Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017,...

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και...

  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08
  • insidestory

    insidestory

    Sunday, 24 December 2017 14:17
  • Θέση

    Θέση

    Thursday, 21 December 2017 11:30

malenafilmΥπάρχει μια σκηνή στη «Μαλένα» που δεν ξεπερνιέται. Τουλάχιστον εγώ δεν έχω δει πιο εύστοχη συναισθηματικά σκηνή στον κινηματογράφο:

Η φάτσα του Ρενάτο όταν αντιλαμβάνεται πως η Μαλένα έχει αδικηθεί, δικαιώνοντάς τον για την αγάπη του προς αυτή, μόλις βεβαιώνεται ότι το σπίτι που επισκέπτεται τακτικά δεν είναι παρά το πατρικό της, για να βοηθήσει τον πατέρα της στις δουλειές. Ο Τορνατόρε και ο νεαρός ηθοποιός του καταφέρνουν δυο δευτερόλεπτα απόλυτης τέχνης, μαγείας, ένα πλάνο βγαλμένο από την καρδιά του σινεμά όπως θα έπρεπε να είναι. Σε ένα φιλμ όπου η Μπελούτσι δε σε αφήνει να ηρεμήσεις όπως σουλατσάρει μαυροντυμένη ή και σχεδόν γυμνή διαρκώς, η συγκεκριμένη σκηνή κερδίζει το μεγαλύτερο χειροκρότημα.

Αλλά η ταινία περιέχει και μια άλλη σκηνή, άγρια, ωμή, φτιαγμένη από τα πιο σκοτεινά υλικά του ανθρώπινου ψυχισμού. Η Μαλένα που τσακίζεται στο ξύλο από τις γυναίκες της πόλης δημοσίως, στην πλατεία, της ξεσκίζουν τα ρούχα, της ξυρίζουν τα μαλλιά, την εξευτελίζουν, με μίσος, με απίστευτη μανία, τη χτυπάνε δίχως δεύτερη σκέψη, τη ματώνουν χωρίς έλεος για όσα δίκαια και άδικα θεωρούν πως είναι υπόλογη. Η Σικελία μόλις έχει ελευθερωθεί από τους Γερμανούς και η Μαλένα είχε συνεργαστεί μαζί τους, είχε πηδηχτεί μαζί τους, ήταν η πουτάνα που πήγαινε με τους Γερμανούς για ένα κομμάτι ψωμί. Η πόλη δεν ξέχασε. Κι όσο άδικη κι αν ήταν μαζί της στην αρχή, η ίδια η Μαλένα ήταν αυτή που δικαίωσε το κοινό αίσθημα πως της αξίζει να τιμωρηθεί και να ταπεινωθεί με τον χειρότερο τρόπο.

Μπορεί κάποιοι παλιοί συνοδοιπόροι να μην έχουν την αθωότητα ή την ομορφιά της Μαλένα και οι παραλληλισμοί να φαίνονται άστοχοι, αλλά ο δημόσιος εξευτελισμός στην πλατεία είναι κοινός τόπος για τους προδότες που στήνονται στα τέσσερα και φιλάνε τους κώλους της εκάστοτε εξουσίας ώστε να επιβιώνουν. Οι «κατακτητές» έρχονται και φεύγουν -αυτοί που πάντα μένουμε είμαστε όσοι έχουμε επιλέξει να ζήσουμε μέχρι την τελευταία μας ανάσα στα ασπρόμαυρα, είτε κερδίζουμε από αυτό, είτε χάνουμε. Κάποτε θα ξημερώσει η Μεγάλη Νύχτα της αποχώρησης και οι πουτάνες που κοιμήθηκαν με τους κατακτητές, που σήμερα παίζουν μπάλα εκ του ασφαλούς και υπό την προστασία της τρέχουσας κατάστασης, θα μείνουν μοναχοί με τα γραπτά τους και τους χειροκροτητές με τα λάικ που τώρα χρησιμοποιούν ως σεξουαλικά διεγερτικά. Ειδικά οι γριές πουτάνες, που θα ‘πρεπε να ξέρουν καλύτερα.

Ρομποτάκι

Ρομποτάκι

Δε βρήκα τίποτα στη ζ ...

Read more
Κουκουλοφόρος

Κουκουλοφόρος

Μόλις είχα φάει το σπ& ...

Read more
Καραόκε

Καραόκε

Μέρες παιδεύομαι να βρω μία λύση που θα τους αφήνει όλους ικανοποιημένους. Και τη βρήκα. ...

Read more
Παρουσίαση

Παρουσίαση

Δεν έγινα ποδοσφα&iota ...

Read more
Πανιώνιοι

Πανιώνιοι

Οι μοναδικοί οπαδοί που συμπαθώ στην Ελλάδα είναι οι πανιώνιοι. Από παλιά. Δε θυμάμαι από πότε άρχισ ...

Read more
Αυθεντικός

Αυθεντικός

Επειδή ο σεβασμός &si ...

Read more
Δευτεριάτικα

Δευτεριάτικα

Όταν λες «ήρθε μια πέτρα στο παράθυρο και έσκασε δίπλα στο κεφάλι μου» διηγείσαι την ιστορία από πρώ ...

Read more
Μονό

Μονό

Υπάρχει μια στιγμή σ&tau ...

Read more
Κανίβαλοι

Κανίβαλοι

Δε μου φτάνει η κλα& ...

Read more
Άνοιξη

Άνοιξη

Έχω πέσει από τα σύννεφ&a ...

Read more
Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που περι& ...

Read more
Επιλοχίας

Επιλοχίας

Στο στρατό με σέβονταν και με φοβόντουσαν για τους λάθος λόγους. Λόγω ηλικίας και βαθμού, ένα και το ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.