Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26

fanelΤετάρτη βράδυ, εκεί που πίνει το γάλα της πίσω μου, σταματάει να ρουφάει και ρωτάει: «Μπαμπά, γιατί φοράει ο ΠΑΟΚ άσπρα και μπλε»;

Παθαίνουμε ένα μικρό εγκεφαλικό. Τι μας λέει τώρα το τετράχρονο, ποια άσπρα και μπλε, πού έμαθε για τις καινούργιες φανέλες;

Τα βάζουμε κάτω. Πρωί πρωί έφυγε για τον παιδικό σταθμό. Η παρουσίαση έγινε μετά, μεσημεράκι. Το απόγευμα που γύρισε με το σχολικό κοιμόταν ήδη και ξύπνησε κατά τις 7. Έπαιξε εκεί με κάτι μικρά μου πόνι, με τις Μπάρμπι και τη μικρή γιατρό, έφαγε μερέντα, μετά έφαγε δύο αυγά, μετά έφαγε πεπόνι,  μετά έφαγε κάτι μπισκότα, μετά έφαγε ροδάκινο, μετά έφαγε σκέτο ψωμί και γέμισε όλο το σπίτι τσακρ-τσακρ όπου πήγαινες, είδε μια βλακεία στην τηλεόραση με ένα σκύλο που μιλάει, μετά είδε όλο το Frozen, βγήκε στο μπαλκόνι και έκανε πατίνι, ενδιάμεσα πηγαινοερχόταν και έκανε καφρίλες στο δωμάτιό της σα βομβαρδισμένο είναι ακόμα, επιτέλους είχε φτάσει 11 το βράδυ να πάει να κοιμηθεί, να δούμε κι εμείς λίγη μπάλα που χάσαμε το μισό μουντιάλ φέτος να την κυνηγάμε. Δεν υπήρχε περιθώριο, πού να μάθει για τις νέες φανέλες. «Μήπως της το είπες εσύ», ρωτάω τη σύζυγο, ιδέα δεν είχε κι αυτή.

Εδώ από εμάς δεν το έμαθε. Άρα, το έμαθε στον παιδικό, δεν εξηγιόταν αλλιώς το πράμα. Και πώς να το μάθει στο σχολείο, πέντε δασκάλες είναι εκεί, κάνουν κάτι κατασκευές, καραβάκια, ουράνια τόξα, χορεύουν, κομματάκι δύσκολο να πιάνουν συζήτηση με τα παιδάκια, σας αρέσουν οι νέες φανέλες του ΠΑΟΚ, ναι, ναι, κυρία, μας αρέσουν. Εκτός κι αν γουστάρουν Κλάους οι δασκάλες, σε κάνα διάλειμμα είπε η μία στην άλλη καλέ τον είδες τον Θεό με τη νέα φανέλα, αχ το μανάρι μου, όχι σαν τους άλλους με την άσπρη και την μπλε. Αλλά κι αυτό το σενάριο δύσκολο ήταν, πού να ενημερωθούν οι δασκάλες, η καθεμιά κυνηγάει ταυτόχρονα δεκαπέντε κουτσούβελα, μύξες, κλάματα, ιστορίες, βάζει το ένα το δάχτυλο στη μύτη του άλλου, ένα κλαίει στη γωνία τρέχουν τα σάλια στο πάτωμα, άλλο κατουράει πάνω του, πού να προλάβουν, με τον ΠΑΟΚ θα ασχολιούνται τώρα;

Ο Γιωργάκης. Αυτό το μούτρο θα φταίει, το βρήκα. Αυτός και ο κάγκουρας ο πατέρας του. Έτσι θα έγινε. Βγήκαν οι νέες φανέλες, έτρεξε ο πατέρας, δουλειά δεν έχει, στον παιδικό μεσημεριάτικα, χτύπησε το κουδούνι, θέλω να μιλήσω στο γιο μου. Του τον πήγανε στην είσοδο, γιε μου, τι φανέλα θέλεις να σου πάρω, την ασπρόμαυρη, την άσπρη ή την μπλε; Και μετά πήγε ο Γιωργάκης, ένας μουλωχτός άμα τον δείτε, θα κάνει μεγάλη κερκίδα αυτός, γύρισε στην αίθουσα, εκεί που έχουν ένα κάστρο με πειρατές και πριγκίπισσες και χτυπιούνται, τον ρώτησε η Αννούλα «ζατί είσαι έτσι, λε Γιωγάκη», άρχισε ο Γιωργάκης «άθε λε τώλα, ήθε ο πατέλαθ μου και με φόλτωθε, άθπλη και μπλε φανέλα λέει θα φολάει ο ΠΑΟΚ φέτοθ, τι παπαλγιέθ είναι αυτέθ το καντήλι μου μέθα, κθέλω ‘γώ να πούμε, άντε λε από ‘κεί με τον Λώθο λε, αυτόθ χειλότελοθ κι από τον Δαγολάκη θα μαθ βγει, τι με λεθ τώλα». Θα έγινε αναστάτωση στα μικρά, μεγάλη είδηση, κάθε Αύγουστο μαθημένα όλα τους αγοράζουμε τη νέα φανέλα, τι άσπρη και μπλε μας λένε οι γονείς, αίσχος, κατάληψη στον παιδικό και απεργία πείνας, μόνο σοκολάτες θα τρώμε, άλλο που δε θέλανε.

Εκτός από τη Βούλα, που είναι Άλης και κάθε Δευτέρα πήγαινε η δικιά μου και της έλεγε όλη τη χρονιά «δεν πειράζει, μη στενοχωριέσαι» και κάποια στιγμή βαρέθηκε το παιδί και με ρώτησε «ρε μπαμπά, θα κερδίσει ποτέ ο Άρης να σταματήσει να στενοχωριέται η Βούλα» και της λέω «του χρόνου, παιδί μου, του χρόνου θα κερδίζει από καμιά φορά».

Άλλη εκδοχή δε σκεφτήκαμε. Πού το στέλνουμε το παιδί, από τη μια χαιρόμαστε που κάναμε κορίτσι και δε θα τρέχει στα γήπεδα, από την άλλη αντί να μάθει καμιά αλφαβήτα συζητάνε τα νιάνιαρα για τον ΠΑΟΚ και τις νέες φανέλες, κάτι δεν πάει καλά, να αλλάξουμε σχολείο, να το στείλουμε το παιδί σε κανένα Δελασάλ, ξέρω ‘γώ, να πιάσουμε και δεύτερες δουλειές, τι να κάνουμε. Τελειώνει το γάλα της, πλησιάζει στην τηλεόραση, ψάχνει το σημείο που γράφει συνήθως το σκορ, «μπαμπά, εδώ δε γράφει ΠΑΟΚ». Να τι είχε γίνει τελικά, με είδε το παιδί που χειροκροτούσα την Αργεντινή, πάμε ρε Αρτζεντίνα, σου λέει για να χτυπιέται έτσι ο μπαμπάς ο ΠΑΟΚ θα παίζει.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038