Κυριακή

Κυριακή

Κερδίσαμε στην...

Χειρονομίες

Χειρονομίες

Κάπου υπάρχει μια...

Σημαντικό

Σημαντικό

Η ομάδα έπαιζε για...

Γιώργος

Γιώργος

Το είχα πάρει...

Μίκι

Μίκι

|||| Σαν σήμερα, πριν...

421

421

ΠΑΟΚ και Άρης...

Μπένγκτσον

Μπένγκτσον

Την ημέρα που ο ΠΑΟΚ...

Ημιδιαμονή

Ημιδιαμονή

Θέλεις να ψάξεις...

Όρθιοι

Όρθιοι

Πρώτη φορά στις...

Θετικό

Θετικό

Αναμενόμενο και...

Πανεπιστήμιο

Πανεπιστήμιο

Μπήκα στο...

Βαγόνι

Βαγόνι

Ίσα να κάνεις ένα...

  • Κυριακή

    Κυριακή

    Monday, 25 November 2019 00:33
  • Χειρονομίες

    Χειρονομίες

    Monday, 04 November 2019 15:02
  • Σημαντικό

    Σημαντικό

    Saturday, 02 November 2019 15:06
  • Γιώργος

    Γιώργος

    Friday, 01 November 2019 15:18
  • Μίκι

    Μίκι

    Tuesday, 29 October 2019 12:36
  • 421

    421

    Sunday, 22 September 2019 11:19
  • Μπένγκτσον

    Μπένγκτσον

    Thursday, 08 August 2019 17:03
  • Ημιδιαμονή

    Ημιδιαμονή

    Wednesday, 19 June 2019 17:42
  • Όρθιοι

    Όρθιοι

    Tuesday, 21 May 2019 14:35
  • Θετικό

    Θετικό

    Tuesday, 14 May 2019 12:48
  • Πανεπιστήμιο

    Πανεπιστήμιο

    Monday, 06 May 2019 11:53
  • Βαγόνι

    Βαγόνι

    Sunday, 28 April 2019 22:50

fanelΤετάρτη βράδυ, εκεί που πίνει το γάλα της πίσω μου, σταματάει να ρουφάει και ρωτάει: «Μπαμπά, γιατί φοράει ο ΠΑΟΚ άσπρα και μπλε»;

Παθαίνουμε ένα μικρό εγκεφαλικό. Τι μας λέει τώρα το τετράχρονο, ποια άσπρα και μπλε, πού έμαθε για τις καινούργιες φανέλες;

Τα βάζουμε κάτω. Πρωί πρωί έφυγε για τον παιδικό σταθμό. Η παρουσίαση έγινε μετά, μεσημεράκι. Το απόγευμα που γύρισε με το σχολικό κοιμόταν ήδη και ξύπνησε κατά τις 7. Έπαιξε εκεί με κάτι μικρά μου πόνι, με τις Μπάρμπι και τη μικρή γιατρό, έφαγε μερέντα, μετά έφαγε δύο αυγά, μετά έφαγε πεπόνι,  μετά έφαγε κάτι μπισκότα, μετά έφαγε ροδάκινο, μετά έφαγε σκέτο ψωμί και γέμισε όλο το σπίτι τσακρ-τσακρ όπου πήγαινες, είδε μια βλακεία στην τηλεόραση με ένα σκύλο που μιλάει, μετά είδε όλο το Frozen, βγήκε στο μπαλκόνι και έκανε πατίνι, ενδιάμεσα πηγαινοερχόταν και έκανε καφρίλες στο δωμάτιό της σα βομβαρδισμένο είναι ακόμα, επιτέλους είχε φτάσει 11 το βράδυ να πάει να κοιμηθεί, να δούμε κι εμείς λίγη μπάλα που χάσαμε το μισό μουντιάλ φέτος να την κυνηγάμε. Δεν υπήρχε περιθώριο, πού να μάθει για τις νέες φανέλες. «Μήπως της το είπες εσύ», ρωτάω τη σύζυγο, ιδέα δεν είχε κι αυτή.

