Όρθιοι

Όρθιοι

Πρώτη φορά στις...

Θετικό

Θετικό

Αναμενόμενο και...

Πανεπιστήμιο

Πανεπιστήμιο

Μπήκα στο...

Βαγόνι

Βαγόνι

Ίσα να κάνεις ένα...

Εσύ

Εσύ

Δεν έχεις πάει ποτέ...

Άκου

Άκου

Άκου, ανθρωπάκι...

Ισοβίτης

Ισοβίτης

Παραμεγάλωσε η...

Ρατσιστές

Ρατσιστές

«Καρκίνο στα...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Ολοκλήρωση

Ολοκλήρωση

Έτυχε να γεννηθώ...

Μαγκντί

Μαγκντί

Είχα πάρει τηλέφωνο...

Διπλανός

Διπλανός

Στο Γυμνάσιο είχα...

  • Όρθιοι

    Όρθιοι

    Tuesday, 21 May 2019 14:35
  • Θετικό

    Θετικό

    Tuesday, 14 May 2019 12:48
  • Πανεπιστήμιο

    Πανεπιστήμιο

    Monday, 06 May 2019 11:53
  • Βαγόνι

    Βαγόνι

    Sunday, 28 April 2019 22:50
  • Εσύ

    Εσύ

    Saturday, 27 April 2019 23:50
  • Άκου

    Άκου

    Monday, 22 April 2019 13:30
  • Ισοβίτης

    Ισοβίτης

    Friday, 12 April 2019 12:21
  • Ρατσιστές

    Ρατσιστές

    Wednesday, 10 April 2019 10:48
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Monday, 08 April 2019 17:00
  • Ολοκλήρωση

    Ολοκλήρωση

    Sunday, 07 April 2019 15:20
  • Μαγκντί

    Μαγκντί

    Wednesday, 03 April 2019 12:16
  • Διπλανός

    Διπλανός

    Tuesday, 02 April 2019 00:39

malenafilmΥπάρχει μια σκηνή στη «Μαλένα» που δεν ξεπερνιέται. Τουλάχιστον εγώ δεν έχω δει πιο εύστοχη συναισθηματικά σκηνή στον κινηματογράφο:

Η φάτσα του Ρενάτο όταν αντιλαμβάνεται πως η Μαλένα έχει αδικηθεί, δικαιώνοντάς τον για την αγάπη του προς αυτή, μόλις βεβαιώνεται ότι το σπίτι που επισκέπτεται τακτικά δεν είναι παρά το πατρικό της, για να βοηθήσει τον πατέρα της στις δουλειές. Ο Τορνατόρε και ο νεαρός ηθοποιός του καταφέρνουν δυο δευτερόλεπτα απόλυτης τέχνης, μαγείας, ένα πλάνο βγαλμένο από την καρδιά του σινεμά όπως θα έπρεπε να είναι. Σε ένα φιλμ όπου η Μπελούτσι δε σε αφήνει να ηρεμήσεις όπως σουλατσάρει μαυροντυμένη ή και σχεδόν γυμνή διαρκώς, η συγκεκριμένη σκηνή κερδίζει το μεγαλύτερο χειροκρότημα.

Αλλά η ταινία περιέχει και μια άλλη σκηνή, άγρια, ωμή, φτιαγμένη από τα πιο σκοτεινά υλικά του ανθρώπινου ψυχισμού. Η Μαλένα που τσακίζεται στο ξύλο από τις γυναίκες της πόλης δημοσίως, στην πλατεία, της ξεσκίζουν τα ρούχα, της ξυρίζουν τα μαλλιά, την εξευτελίζουν, με μίσος, με απίστευτη μανία, τη χτυπάνε δίχως δεύτερη σκέψη, τη ματώνουν χωρίς έλεος για όσα δίκαια και άδικα θεωρούν πως είναι υπόλογη. Η Σικελία μόλις έχει ελευθερωθεί από τους Γερμανούς και η Μαλένα είχε συνεργαστεί μαζί τους, είχε πηδηχτεί μαζί τους, ήταν η πουτάνα που πήγαινε με τους Γερμανούς για ένα κομμάτι ψωμί. Η πόλη δεν ξέχασε. Κι όσο άδικη κι αν ήταν μαζί της στην αρχή, η ίδια η Μαλένα ήταν αυτή που δικαίωσε το κοινό αίσθημα πως της αξίζει να τιμωρηθεί και να ταπεινωθεί με τον χειρότερο τρόπο.

Μπορεί κάποιοι παλιοί συνοδοιπόροι να μην έχουν την αθωότητα ή την ομορφιά της Μαλένα και οι παραλληλισμοί να φαίνονται άστοχοι, αλλά ο δημόσιος εξευτελισμός στην πλατεία είναι κοινός τόπος για τους προδότες που στήνονται στα τέσσερα και φιλάνε τους κώλους της εκάστοτε εξουσίας ώστε να επιβιώνουν. Οι «κατακτητές» έρχονται και φεύγουν -αυτοί που πάντα μένουμε είμαστε όσοι έχουμε επιλέξει να ζήσουμε μέχρι την τελευταία μας ανάσα στα ασπρόμαυρα, είτε κερδίζουμε από αυτό, είτε χάνουμε. Κάποτε θα ξημερώσει η Μεγάλη Νύχτα της αποχώρησης και οι πουτάνες που κοιμήθηκαν με τους κατακτητές, που σήμερα παίζουν μπάλα εκ του ασφαλούς και υπό την προστασία της τρέχουσας κατάστασης, θα μείνουν μοναχοί με τα γραπτά τους και τους χειροκροτητές με τα λάικ που τώρα χρησιμοποιούν ως σεξουαλικά διεγερτικά. Ειδικά οι γριές πουτάνες, που θα ‘πρεπε να ξέρουν καλύτερα.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB