Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14

v87Η καταραμένη ξενιτιά μας παίρνει αυτές τις μέρες άλλα δύο παλικάρια. Κι αν το ένα παλικάρι δεν το χαρακτηρίζεις και μεγάλη απώλεια, αφού έχει άλλο περίπτερο και εκατό μέτρα πιο κάτω, που φεύγει ο περιπτεράς της γειτονιάς μας στη Γερμανία και το κλείνει το μαγαζί, το άλλο παλικάρι θα μου λείψει στ’ αλήθεια. Ο Βαγγέλης, ο αδερφός μου, ο κολλητός μου, το σπουδαίο αυτό Παοκτσάκι, το ζύγισε, το σκέφτηκε, το αποφάσισε και αναχωρεί αύριο-μεθαύριο για τη Στουτγκάρδη, αφήνοντάς μας εδώ να παλεύουμε μόνοι μας με τον Ιβάν και τον Ίβιτς και τη λειψή μας επιθετική γραμμή.

Ο Βαγγέλης δεν είναι απλός φίλος. Είναι ένας πραγματικός δάσκαλος, ένα διαμάντι που όποιος το γνώρισε θαμπώθηκε και από τότε βλέπει θολά. Ένα κόσμημα για την κοινωνία μας, ένα υπόδειγμα ανθρώπου. Ευγενικός, πιστός, σοβαρός, ώριμος, ο Βαγγέλης είναι ο άνθρωπος που πάντα θέλεις δίπλα σου στα εύκολα και τα δύσκολα και η απώλειά του θα είναι μεγάλη. Δεν υπάρχουν προσωπικότητες σαν τη δική του στην πόλη και το κενό θα μείνει δυσαναπλήρωτο και τα λοιπά, λοιπόν, ο Βαγγέλης πάνω από μία παράγραφο δεν πρόκειται να διαβάσει επειδή βαριέται, συνεπώς κάπου εδώ θα έχει ήδη παρατήσει το κείμενο και θα διαβάζει πάλι ρεπορτάζ Μπάγερν Μονάχου και θα σερφάρει σε γερμανικά σάιτ για να συνηθίσει τη γλώσσα, που εκτός από «αουφίντερζεν» άλλη λέξη δεν ξέρει.

Παιδιά, τέτοιος μίρλας δεν υπάρχει σαν τον Βαγγέλη. Τέτοιος γκρινιάρης δεν έχει εμφανιστεί στον πλανήτη, το άτομο δεν παίζεται και ευτυχώς φεύγει στη Γερμανία γιατί δεν την παλεύαμε μαζί του όλη η παρέα. Αφού σκεφτόμασταν να αλλάξουμε όλοι φέισμπουκ και τηλέφωνα, δηλαδή, δεν τον αντέχαμε πια. Κάθεσαι για καφέ, καλημέρα του λες, «τι καλημέρα, ρε μαλάκα, να πούμε, δε βλέπεις κάτι σύννεφα σαν τον κώλο του Μαντούρο σε λίγο θα βρέξει κι εσύ με λες καλημέρα, άει σιχτίρ πρωί πρωί». Τι θα πάρετε, ρωτάει η σερβιτόρα, «τι να πάρουμε, γαμώ την πουτάνα μου, όλοι οι καφέδες χάλια είναι, δεν ξέρω, φέρε ό,τι να ‘ναι, ρε πούστη μου, ε, ρε πούστη μου, γαμώ το καντήλι μου και την κοινωνία μου μέσα, ρε φέρε ένα φραπέ γλυκό, να πούμε και μη με κοιτάς έτσι, τι σε είπαμε, σε είπαμε έναν καφέ, άντε, ακόμα εδώ είσαι, ρε κάτι πράματα δες». Έρχεται ο καφές, του λες «ΠΑΟΚ» και τον αφήνεις δυόμιση ώρες μονόλογο, «ρε ποιος Ίβιτς τώρα ρε αυτός δεν ξέρει την τύφλα του ρε αντί να φέρει κανέναν έμπειρο να φτιάξει ομάδα να πάρει ένα πρωτάθλημα επιτέλους αλλά τους είδαμε και τους έμπειρους καλύτερα να κρατούσε τον Ίβιτς, που είναι και φιλόδοξος και σοβαρός», του λες πως τον κράτησε τον Ίβιτς, «ρε ναι, αυτό σε λέω, τι σε λέω τόση ώρα, ρε με ακούς, ρε μαλάκα, ή με κοροϊδεύεις, να πούμε, ο Ίβιτς έπρεπε να μείνει και καλώς έμεινε, αλλά τι τον κράτησε, δεν έχει ιδέα ο Ίβιτς».

Βλέπουμε μπάσκετ στο Παλατάκι, περνάει μπροστά ο Αρκαδικός. «Αν ήταν ο Άγγελος στον πάγκο τώρα θα άλλαζε τα μαρκαρίσματα και με χτυπήματα στον αιφνιδιασμό θα το έπαιρνε το ματσάκι». Βλέπουμε βόλεϊ, «ο Άγγελος θα έβαζε αντίθετα τους διαγώνιους και θα τους έσπαζε το μπλοκ και θα το καθάριζε το παιχνίδι τουλάχιστον 3-0, μη σε πω και μεγαλύτερο σκορ». Βλέπουμε κάτι εργάτες στο δρόμο, «ο Άγγελος θα το κρατούσε το κομπρεσέρ σαφώς καλύτερα, θα άνοιγε την τρύπα σε μισό λεπτό, όχι όπως αυτοί οι σαλιάρηδες δυο ώρες, έχουνε κλείσει την κυκλοφορία». Αργεί το αστικό, «ο Άγγελος τώρα θα μας είχε πάρει από τη στάση και θα είχε φτάσει Αμαξοστάσιο», ανεβαίνει ο ΦΠΑ, «ο Άγγελος θα τον κατέβαζε», η ΝΑΣΑ στέλνει μη επανδρωμένη αποστολή στον Άρη, «ο Άγγελος θα είχε αποικήσει όλο το πλανητικό σύστημα αν τον αφήνανε». Βρέχει, «με τον Άγγελο δε θα βρεχόμασταν». Βγάζει ήλιο, «με τον Άγγελο δε θα ζεσταινόμασταν».

Τιμής ένεκεν, παραθέτω το άρθρο που είχα γράψει μετά από συνέντευξη που πήρα από τον Βαγγέλη και έναν όμοιό του πριν από ενάμισο χρόνο, λίγες μόλις μέρες πριν φύγει ο Άγγελος Αναστασιάδης από τον ΠΑΟΚ. Το άρθρο που ήθελα να έχει τίτλο «Αγγελόσκυλα: Στα Άδυτα Της Πιο Μεγάλης Αίρεσης», αλλά δεν τον έβαλα για μην έχουμε κανένα θέμα με την αρχιεπισκοπή, που έχουν και τα κονέ όλοι αυτοί. Ένα άρθρο προφητικό, όπως αποδείχτηκε από την εξέλιξη της καριέρας του προπονητή της καρδιάς τους στον ΠΑΟΚ.

ΑΓΓΕΛΟΣΚΥΛΑ: Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΔΥΟ ΠΙΣΤΩΝ ΜΟΥΤΖΑΧΕΝΤΙΝ
* (Πρώτη δημοσίευση 10 Μαρτίου 2015)

Δεν υπάρχει περίπτωση να μιλήσεις με αφοσιωμένους Μουτζαχεντίν του Άγγελου και να μη σπάσουν τα νεύρα σου. Οι άνθρωποι έχουν απάντηση για όλα. Μηχανάκια. Ό,τι και να τους πεις, τσακ, αμέσως απλώνουν το επιχείρημα, άλφα, βήτα, γάμα. Γιατί δε φεύγει; «Επειδή δεν τον διώχνουν». Δεν πρέπει να φύγει; «Πρέπει». Ε, τότε γιατί δε φεύγει; «Επειδή δεν τον διώχνουν».

Ε, ας παραιτηθεί. Λέω, ας παραιτηθεί. Εεεε, ρε σεις, σας μιλάω, ας παραιτηθεί, λέω. «Συγνώμη, ποια είναι η ερώτηση»; Η ερώτηση είναι «γιατί δεν παραιτείται»; «Ο Άγγελος δεν παρατάει ποτέ μια ομάδα». Μα δεν κάνει κακό μένοντας; Τι άλλο έχει να δώσει; «Σε ποια από τις δύο ερωτήσεις θέλεις απάντηση»; Δεν κάνει κακό μένοντας; «Όχι». Τι άλλο έχει να δώσει; «Αν τον αφήσουν, πολλά». Ποιοι να τον αφήσουν; «Όλοι».

