Nαζί

Nαζί

Είμαστε στη Δράμα,...

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

  • Nαζί

    Nαζί

    Saturday, 20 October 2018 19:09
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56

o43Το πρώτο μου ευρωπαϊκό ματς ήταν με τη Σεβίλλη, το 1990 -αποκλεισμός στα πέναλτι. Το δεύτερο ήταν με τη Μαλίν -μας ισοφάρισαν στο δεύτερο ημίχρονο και το τελικό 1-1 μας άφησε με τη γεύση του αποκλεισμού. Ένα μήνα μετά, ο Βεστερχάλερ μας κάρφωνε δύο φορές κι εμείς από έξω μαθαίναμε ακούγοντας ραδιόφωνο το 0-2 του σίγουρου αποκλεισμού. Την επόμενη χρονιά, γύρισα από το Παρίσι με -μόνο- δύο γκολ στο κεφάλι από τον Γουεά και δυο βδομάδες αργότερα αποκλείστηκα όχι μόνο από τη συνέχεια, με δύο γκολ στο ημίχρονο, αλλά και για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Τον Αύγουστο του 1997 έφαγα το μεγαλύτερο ψυχικό τραύμα της ζωής μου όταν έχανα 0-3 στο 27’ από τη Σπάρτακ Τρνάβα, το Σεπτέμβριο επιτέλους κέρδισα 1-0 την Άρσεναλ στο πρώτο ματς αλλά δεν μπόρεσα να το χαρώ επειδή είχα αφήσει σπίτι την Άννα να σφαδάζει από τους πόνους και τον Οκτώβριο έφαγα γκολ στο πρώτο σουτ του αγώνα και συνολικά τέσσερα από την Ατλέτικο. Το 1998 έφυγα από το πιο άθλιο ματς αποκλεισμένος με 0-0 από τη Ρέιντζερς. Το 1999 πέρασα την ανύπαρκτη Λοκομοτίβ που της είχα βάλει εφτά γκολ στην έδρα της και ισοφάρισα την Μπενφίκα στο 90’ για να φάω το δεύτερο γκολ στο 94’. Το 2000 είδα την επίσης ανύπαρκτη Μπεϊτάρ να προηγείται 0-1 και να φτύνω αίμα για να την περάσω, να τρώω γκολ στο Ούντινε στο 95’ και να παίζω παράταση για να πέσω πάνω στην Αϊντχόφεν που με διέλυσε από το πρώτο ματς. Ξαναπήγα σε ευρωπαϊκό με τη Λιν, το 2003, τους Νορβηγούς ψαράδες-ξυλοκόπους που με κέρδισαν 0-1 στην Τούμπα και μετά με την Ντέμπρετσεν που πήρε 1-1 και με απέκλεισε στη ρεβάνς με 0-0 που ακόμα αναρωτιέμαι πώς έγινε αυτό το πράμα. Το 2004 πήγα να κουνήσω σεντόνι και τελικά κούνησα μαντήλι, στη Χάποελ και την ΑΖ, κάνοντας δύο ήττες σε δύο εντός έδρας πρώτα παιχνίδια. Το 2005 πάλι έφυγα με 1-1 πρώτου αγώνα στην Τούμπα με τη Μέταλουργκ και λίγο μετά έχασα με δύο γκολ στο τελευταίο πεντάλεπτο από τη Στουτγκάρδη και αποκλείστηκα από τον όμιλο. Ξαναπήγα Ευρώπη το 2009 για να πάθω τρία εμφράγματα στο 0-1 της Βαλερένγκα και άλλα τρία στο 0-1 της Χέρενφεν που με απέκλεισε. Το 2010 έζησα το απόλυτο όνειρο για ένα ημίχρονο μέχρι να πάρει μπρος ο Σουάρεζ και χάρηκα από την τηλεόραση την πρόκριση στην Κωνσταντινούπολη. Ήρθαν μετά η ΤΣΣΚΑ, η Ουντινέζε, η Ραπίντ, η Σάλκε, η Μπενφίκα, η Γκινγκάμπ, η Ντόρτμουντ, η Κράσνονταρ, ήρθε απόψε κι ο Άγιαξ. Σε άλλα είκοσι έξι χρόνια θα έρθουν άλλοι τόσοι και περισσότεροι, εγώ θα είμαι εκεί ή λίγο πιο εκεί, θα είμαι μέσα ή έξω, κοντά ή μακριά, μόνος ή με παρέα ή με τα παιδιά μου ή με τη γυναίκα μου ή ποιος ξέρει τι άλλο μου έχει η ζωή στο πρόγραμμα, θα συνεχίσω να γράφω χιλιόμετρα, να κλείνει και να ανοίγει η φωνή μου, να ξοδεύω λεφτά που δεν έχω γι’ αυτό το τρίωρο με το βλέμμα στο χορτάρι και την ψυχή στα σύννεφα, να καταγράφω γκολ και ευκαιρίες και κάρτες και προκρίσεις και αποκλεισμούς και πανηγύρια και σιχτιρίσματα και κατάρες και βρισίδια και καυγάδες, να βλέπω αδέρφια μετά από καιρό και να χάνομαι σε αγκαλιές και να τους κοιτάζω στα μάτια, να τους παρατηρώ πόσο ασπρίζουνε και πόσο πιο κουρασμένοι φαίνονται χρόνο με το χρόνο αλλά πάντα εκεί, να τους αποχαιρετώ όπως φεύγουν για τα ταξίδια στο Νότο ή στις γύρω πόλεις, να πίνω και να μεθάω και να γελάω και να θυμάμαι αυτά που ακόμα δεν έζησα. Αντιλαμβάνομαι πως το κλίμα είναι σάπιο και πένθιμο, αλλά, λυπάμαι, εγώ το μόνο που θέλω να σκέφτομαι είναι αυτά που θα έρθουν, αυτά νοσταλγώ, όσα δεν έχω ζήσει ακόμα. Ούτε «περήφανος αποκλεισμός», ούτε «σπάνια ευκαιρία», ούτε τίποτα -για μένα ήταν άλλο ένα ματς στον κατάλογο, μια ευλογημένη ημέρα με τη γυναίκα και με τα αδέρφια μου, που μαζευτήκαμε στο πατρικό μας στην Τούμπα από το Ντουμπάι, την Αθήνα, τη Χαλκίδα, την Πυλαία, τη Θέρμη, την Περαία, την Καβάλα, την Κοζάνη, την Αριδαία, την Κόρινθο, τη Σκύρο, την Καλαμαριά, την Πάτρα, τη Λάρισα, τη Ρόδο, την Αμερική, τη Στουτγκάρδη, την Αρναία, τη Νεάπολη, την Τριανδρία κι αυτή η μέρα μόλις τελείωσε και πάμε για ύπνο. Η ομάδα έχασε 1-2 και αποκλείστηκε. Εγώ πόσο κέρδισα σήμερα δεν κράτησα σκορ.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038