Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08

glosoliΑρχικά ήθελα να πάω να ζήσω για πάντα στην Ισλανδία, αλλά δε με ακολουθούσε η Άννα, οπότε μείναμε εδώ και προκόψαμε.

Μετά ήθελα να πάω για δεκαπέντε μέρες σε ένα ερημικό πανδοχείο με φυσικό φωτισμό από το Βόρειο Σέλας, αλλά επειδή ήταν έγκυος με χρειαζόταν να της ψήνω τοστάκια και να στύβω φυσικούς χυμούς πορτοκάλι, τα μοναδικά πράγματα που μπορούσε να καταναλώσει και να μην τα ξεράσει τους πρώτους τρεις μήνες της εγκυμοσύνης. Επίσης δε με άφησε να πάω στο Γουέμπλεϊ να τους ξαναδώ, αν και είχα βρει εισιτήρια στην οικογενειακή κερκίδα που είχε και παιδικές τουαλέτες και steward να προσέχει το παιδί αν ο μπαμπάς έχει γίνει ιπτάμενος από τις μπύρες και θέλει να χτυπηθεί στο κάγκελο να στανιάρει, με το απίστευτο επιχείρημα πως η Χουλιγκάνα ήταν μικρή για τέτοιο ταξίδι, αν και το παιδί θα έκλεινε τα τρία, δηλαδή σχεδόν ενήλικο.

Κάπου ενδιάμεσα, είχα ζήσει την ωραιότερη στιγμή της ζωής μου μέχρι να γίνω πατέρας κι αν εξαιρέσεις τις εκδρομές με τον ΠΑΟΚ, στη συναυλία των Sigur Ros στο πρώην στρατιωτικό αεροδρόμιο του Neuhausen-ob-Eck, που κι αυτή την προλάβαμε οριακά επειδή ο βλαμμένος ο μπατζανάκης έβαλε άλλο Neuhausen στο gps και διασχίσαμε τη μισή Γερμανία ώσπου να φτάσουμε καθυστερημένοι στο οροπέδιο όπου έπαιζαν οι Ισλανδοί, με την καλύτερη σύνθεση της καριέρας τους, με φιλαρμονική και με τις τέσσερις Amiina στα έγχορδα και απίστευτο ήχο, δηλαδή πιο τέλειο κι από το τέλειο. Κι όμως, ήταν ακόμα πιο τέλειο επειδή μετά την αγαπημένη σου μπάντα έπαιζε η δεύτερη αγαπημένη σου μπάντα, αυτά συμβαίνουν μια φορά στη ζωή σου. Sigur Ros είκοσι άτομα στη σκηνή και παραμυθένιο σκηνικό με τον ήχο, τα τεράστια μπαλόνια και με απίστευτη λίστα από το δεύτερο cd, Radiohead με Τομ σε τρελό κέφι και σαλεμένο Τζόνι εντελώς σαλεμένο και τη σημαία του Θιβέτ στο κέντρο της σκηνής, ακόμα δεν έχω συνέλθει από εκείνο το βράδυ.

Η μουσική των Sigur Ros με βοήθησε να ξεπεράσω την πρώτη μου κατάθλιψη, η οποία έληξε μόλις κάναμε τον πρώτο υπέρηχο, κάπου οκτώ χρόνια πριν. Η ισλανδική κουλτούρα, που με είχε μαγέψει από τα φοιτητικά μου χρόνια όταν είχα ανακαλύψει τις απόκοσμες σελίδες του Χαλντόρ Λάξνες που μύριζαν ρέγγα, μαγικά φίλτρα και ηφαίστειο, ακόμα και σήμερα συνεχίζει να αποτελεί την εναλλακτική μου για τη στιγμή που δε θα με κρατάει τίποτα στον τόπο όπου έτυχε να γεννηθώ και να μεγαλώσω, με τον ήλιο που πλέον είναι εχθρός, την αφιλόξενη θάλασσα που ταΐζει τα ψάρια της με τα άψυχα κορμιά των καταραμένων που δεν κατάφεραν να τη διασχίσουν κυνηγημένοι, με τους αγράμματους γραμματιζούμενους και τους θρησκοτουρίστες και τους πολιτικούς κληρονόμους και την καθημερινή ανακατωσούρα να ζεις σε μια χώρα όπου όλοι είναι περήφανοι για τους προ χιλιετιών προγόνους τους ενώ ζουν και πεθαίνουν κάνοντας ακριβώς τα αντίθετα.

Σήμερα η μοναδική Εθνική που υποστηρίζω πραγματικά, λόγω της αγάπης μου για τον τόπο που εκπροσωπεί, παίζει στους 16 ενός Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Θα είναι το μοναδικό από τα οκτώ ματς αυτής της Φάσης που θα δω. Κι ας γκρινιάζει η Άννα να δούμε πρώτα το φινάλε του Game of Thrones -θα γίνει μάχη απόψε.

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και «πάρ&epsilo ...

Read more
Η Ζωή Μετά (2001)

Η Ζωή Μετά (2001)

Επτά ποδοσφαιριστέ&s ...

Read more
0008

0008

Πάντα τον διέκοπτα. Όπ&omicr ...

Read more
Σουρεαλισμός

Σουρεαλισμός

«Σουρεαλισμός» (&Ups ...

Read more
Μάνα

Μάνα

Όποτε με ρίχνει κάτι ασπρόμαυρο, θυμάμαι την πιο συγκινητική στιγμή της ζωής μου στα κάγκελα. Το πι ...

Read more
Χριστουγεννιάτικο

Χριστουγεννιάτικο

Σαν σήμερα, πριν από 22 χρόνια, στις 23 Δεκεμβρίου 1992, έκανε ντεμπούτο στο Πρωτάθλημα με τη φανέλα ...

Read more
Ψυχοπαθής

Ψυχοπαθής

Από το πρώτο βράδυ πο&upsi ...

Read more
Κάμπριο

Κάμπριο

Όποια ιστορία και ν&alpha ...

Read more
Εταιρεία

Εταιρεία

Όταν εργάζεσαι σε μια εταιρεία, είσαι υπάλληλος. Όταν υπηρετείς μία Ιδέα και πιστεύεις σ’ αυτή την Ι ...

Read more
Καταλαβαίνεις;

Καταλαβαίνεις;

Ρε να πούμε πριν έναν χ&rh ...

Read more
Διακοπή

Διακοπή

Ο κάγκουρας ποτέ δεν πεθαίνει. Ούτε στα φιλικά δεν μπορώ να γίνω άνθρωπος, έχω καεί για μια ζωή, όπω ...

Read more
Επόπτης

Επόπτης

ΠΑΟΚ-Μικρομεσαίος στην Τούμπα, κερδίζουμε κάμποσο-μηδέν, το ματς στα τελευταία λεπτά. ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.