναικόπαιδα

Έχουμε πολλά γυναικόπαιδα στην 7, αυτό είναι γεγονός. Γυναικόπαιδα στην κυριολεξία, δηλαδή, οικογένε ...

Read more
Τουρίστας

Τουρίστας

Δυόμισι μήνες που έχω αυτήν τη σελίδα έχω σβήσει μόνο ένα σχόλιο. Κακώς, βέβαια, αλλά το έσβησα, έπρ ...

Read more
Μάνα

Μάνα

Όποτε με ρίχνει κάτι ασπρόμαυρο, θυμάμαι την πιο συγκινητική στιγμή της ζωής μου στα κάγκελα. Το πι ...

Read more
Πίεση

Πίεση

Δεν τον ξέρω τον Σταύρο Κόλκα. Γενικώς, επαφές με δημοσιογράφους έχω μόνο με 2-3 που ανταλλάξαμε μην ...

Read more
Κινέζος

Κινέζος

Μάλιστα. Τ’ ακούσαμε κι αυτό. Έχουμε και τέτοιους συνοπαδούς, τι να κάνεις. Η ατάκα, αυτολεξεί, ...

Read more
Χρέος

Χρέος

Το πρώτο αγωνιστικό Σαββατοκύριακο της χρονιάς είναι πραγματικά ενδιαφέρον. ...

Read more
Πιάτσα

Πιάτσα

Τα τελευταία τέσσ&epsil ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.