Δηλαδή φταίνε όλοι, οι παίκτες, η διοίκηση, οι δημοσιογράφοι, το χορτάρι, τα δοκάρια, τα φελιζόλ, οι σημαίες, τα σπόρια και δε φταίει ο Άγγελος; «Έχει ένα μερίδιο ευθύνης». Πόσο μεγάλο μερίδιο; «Αυτό που του αναλογεί». Μικρό ή μεγάλο; «Δεν είναι θέμα μεγέθους». Δεν πιστεύετε πως έχει αποτύχει τη φετινή χρονιά; «Η χρονιά δεν τελείωσε ακόμα». Δεν αποκλειστήκαμε από το Κύπελλο; «Ναι». Και από την Ευρώπη; «Ναι». Και χάσαμε το Πρωτάθλημα; «Δεν τελείωσε ακόμα, αλλά μάλλον». Οπότε; «Για να ορίσεις την αποτυχία, πρέπει να γνωρίζεις τους στόχους». Και ποιοι ήταν οι στόχοι; «Να είναι επιτυχημένη η χρονιά».

Τα απλοποιώ τώρα, γιατί κάθε απάντηση ήταν, ας πούμε, ένα τέταρτο ανάλυση. Τεχνική, κοινωνικοπολιτική, αγωνιστική, διοικητική, τα πάντα. Για το θέμα της τιμωρίας του Κάτσε, ας πούμε, από τη Λεωφόρο, άκουγα επί δέκα λεπτά ανάλυση του σχήματος, τρανζίσιον, όβερλαπ, πικ εν ρολ, ιστορικά στοιχεία για την παρουσία του παίκτη στην εντεκάδα και μέσους όρους χιλιομέτρων, κλεψιμάτων, αβίαστων λαθών, πώς γίνεται η ανάπτυξη με αμυντικό χαφ πλεόνασμα στην κάθετη πάσα και η κάλυψη στον κενό χώρο μετά από απώλεια της μπάλας στο τρίτο τέταρτο του γηπέδου, τέτοια πράματα, δηλαδή αν με έβαζες στο CERN να μου εξηγούν οι φυσικομαθηματικοί για τα μποζόνια και τις τήξεις κάτι θα καταλάβαινα, αυτοί ήξεραν τα πάντα απ’ έξω, λες και είχαν τα μάτια του Τερμινέιτορ και έβλεπαν τα στατιστικά κάθε παίκτη και κάθε αγώνα λάιβ την ώρα που αναλύανε. Και στο τέλος, αναγκάζεσαι να πεις «έτσι όπως το λέτε, έχετε ένα δίκιο». Και να μη συμφωνήσεις, σιγά μην κάτσεις να ξανακούσεις το επιχείρημα.

Κάθομαι τώρα και βλέπω κινούμενα σχέδια για να αδειάσω το κεφάλι μου. Άτιμη φάρα τα Αγγελόσκυλα, δεν παλεύονται, ειδικά άμα είσαι μόνος μεταξύ τους. Δηλαδή, ρε παιδιά, θα μου πείτε στο τέλος πως ο Άγγελος είναι ο καλύτερος προπονητής στον κόσμο; «Είναι ο καλύτερος προπονητής στον κόσμο για τον ΠΑΟΚ». Και γιατί δεν τα πάει καλά; «Επειδή δεν τον αφήνουν». Ποιοι δεν τον αφήνουν. Και λούπα, το ίδιο πράμα από την αρχή.

Στο κάτω-κάτω, τι ψύχωση έχετε πάθει, τόσους προπονητές έχει ο κόσμος, δε θα πεθάνουμε χωρίς τον Άγγελο. «Αδερφέ, ο Αγγελάρας είναι ένας από μας. Αυτό μην το ξεχνάς ποτέ. Και τα όποια -λίγα- λάθη έχει κάνει, τα κάνει από την παθολογική αγάπη του για τον ΠΑΟΚ, για τον οποίο πιστεύει ότι είναι η μεγαλύτερη ομάδα του κόσμου». Μαζί σου, σε Παοκτσηδιλίκι ποτέ δεν τον αμφισβήτησα, αλλά όσο καλή θέληση και να έχει, προπονητής είναι, πρέπει να φέρνει και αποτέλεσμα. «Αδερφούλη μου, ο Άγγελος είναι αυτός που μας έκανε πολλάκις να ονειρευόμαστε. Όταν πρωτοήρθε στον ΠΑΟΚ είχε κάνει 13 νίκες σε 15 ματς. Το θυμάσαι; Επαναλαμβάνω: 13 νίκες σε 15 ματς. Και αμφισβητούμε αυτόν τον άνθρωπο; Ε, ποτέ»!