Εδώ από εμάς δεν το έμαθε. Άρα, το έμαθε στον παιδικό, δεν εξηγιόταν αλλιώς το πράμα. Και πώς να το μάθει στο σχολείο, πέντε δασκάλες είναι εκεί, κάνουν κάτι κατασκευές, καραβάκια, ουράνια τόξα, χορεύουν, κομματάκι δύσκολο να πιάνουν συζήτηση με τα παιδάκια, σας αρέσουν οι νέες φανέλες του ΠΑΟΚ, ναι, ναι, κυρία, μας αρέσουν. Εκτός κι αν γουστάρουν Κλάους οι δασκάλες, σε κάνα διάλειμμα είπε η μία στην άλλη καλέ τον είδες τον Θεό με τη νέα φανέλα, αχ το μανάρι μου, όχι σαν τους άλλους με την άσπρη και την μπλε. Αλλά κι αυτό το σενάριο δύσκολο ήταν, πού να ενημερωθούν οι δασκάλες, η καθεμιά κυνηγάει ταυτόχρονα δεκαπέντε κουτσούβελα, μύξες, κλάματα, ιστορίες, βάζει το ένα το δάχτυλο στη μύτη του άλλου, ένα κλαίει στη γωνία τρέχουν τα σάλια στο πάτωμα, άλλο κατουράει πάνω του, πού να προλάβουν, με τον ΠΑΟΚ θα ασχολιούνται τώρα;

Ο Γιωργάκης. Αυτό το μούτρο θα φταίει, το βρήκα. Αυτός και ο κάγκουρας ο πατέρας του. Έτσι θα έγινε. Βγήκαν οι νέες φανέλες, έτρεξε ο πατέρας, δουλειά δεν έχει, στον παιδικό μεσημεριάτικα, χτύπησε το κουδούνι, θέλω να μιλήσω στο γιο μου. Του τον πήγανε στην είσοδο, γιε μου, τι φανέλα θέλεις να σου πάρω, την ασπρόμαυρη, την άσπρη ή την μπλε; Και μετά πήγε ο Γιωργάκης, ένας μουλωχτός άμα τον δείτε, θα κάνει μεγάλη κερκίδα αυτός, γύρισε στην αίθουσα, εκεί που έχουν ένα κάστρο με πειρατές και πριγκίπισσες και χτυπιούνται, τον ρώτησε η Αννούλα «ζατί είσαι έτσι, λε Γιωγάκη», άρχισε ο Γιωργάκης «άθε λε τώλα, ήθε ο πατέλαθ μου και με φόλτωθε, άθπλη και μπλε φανέλα λέει θα φολάει ο ΠΑΟΚ φέτοθ, τι παπαλγιέθ είναι αυτέθ το καντήλι μου μέθα, κθέλω ‘γώ να πούμε, άντε λε από ‘κεί με τον Λώθο λε, αυτόθ χειλότελοθ κι από τον Δαγολάκη θα μαθ βγει, τι με λεθ τώλα». Θα έγινε αναστάτωση στα μικρά, μεγάλη είδηση, κάθε Αύγουστο μαθημένα όλα τους αγοράζουμε τη νέα φανέλα, τι άσπρη και μπλε μας λένε οι γονείς, αίσχος, κατάληψη στον παιδικό και απεργία πείνας, μόνο σοκολάτες θα τρώμε, άλλο που δε θέλανε.

Εκτός από τη Βούλα, που είναι Άλης και κάθε Δευτέρα πήγαινε η δικιά μου και της έλεγε όλη τη χρονιά «δεν πειράζει, μη στενοχωριέσαι» και κάποια στιγμή βαρέθηκε το παιδί και με ρώτησε «ρε μπαμπά, θα κερδίσει ποτέ ο Άρης να σταματήσει να στενοχωριέται η Βούλα» και της λέω «του χρόνου, παιδί μου, του χρόνου θα κερδίζει από καμιά φορά».

Άλλη εκδοχή δε σκεφτήκαμε. Πού το στέλνουμε το παιδί, από τη μια χαιρόμαστε που κάναμε κορίτσι και δε θα τρέχει στα γήπεδα, από την άλλη αντί να μάθει καμιά αλφαβήτα συζητάνε τα νιάνιαρα για τον ΠΑΟΚ και τις νέες φανέλες, κάτι δεν πάει καλά, να αλλάξουμε σχολείο, να το στείλουμε το παιδί σε κανένα Δελασάλ, ξέρω ‘γώ, να πιάσουμε και δεύτερες δουλειές, τι να κάνουμε. Τελειώνει το γάλα της, πλησιάζει στην τηλεόραση, ψάχνει το σημείο που γράφει συνήθως το σκορ, «μπαμπά, εδώ δε γράφει ΠΑΟΚ». Να τι είχε γίνει τελικά, με είδε το παιδί που χειροκροτούσα την Αργεντινή, πάμε ρε Αρτζεντίνα, σου λέει για να χτυπιέται έτσι ο μπαμπάς ο ΠΑΟΚ θα παίζει.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB