ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

lil16Ο μπαρμπα-Γκαμπριέλ απλώς έγραψε με λέξεις αυτό που αισθανόμουν από παιδί. Η ζωή που ζήσαμε είναι η ζωή που θυμόμαστε. Κι εγώ τα θυμάμαι σχεδόν όλα.

Δεν είναι φυσιολογικό, δεν έχω συναντήσει άλλον άνθρωπο με τέτοιο μνημονικό. Έχω και διάγνωση από τρελογιατρό -έστω, στο περίπου. Είμαι στα όρια της ψυχασθένειας. «Σου λείπουν δυο-τρία συμπτώματα για να χαρακτηριστείς ως μανιακός, αλλά δεν είσαι, μην ανησυχείς». Πολύ απλά, έχω καλή μνήμη. Είμαι καταραμένος να θυμάμαι και να με στοιχειώνουν αυτά που δε θα ήθελα να θυμάμαι.

Συνεπώς, η ζωή που έζησα είναι σχεδόν όσα έζησα. Αυτά που λείπουν είναι όσα έσβησε το αλκοόλ, τα χρόνια που εκούσια ενεργοποιούσα την παύση της καταγραφής κολυμπώντας στο μεθύσι του εγκεφάλου. Ένα ποτήρι ακόμα και δε θα θυμάμαι τίποτα. Έκλεινε το μυαλό, πήγαινε αλλού, σταματούσε να δημιουργεί αναμνήσεις. Κέρδιζε λίγες στιγμές ελευθερίας. Αλλά το επόμενο πρωί ξεκινούσε να λειτουργεί από εκεί όπου είχε σταματήσει, κάπου στο τέταρτο, πέμπτο ποτό. Δε φτουρούσε, αλλά δεν είχα και άλλη λύση για να σταματάω τον πόνο.

Τη χημεία δεν την ακούμπησα ποτέ. Είχα τρομάξει για τα καλά, παρατηρώντας τους κοντινούς γύρω μου να μεταμορφώνονται σε λυκάνθρωπους κάθε βράδυ και δεν άπλωσα χέρι ούτε από περιέργεια. Μπορεί να ήταν καλύτερη λύση για το πρόβλημά μου, αλλά θα μου δημιουργούσε άλλα, νέα προβλήματα που δεν έχουνε λύσεις και δυνάμεις να παλέψω με μεγαλύτερα τέρατα δεν είχα απόθεμα.

Δυο φορές έχω ξυπνήσει ανάσκελα βλέποντας από πάνω μου ένα γύρο ανθρώπους να με κοιτάνε απεγνωσμένοι. Τη μία μέσα στο τρένο για Πειραιά, όπου έχω χάσει ολόκληρο ντου από το σταθμό ως το Φάληρο και ξύπνησα λίγο πριν μας πάνε στη φάκα και την άλλη σε μια συναυλία. Εκπληκτικό ντέτζα-βου, με ξέσκισε, με έκανε να μετανιώσω για όσα έχασα και τις δύο φορές. Όπως μετάνιωσα για κάθε χαμένη μνήμη, αναδρομικά, τώρα που το σκέφτομαι προς τα πίσω. Τι να έκανα εκείνα τα ξημερώματα, με ποιους τριγύριζα, πώς ήταν η φάτσα μου, τι έλεγα. Άραγε με κορόιδευαν, με λυπούνταν; Μου φέρθηκαν με αγάπη; Με έβαλαν να κάτσω ώσπου να ηρεμήσω; Ποτέ δε θα μάθω.

Είχα πέσει στα γόνατα και άδειαζα ό,τι υγρό υπήρχε στο κορμί μου για ώρες. Καλοκαίρι του 1993. Μέσα στη ζάλη είδα δίπλα τη μάνα μου στην τουαλέτα, πότε είχε μπει μέσα, πότε με έπιασε από το κεφάλι και μου έριχνε νερό με το ντους, χαμπάρι δεν είχα πάρει. Ήταν η τελευταία φορά. Από τότε, δεν έχει υπάρξει παύση στο καταγραφικό. Καμία στιγμή δε λείπει από τη μνήμη. Ο εγκέφαλος δουλεύει ασταμάτητα -κανείς δεν με έχει δει να χάνω τα λόγια ή το μυαλό μου, ούτε καν ο καθρέφτης.