Ναι, τα θυμάμαι εκείνα τα 15 ματς, στα 10 ήμουνα μέσα. Θυμάμαι και τα επόμενα, θυμάμαι τα ευρωπαϊκά, θυμάμαι που τον προσκυνούσα, θυμάμαι, όμως, και αυτά που έλεγε, που ντρεπόμουν να τα ακούω, όλα τα θυμάμαι και τίποτα δεν ξεχνάω. Γι’ αυτό και συμφωνώ πως, συνολικά, η καριέρα του στον ΠΑΟΚ έχει όχι απλώς θετικό πρόσημο αλλά θα μείνει στην ιστορία ως ο προπονητής που κατάφερε τα περισσότερα αναλογικά με τα εργαλεία που είχε στα χέρια του -ο προπονητής που με έκανε να ανυπομονώ για το επόμενο ματς από το τελευταίο σφύριγμα του προηγούμενου. Τώρα που το καλοσκέφτομαι, αυτό μου έχει λείψει από τον ΠΑΟΚ μου, αυτή η ανυπομονησία για το επόμενο ματς, πώς θα περάσουν εφτά μέρες, τι μέρα είναι σήμερα, αργεί ακόμα.

Δυστυχώς, παλικάρια, βρισκόμαστε στο τελευταίο κομμάτι της προσφοράς του στον ΠΑΟΚ και το γεγονός πως το συζητάμε, αυτό το συγκεκριμένο κομμάτι, τη φετινή σεζόν, δηλαδή, δείχνει πως κάτι δεν πάει καλά -έστω, δεν πάει όσο καλά θα περιμέναμε. Σε κάθε περίπτωση, κάπου λέμε το ίδιο, κάπου λέμε διαφορετικό πράγμα, όλοι ΠΑΟΚ είμαστε, στο τέλος της κουβέντας για το αύριο της ομάδας θα αγχωνόμαστε όλοι. Εγώ θεώρησα λάθος την πρόσληψή του, μου φαίνεται ακατανόητο που παραμένει ως σήμερα, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να μη στηρίξω ούτε για ένα λεπτό την ομάδα όσο κι αν παραμείνει αυτός. Να χαρώ με μια ήττα! Όχι, τέτοια συναισθηματική ξεφτίλα δε θα τη ζήσω ποτέ -ήδη, έχω απομακρύνει κάθε έναν σκατόψυχο από τη ζωή μου που τόλμησε να εκφράσει θετικό συναίσθημα σε μια ήττα του ΠΑΟΚ.

Εν κατακλείδι, δε θα πω ότι συμφώνησα ούτε πως διαφώνησα μαζί τους. Τα γραπτά μένουν και τα δικά μου γραπτά τον έχουν βγάλει διχαστικό, παρανοϊκό και παρωχημένο από την ημέρα που προσλήφθηκε στον ΠΑΟΚ και πριν αρχίσει η τρελή πορεία του Φθινοπώρου, οπότε δεν έχω πολύ χώρο για κωλοτούμπες. Αλλά με βοήθησαν να συνδέσω κάποια πράγματα που είχα σκόρπια, το άλφα με το βήτα, το γάμα με το δέλτα, σκέψου κι αυτό, θυμάσαι εκείνο, ναι, κάπου έχουν μια λογική να τον στηρίζουν ακόμα. Ο πιο υποσχόμενος νέος Έλληνας προπονητής έφυγε κυνηγημένος για να αναλάβει ένας υπηρεσιακός, ο πιο επιτυχημένος ξένος τεχνικός που ήρθε ποτέ στην Ελλάδα έφυγε κυνηγημένος για να αναλάβει ένας υπηρεσιακός, ο πιο πολυνίκης στην ιστορία του ΠΑΟΚ προπονητής να φύγει κυνηγημένος για να αναλάβει ένας υπηρεσιακός; Κάτι δεν κολλάει. Και τα νούμερά τους να βάλεις κάτω, ήττες, ισοπαλίες, ήττες, άμυνα, επίθεση, ρόστερ, πάλι δεν κολλάει. Εκεί, τους αποκάλυψα ένα υπέροχο δημοσίευμα που κανείς δε θυμάται, πως ο ίδιος υπηρεσιακός ήταν να αναλάβει την ομάδα όταν θα έφευγε ως κυνηγημένος και ο προκάτοχος όλων αυτών, ο Μπόλονι, αλλά κάτι συνέβη λίγο πριν ολοκληρωθεί η δουλειά και χάλασε η συμφωνία. Το ίδιο έργο, δηλαδή, θα το βλέπαμε στην ουσία για τέταρτη φορά και όχι για τρίτη.

