Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26

diverΠάντα οι επιλογές μου σε τουρνουά εθνικών ομάδων είχαν να κάνουν με τα προσωπικά μου, παρανοϊκά και ευμετάβλητα κριτήρια.

Για παράδειγμα, εκεί που υποστήριζα Βραζιλία από μικρός, τη σιχαίνομαι από το ντροπιαστικό θέατρο του Ριβάλντο στη Σαϊτάμα το 2002 και τους έχω ρίξει κατάρα από τότε -το 1-7 από τους Γερμανούς ήταν για μένα απολαυστικό. Ο θρίαμβος των ηττημένων των Φόκλαντς επί της θατσερικής Αγγλίας με έκανε οπαδό της Αργεντινής από τα 11, κάτι που δυνάμωσε κι άλλο από τις ώρες που περνάω βλέποντας βιντεάκια από κερκίδες της Αργεντινής και χαμογελώντας όποτε βλέπω γραμμένο καπου πως "πάλι διδάξαμε κερκίδα".

Στην Ευρώπη αγαπούσα από μικρός την Ισπανία του Αρκονάδα και τη Γαλλία του Πλατινί (και του Μπόνιεκ, είπαμε, δικό μου κεφάλι, δική μου πραγματικότητα). Πάντα οι Ιταλοί με καθήλωναν ως επιστήμονες της τακτικής, πάντα μισούσα τους Γερμανούς από εκείνη της ιστορική έξοδο-απόπειρα δολοφονίας του Σουμάχερ. Και διαχρονικά εκτιμούσα όλες της ομάδες της Σοβιετικής Ένωσης, αν και ο τελικός του 1988 μου σύστησε ένα άλλο ποδόσφαιρο, με χρώμα πορτοκαλί, που στάθηκα τυχερός να το θαυμάσω και από κοντά στην καλύτερη εποχή του.

Σε αυτό το Euro η πρώτη ομάδα που ήθελα να αποκλειστεί ήταν η σιχαμένη Σλοβακία με τους βουτηχτές -Στοχ, Βάις και Μακ ήταν αντιπροσωπευτικά δείγματα της Σχολής. Καλό ήταν που έφυγαν από τη μέση εθνικές που κουβάλησαν πλήθη φασιστών στις κερκίδες τους (Αλβανία, Ουγγαρία, Ρωσία, Ρουμανία, Πολωνία), οι αιώνιοι λούζερς Άγγλοι έτσι για να συνεχίζεται το ανέκδοτο και οι Ισπανοί, που θεωρώ πλέον πολύ υποκριτικό κάποιοι από αυτούς να αγωνίζονται στην εθνική της χώρας από την οποία θέλουν να αποσχιστούν.

Χάρηκα που η Ισλανδία, η χώρα στη οποία θέλω να ζήσω στην επόμενη ζωή μου, ήταν η έκπληξη του τουρνουά, όπως χάρηκα που οι κοντινότεροι σε old school Παοκτσήδες Ιρλανδοί συνεχίζουν να αρνούνται την Ούλτρα μοντέρνα αντίληψη περί ποδοσφαιρικής εκδρομής.

Τους Πορτογάλους τους συμπαθώ ως λαό και πάντα τους υποστήριζα. Και στο Euro του 2004 ήθελα να το σηκώσουν αυτοί, προδομένος και οργισμένος από τους πρώην ασπρόμαυρους συνοδοιπόρους με τους οποίους τραγουδούσα επί χρόνια ΠΑΟΚ Εσύ Γαμώ Την Εθνική, βλέποντάς τους να γεμίζουν τα τσάρτερ όπως μυρίστηκαν το πανηγυράκι και ακούγοντάς τους να βρωμίζουν τα συνθήματά μας χοροπηδώντας δίπλα σε καρναβάλια με περικεφαλαίες, ως περήφανοι Έλληνες με βαμμένα γαλανόλευκα μάγουλα, μια χώρα μια ομάδα μαζί με γάβρους, βάζελους και χανούμια που πριν λίγα χρόνια τους μαχαιρώναν στα στενά της Ομόνοιας και τους πετούσαν πέτρες και μολότοφ στα πούλμαν και τον ηλεκτρικό.

Γιατί άλλο είναι να νιώθεις Έλληνας και να υποστηρίζεις τους αθλητικούς εκπροσώπους της χώρας σου, άλλο να έχεις περάσει τη μισή σου ζωή στο ασπρόμαυρο κάγκελο κυνηγημένος από αυτούς που τώρα χειροκροτάς, στο χορτάρι ή στην κερκίδα δίπλα σου. Δε με ενόχλησε κανείς από όσους χάρηκαν και βγήκαν στους δρόμους επειδή απλώς ενθουσιάστηκαν με την «εθνική επιτυχία». Γέροι, νέοι, νοικοκυρές, φοιτητές, κόρνες, συνθήματα -εγώ απλώς έμεινα αδιάφορος. Δε με αφορούσε το θέμα. Αυτό που με ξέσκισε ήταν οι γνωστές μούρες με τις οποίες φωνάζαμε παρέα πόσο μαλάκας είναι ο Νικοπολίδης, τι θα κάνει τη μάνα του Νταμπίζα ο Ζήσης Βρύζας, πόσο καραγκιόζης είναι ο Γιαννακόπουλος, τι κάνουν τα βράδια οι μάνες της μισής εθνικής που τώρα την προσκυνούσαν που τους έδωσε τόση χαρά. Κάποιοι από αυτούς ήταν οι ίδιοι που έβγαζαν και έδιναν το ρυθμό γι' αυτά τα συνθήματά. 

Απόψε, όμως, δεν υποστηρίζω τους Πορτογάλους. Καμία σχέση με το ανέκδοτο της εποχής περί Σάντος που σπάμε πλάκα, ο λόγος είναι πως στη συγκεκριμένη εθνική αγωνίζονται οι δύο πιο αντιπαθείς ποδοσφαιριστές του κόσμου. Ο Πέπε και ο Ρονάλντο. Δύο θεατρίνοι παγκόσμιας κλάσης, δύο βρωμιάρηδες που σπαταλάνε το ταλέντο τους καταστρέφοντας το παιχνίδι. Οι Γάλλοι, ούτως ή άλλως, πάντα μου άρεσαν. Ειδικά τα τελευταία χρόνια που οι εθνικές τους είναι, κατ' ουσία, μικτές κόσμου. Αλέ λε μπλε.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038