Το μόνο που ήθελα ήταν να σταματήσω τη Γη για λίγα λεπτά. Να πάψει να γυρίζει για να πάρω μια ανάσα. Δεν τα κατάφερα. Κάποιοι κουβαλάνε το βάρος του κόσμου στους ώμους. Κάποιοι ακούνε το τρίξιμο του άξονα όπως περιστρέφεται ο πλανήτης ακατάπαυστα, είναι εκκωφαντικό, είναι ενοχλητικό, δεν παύει δευτερόλεπτο να τους τρυπάει τ’ αυτιά. Θέλουν απλώς να το σταματήσουν για λίγο, να κερδίσουν ένα μικρό διάλειμμα να μετρήσουν τις δυνάμεις τους. Αλλά η Γη δε σταματάει ποτέ να γυρίζει. Δε σταματάει το τρίξιμο, πρέπει να τρέχεις μαζί της για να μη σε πάρει από κάτω όπως στρίβει δίχως να κατεβάζει ταχύτητα, είναι η ζωή σου μια μόνιμη φυγόκεντρος που παλεύει με τις δυνάμεις της Φύσης να κερδίσει άλλη μια μέρα.

Ό,τι έχω σβήσει από τη μνήμη το έχω σβήσει επειδή το επέλεξα. Σε κάποια έκανα λάθος που τα έσβησα, σε κάποια έκανα λάθος που δεν είχα τη σοφία να τα σβήσω ή, έστω, να προσπαθήσω. Είναι απάνθρωπο να ξυπνάς με τέτοιο βάρος κάθε πρωί. Να πρέπει να βγάλεις τη μέρα με τόση ζωή στην πλάτη, να την κουβαλάς στο περίπτερο, στο αρτοποιείο, στο σχολείο όπου αποχαιρετάς το παιδί, στη δουλειά, στις παρέες, στο γήπεδο. Να φιλτράρεις οτιδήποτε με εκατομμύρια αναμνήσεις, να τα ταξινομείς απευθείας, ανάμνηση αριθμός έξι τρισεκατομμύρια τετρακόσια είκοσι επτά δισεκατομμύρια εκατόν εξήντα εννιά εκατομμύρια πεντακόσιες ενενήντα επτά χιλιάδες οκτακόσια είκοσι πέντε. Να ξέρεις πως ό,τι συμβαίνει, το παραμικρό βλέμμα που θα ρίξεις από το παράθυρο του λεωφορείου ή οι κουβέντες στο τραπέζι πίσω σου στην καφετέρια θα μείνουν εκεί και θα είναι ζωντανά για όσα χρόνια σου μένουν και θα παίζουν με όλα τα άλλα κάθε στιγμή στο κεφάλι σου. Δεν τα παρατάς, συνεχίζεις να ψάχνεις λύσεις. Η καλύτερη λύση που έχω βρει είναι να δημιουργώ μόνο θετικές αναμνήσεις -έστω, όσο περνάει από το χέρι μου. Εφόσον κάθε δευτερόλεπτο που προσθέτω στην ύπαρξή μου μετατρέπεται αυτομάτως σε εν δυνάμει εφιαλτικό στοιχείο που θα με κρατάει άυπνο το βράδυ, ας είναι κάτι όμορφο. Η γυναίκα μου να γελάει. Οι κόρες μου να με κοιτάζουν περήφανες. Οι καλημέρες στη γειτονιά. Η τσάντα της γιαγιάς που κατεβάζω από το αστικό και το βλέμμα της πάνω μου όπως απομακρύνομαι. Η μουσική. Τα βιβλία. Το σινεμά. Κάποτε ήταν κι ο ΠΑΟΚ, έχει σχεδόν μια δεκαετία που κι αυτός αποτελεί υλικό για εφιάλτες.

Πρώτη φορά νιώθω τόσο παγιδευμένος. Πρώτη φορά νιώθω τόση απόγνωση να σταματήσω το καταγραφικό και να μη θυμάμαι τίποτα από αυτές τις μέρες, αλλά τώρα είναι πιο επίπονο, επειδή ξέρω πως δεν μπορώ να το κάνω. Η κατάρα μου είναι που γνωρίζω πως θα το ζήσω όλο το έργο, στιγμή προς στιγμή, μέρα τη μέρα, θα με κρατάει ξάγρυπνο κάθε βράδυ και θα με στοιχειώνει για πάντα. Κάτω από το πληκτρολόγιο αναπαύονται ακριβώς δέκα μπουκάλια με αλκοόλ «για τους επισκέπτες». Μια κίνηση είναι, το ανοίγεις, το αδειάζεις, σβήνεις λίγες ώρες αυτού του βάσανου. Δε θα το κάνω, επειδή πριν από είκοσι τρία χρόνια πήρα την απόφαση πως δεν είναι λύση -είναι ψευδαίσθηση. Η γαμημένη η Γη συνεχίζει να γυρίζει, απλώς εσύ γυρίζεις μαζί της ψοφίμι και σε χτυπάει όπως σε σέρνει στις στροφές. Καλύτερα όρθιος και να υποφέρεις, παρά λιπόθυμος και μελανιασμένος το άλλο πρωί.

Δεν ξέρω αν έκανα λάθη που με τιμωρούν για να αξίζω τέτοιο στομάχι. Δε θυμάμαι να αποφάσισα ποτέ πως θα πάω από τον άλλο δρόμο. Πάντα ευθεία πηγαίνω, είτε καλός είτε δύσκολος ο δρόμος, ίσως να ήμουν καλύτερα αν είχα ψάξει τις εναλλακτικές, αν έκανα καμιά παράκαμψη από το πλάι, αν έβγαζα κάποιον από το δικό του δρόμο για να τον περπατήσω εγώ. Αλλά το μόνο αναλγητικό είναι αυτό -πως όλη μου η πορεία είναι μια ευθεία γραμμή από τη γέννα μου ως σήμερα και ως τη μέρα που θα σταματήσει να χτυπάει η καρδιά μου, κάποιες δεκαετίες από σήμερα, που ούτε τα εγγόνια μου δε θα έχουν σηκώσει Πρωτάθλημα με τον ΠΑΟΚ -άλλο βάσανο και αυτό. Να περπατάς ευθεία χωρίς μια στιγμή ξεκούρασης πάνω σε μια Γη που δε σταματάει να κάνει κύκλους, πόσο καλός ήμουν πάντα στα μαθηματικά κι όμως λύσεις δε βρίσκω στο πιο μεγάλο μου πρόβλημα.

Μια μέρα θα αντιληφθείτε πως σας αγάπησα πιο πολύ απ’ όσα σημαίνει αυτή η λέξη. Τόσο πολύ που άντεξα να ζω κάθε στιγμή μακριά σας χωρίς να σβήσω το καταγραφικό και να περνάω τη μισή μέρα μου κοιτάζοντας το κενό σας. Φορτώνοντας υλικό για εφιάλτες, όσο παλεύω να κλείσω τα μάτια μήπως και σας ονειρευτώ και χαμογελάσω. Δεν αξίζει σε κανέναν τέτοια απανθρωπιά. Δεν αξίζει ούτε σ’ εμένα, ούτε σ’ αυτούς που με φτάσανε εδώ. Πέρασε άλλη μια μέρα χωρίς εσάς -μια μέρα λιγότερη ως να σας ξαναδώ. Σήμερα συμπληρώνεται ένας μήνας μακριά σας -άλλοι δύο ώσπου να ξανακοιμηθώ ακούγοντας την ανάσα σας από το διπλανό δωμάτιο. Ανοίγω άλλο ένα μπουκάλι κρύο νερό για να καθαρίσει ο εγκέφαλος και να ακούει πιο καθαρά το τρίξιμο της Γης όπως γυρίζει. Βάζω και μουσική στα ακουστικά, να μην ακούω την απουσία σας.

Σαλώμη

Σαλώμη

Στις 17 Οκτωβρίου 2007 &omicr ...

Read more
Κόβακς

Κόβακς

Το εξπρές των Τρελών &ep ...

Read more
Πατρίσιο

Πατρίσιο

Ο Πατρίσιο Καμπς σήμ&e ...

Read more
insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017, δηλ&a ...

Read more
Αϊβαλί

Αϊβαλί

Πριν λίγους μήνες, μέτρησα τις μεγαλύτερες απουσίες της ζωής μου από τον ΠΑΟΚ. ...

Read more
Προσωπικό

Προσωπικό

Δεν πρόκειται να απολογηθώ σε κανέναν επειδή είμαι μόνο Παοκτσής. Επειδή μονάχα ο ΠΑΟΚ με ενδιαφέρ ...

Read more
Πρωτοπόρος

Πρωτοπόρος

Και ναι! Η κόρη μου έγινε παγκόσμιο φαινόμενο! Φυσικά, δεν έχει 5.000.000 Like και 1.000.000 ...

Read more
Απουσία

Απουσία

Μόνο η δυσκοίλια είχε καταφέρει ως τώρα να της στερήσει αγώνα, αλλά κι αυτό φιλικό ήταν, δε μετράει ...

Read more
Χαΐρι

Χαΐρι

Ο Κώστας Λαγωνίδης ...

Read more
Ξυραφάκια

Ξυραφάκια

Είμαι ο μοναδικός οπαδός στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού που έχει μπει σε γήπεδο με ξυραφάκια ...

Read more
Πληγές

Πληγές

Κρύφτηκαν όλα κάτω από τα μπουκάλια, τις πέτρες και τα ξηλωμένα καρεκλάκια. Ανακατεύτηκε η μπόχα τεσ ...

Read more
Μόκο

Μόκο

Ο σοφός φίλος μου ΚΠ ζητά συσπείρωση, ομοψυχία και κοινή πορεία απ’ όλους στο δρόμο για τον μεγάλο σ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.