Τι έμεινε πια, το φάγαμε το πολύ. Λίγες αγωνιστικές πρωταθλήματος, τα πλέι-οφ και τέλος η χρονιά. Δεν ωφελεί να επαναληφθεί η κατάσταση, όπου ο φέρελπις άπειρος τεχνικός κάνει την καρδιά του πέτρα και προσπαθεί να κάνει τα μαγικά του με λευκές επιταγές από τον συμπαθούντα Τύπο. Ας μείνει ο Αναστασιάδης ως το τέλος. Για «να ολοκληρώσει» αυτό που ξεκίνησε και να κριθεί συνολικά. Για να φτιάξει ομάδα ή να τη διαλύσει, να μας βγάλει στο Τσάμπιονς Λιγκ ή εκτός Ευρώπης, για να γίνει, τέλος πάντων, ό,τι είναι να γίνει. Είναι τεράστιο κεφάλαιο ο Άγγελος για την ομάδα ώστε να του στερήσεις τουλάχιστον την ευκαιρία να φύγει στην ώρα του. Ευκαιρία και για τους υβριστές, να μη μείνει αμφιβολία στην ιστορία, «αν δεν τον έδιωχναν θα κέρδιζε τα πλέι-οφ για πλάκα». Τον Μάιο θα είμαστε καλά. Είτε ευχαριστημένοι από το επιτυχημένο τελείωμα της χρονιάς, είτε ευχαριστημένοι που ο υπεύθυνος για το αποτυχημένο τελείωμα της χρονιάς μας αποχαιρέτησε. Για τον Ιούνιο δεν ξέρω πώς θα ‘μαστε.

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε επισ ...

Read more
Γυναικόπαιδα

Γυναικόπαιδα

Έχουμε πολλά γυναικόπαιδα στην 7, αυτό είναι γεγονός. Γυναικόπαιδα στην κυριολεξία, δηλαδή, οικογένε ...

Read more
Εξώφυλλο

Εξώφυλλο

Λίγο μετά τα Χριστού&ga ...

Read more
Χημεία

Χημεία

Το μεγαλύτερο πανί &pi ...

Read more
Βόλος

Βόλος

Μετά από ένα δίωρο πανη&gam ...

Read more
Ενασαπομάς

Ενασαπομάς

Έχουμε μείνει στο κυλικείο, στο Παλατάκι, έξι άτομα. Το ματς αρχίζει σε λίγα λεπτά, ο Λαός ακούγεται ...

Read more
Φλώροι

Φλώροι

Πριν από τρία χρόνια είχ&alp ...

Read more
Εντεκάτη

Εντεκάτη

Η 11η Σεπτεμβρίου θα μείνει χαραγμένη στις μνήμες των απανταχού Παοκτσήδων ως μία σπουδαία επέτειος ...

Read more
Μάνα

Μάνα

Όποτε με ρίχνει κάτι ασπρόμαυρο, θυμάμαι την πιο συγκινητική στιγμή της ζωής μου στα κάγκελα. Το πι ...

Read more
Λάιβ

Λάιβ

Το τράνσκριπτ της ζω&nu ...

Read more
Φιλοξενούμενος

Φιλοξενούμενος

Μετά το διαχρονικό ανέκδοτο που λέγεται «γάβροι της Μακεδονίας», οι οποίοι στο γήπεδο μας φωνάζουν « ...

Read more
Αντιπαλότητα

Αντιπαλότητα

17 Ιανουαρίου 1960, ο Άρης υποδέχεται την ΑΕΚ στο Χαριλάου. Με το σκορ στο 2-1, ο διαιτητής σφυρίζει ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.