ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

diverΠάντα οι επιλογές μου σε τουρνουά εθνικών ομάδων είχαν να κάνουν με τα προσωπικά μου, παρανοϊκά και ευμετάβλητα κριτήρια.

Για παράδειγμα, εκεί που υποστήριζα Βραζιλία από μικρός, τη σιχαίνομαι από το ντροπιαστικό θέατρο του Ριβάλντο στη Σαϊτάμα το 2002 και τους έχω ρίξει κατάρα από τότε -το 1-7 από τους Γερμανούς ήταν για μένα απολαυστικό. Ο θρίαμβος των ηττημένων των Φόκλαντς επί της θατσερικής Αγγλίας με έκανε οπαδό της Αργεντινής από τα 11, κάτι που δυνάμωσε κι άλλο από τις ώρες που περνάω βλέποντας βιντεάκια από κερκίδες της Αργεντινής και χαμογελώντας όποτε βλέπω γραμμένο καπου πως "πάλι διδάξαμε κερκίδα".

Στην Ευρώπη αγαπούσα από μικρός την Ισπανία του Αρκονάδα και τη Γαλλία του Πλατινί (και του Μπόνιεκ, είπαμε, δικό μου κεφάλι, δική μου πραγματικότητα). Πάντα οι Ιταλοί με καθήλωναν ως επιστήμονες της τακτικής, πάντα μισούσα τους Γερμανούς από εκείνη της ιστορική έξοδο-απόπειρα δολοφονίας του Σουμάχερ. Και διαχρονικά εκτιμούσα όλες της ομάδες της Σοβιετικής Ένωσης, αν και ο τελικός του 1988 μου σύστησε ένα άλλο ποδόσφαιρο, με χρώμα πορτοκαλί, που στάθηκα τυχερός να το θαυμάσω και από κοντά στην καλύτερη εποχή του.

Σε αυτό το Euro η πρώτη ομάδα που ήθελα να αποκλειστεί ήταν η σιχαμένη Σλοβακία με τους βουτηχτές -Στοχ, Βάις και Μακ ήταν αντιπροσωπευτικά δείγματα της Σχολής. Καλό ήταν που έφυγαν από τη μέση εθνικές που κουβάλησαν πλήθη φασιστών στις κερκίδες τους (Αλβανία, Ουγγαρία, Ρωσία, Ρουμανία, Πολωνία), οι αιώνιοι λούζερς Άγγλοι έτσι για να συνεχίζεται το ανέκδοτο και οι Ισπανοί, που θεωρώ πλέον πολύ υποκριτικό κάποιοι από αυτούς να αγωνίζονται στην εθνική της χώρας από την οποία θέλουν να αποσχιστούν.

Χάρηκα που η Ισλανδία, η χώρα στη οποία θέλω να ζήσω στην επόμενη ζωή μου, ήταν η έκπληξη του τουρνουά, όπως χάρηκα που οι κοντινότεροι σε old school Παοκτσήδες Ιρλανδοί συνεχίζουν να αρνούνται την Ούλτρα μοντέρνα αντίληψη περί ποδοσφαιρικής εκδρομής.

Τους Πορτογάλους τους συμπαθώ ως λαό και πάντα τους υποστήριζα. Και στο Euro του 2004 ήθελα να το σηκώσουν αυτοί, προδομένος και οργισμένος από τους πρώην ασπρόμαυρους συνοδοιπόρους με τους οποίους τραγουδούσα επί χρόνια ΠΑΟΚ Εσύ Γαμώ Την Εθνική, βλέποντάς τους να γεμίζουν τα τσάρτερ όπως μυρίστηκαν το πανηγυράκι και ακούγοντάς τους να βρωμίζουν τα συνθήματά μας χοροπηδώντας δίπλα σε καρναβάλια με περικεφαλαίες, ως περήφανοι Έλληνες με βαμμένα γαλανόλευκα μάγουλα, μια χώρα μια ομάδα μαζί με γάβρους, βάζελους και χανούμια που πριν λίγα χρόνια τους μαχαιρώναν στα στενά της Ομόνοιας και τους πετούσαν πέτρες και μολότοφ στα πούλμαν και τον ηλεκτρικό.

Γιατί άλλο είναι να νιώθεις Έλληνας και να υποστηρίζεις τους αθλητικούς εκπροσώπους της χώρας σου, άλλο να έχεις περάσει τη μισή σου ζωή στο ασπρόμαυρο κάγκελο κυνηγημένος από αυτούς που τώρα χειροκροτάς, στο χορτάρι ή στην κερκίδα δίπλα σου. Δε με ενόχλησε κανείς από όσους χάρηκαν και βγήκαν στους δρόμους επειδή απλώς ενθουσιάστηκαν με την «εθνική επιτυχία». Γέροι, νέοι, νοικοκυρές, φοιτητές, κόρνες, συνθήματα -εγώ απλώς έμεινα αδιάφορος. Δε με αφορούσε το θέμα. Αυτό που με ξέσκισε ήταν οι γνωστές μούρες με τις οποίες φωνάζαμε παρέα πόσο μαλάκας είναι ο Νικοπολίδης, τι θα κάνει τη μάνα του Νταμπίζα ο Ζήσης Βρύζας, πόσο καραγκιόζης είναι ο Γιαννακόπουλος, τι κάνουν τα βράδια οι μάνες της μισής εθνικής που τώρα την προσκυνούσαν που τους έδωσε τόση χαρά. Κάποιοι από αυτούς ήταν οι ίδιοι που έβγαζαν και έδιναν το ρυθμό γι' αυτά τα συνθήματά. 

Απόψε, όμως, δεν υποστηρίζω τους Πορτογάλους. Καμία σχέση με το ανέκδοτο της εποχής περί Σάντος που σπάμε πλάκα, ο λόγος είναι πως στη συγκεκριμένη εθνική αγωνίζονται οι δύο πιο αντιπαθείς ποδοσφαιριστές του κόσμου. Ο Πέπε και ο Ρονάλντο. Δύο θεατρίνοι παγκόσμιας κλάσης, δύο βρωμιάρηδες που σπαταλάνε το ταλέντο τους καταστρέφοντας το παιχνίδι. Οι Γάλλοι, ούτως ή άλλως, πάντα μου άρεσαν. Ειδικά τα τελευταία χρόνια που οι εθνικές τους είναι, κατ' ουσία, μικτές κόσμου. Αλέ λε μπλε.

Ουγγαρία

Ουγγαρία

Αυτά παθαίνεις όταν έχεις πάει σε δέκα συνεχόμενους αγώνες βόλεϊ. Πρώτη φορά σήμερα κάναμε το νέο δρ ...

Read more
Κριτής

Κριτής

O καλύτερος κριτής σου είναι το ίδιο σου το παιδί... Αδίστακτη κριτική λογοτεχνίας εδώ.   &nb ...

Read more
Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και «πάρ&epsilo ...

Read more
Σουρεαλισμός

Σουρεαλισμός

«Σουρεαλισμός» (&Ups ...

Read more
Χαμόγελο

Χαμόγελο

Ο δικός μου ΠΑΟΚ ε ...

Read more
Γαλήνη

Γαλήνη

Κάθε τόσο πετάγετα&iota ...

Read more
Άλφα

Άλφα

Μέσα σε 48 ώρες οι μισ&om ...

Read more
Αλήτες

Αλήτες

Σαν σήμερα, στις 2 Οκτωβρίου 1988, ο Λάγιος Ντέταρι κάνει το ντεμπούτο του στο Ελληνικό Πρωτάθλημα. ...

Read more
Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των αποτε& ...

Read more
Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία περίοδ&omicr ...

Read more
Παιδάκια

Παιδάκια

Κάφροι οπαδοί του ΜΠΑΟΥΓΚ επιτέθηκαν σε μικρά αθώα παιδάκια ακαδημίας του Ολυμπιακού. Make my day. ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.