Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

glosoliΑρχικά ήθελα να πάω να ζήσω για πάντα στην Ισλανδία, αλλά δε με ακολουθούσε η Άννα, οπότε μείναμε εδώ και προκόψαμε.

Μετά ήθελα να πάω για δεκαπέντε μέρες σε ένα ερημικό πανδοχείο με φυσικό φωτισμό από το Βόρειο Σέλας, αλλά επειδή ήταν έγκυος με χρειαζόταν να της ψήνω τοστάκια και να στύβω φυσικούς χυμούς πορτοκάλι, τα μοναδικά πράγματα που μπορούσε να καταναλώσει και να μην τα ξεράσει τους πρώτους τρεις μήνες της εγκυμοσύνης. Επίσης δε με άφησε να πάω στο Γουέμπλεϊ να τους ξαναδώ, αν και είχα βρει εισιτήρια στην οικογενειακή κερκίδα που είχε και παιδικές τουαλέτες και steward να προσέχει το παιδί αν ο μπαμπάς έχει γίνει ιπτάμενος από τις μπύρες και θέλει να χτυπηθεί στο κάγκελο να στανιάρει, με το απίστευτο επιχείρημα πως η Χουλιγκάνα ήταν μικρή για τέτοιο ταξίδι, αν και το παιδί θα έκλεινε τα τρία, δηλαδή σχεδόν ενήλικο.

Κάπου ενδιάμεσα, είχα ζήσει την ωραιότερη στιγμή της ζωής μου μέχρι να γίνω πατέρας κι αν εξαιρέσεις τις εκδρομές με τον ΠΑΟΚ, στη συναυλία των Sigur Ros στο πρώην στρατιωτικό αεροδρόμιο του Neuhausen-ob-Eck, που κι αυτή την προλάβαμε οριακά επειδή ο βλαμμένος ο μπατζανάκης έβαλε άλλο Neuhausen στο gps και διασχίσαμε τη μισή Γερμανία ώσπου να φτάσουμε καθυστερημένοι στο οροπέδιο όπου έπαιζαν οι Ισλανδοί, με την καλύτερη σύνθεση της καριέρας τους, με φιλαρμονική και με τις τέσσερις Amiina στα έγχορδα και απίστευτο ήχο, δηλαδή πιο τέλειο κι από το τέλειο. Κι όμως, ήταν ακόμα πιο τέλειο επειδή μετά την αγαπημένη σου μπάντα έπαιζε η δεύτερη αγαπημένη σου μπάντα, αυτά συμβαίνουν μια φορά στη ζωή σου. Sigur Ros είκοσι άτομα στη σκηνή και παραμυθένιο σκηνικό με τον ήχο, τα τεράστια μπαλόνια και με απίστευτη λίστα από το δεύτερο cd, Radiohead με Τομ σε τρελό κέφι και σαλεμένο Τζόνι εντελώς σαλεμένο και τη σημαία του Θιβέτ στο κέντρο της σκηνής, ακόμα δεν έχω συνέλθει από εκείνο το βράδυ.

Η μουσική των Sigur Ros με βοήθησε να ξεπεράσω την πρώτη μου κατάθλιψη, η οποία έληξε μόλις κάναμε τον πρώτο υπέρηχο, κάπου οκτώ χρόνια πριν. Η ισλανδική κουλτούρα, που με είχε μαγέψει από τα φοιτητικά μου χρόνια όταν είχα ανακαλύψει τις απόκοσμες σελίδες του Χαλντόρ Λάξνες που μύριζαν ρέγγα, μαγικά φίλτρα και ηφαίστειο, ακόμα και σήμερα συνεχίζει να αποτελεί την εναλλακτική μου για τη στιγμή που δε θα με κρατάει τίποτα στον τόπο όπου έτυχε να γεννηθώ και να μεγαλώσω, με τον ήλιο που πλέον είναι εχθρός, την αφιλόξενη θάλασσα που ταΐζει τα ψάρια της με τα άψυχα κορμιά των καταραμένων που δεν κατάφεραν να τη διασχίσουν κυνηγημένοι, με τους αγράμματους γραμματιζούμενους και τους θρησκοτουρίστες και τους πολιτικούς κληρονόμους και την καθημερινή ανακατωσούρα να ζεις σε μια χώρα όπου όλοι είναι περήφανοι για τους προ χιλιετιών προγόνους τους ενώ ζουν και πεθαίνουν κάνοντας ακριβώς τα αντίθετα.

Σήμερα η μοναδική Εθνική που υποστηρίζω πραγματικά, λόγω της αγάπης μου για τον τόπο που εκπροσωπεί, παίζει στους 16 ενός Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Θα είναι το μοναδικό από τα οκτώ ματς αυτής της Φάσης που θα δω. Κι ας γκρινιάζει η Άννα να δούμε πρώτα το φινάλε του Game of Thrones -θα γίνει μάχη απόψε.

Ταλιμπάν

Ταλιμπάν

Οι αστυνομικοί είναι φίλοι μας. Εγώ ελληνική αστυνομία άι λάικ, μεγάλα γούστα, τι να πρωτοθυμηθεί κα ...

Read more
Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία περίοδ&omicr ...

Read more
Μαγικό

Μαγικό

Να το παίζεις ντεμέκ ...

Read more
0020

0020

Μια παρέα όλοι οι «π&alph ...

Read more
Παπαδόπουλος

Παπαδόπουλος

Δεν ξέρω πόσες εκδρομές έχω πάει, αλλά έχω γνωρίσει πολύ κόσμο τόσα χρόνια στα πήγαινε-έλα (ή «πάνε- ...

Read more
Νίνης

Νίνης

Η μεγάλη μου κόρη έχει ποδοσφαιρικό ένστικτο. Από τον πρώτο αγώνα που είδε στη ζωή της, ξεχώρισε αμέ ...

Read more
Ονούφριος

Ονούφριος

Όταν μιλάνε οι παλιοί το βουλώνω κι ακούω. Καμιά φορά, εκεί που παίρνουν ανάσα ή κατεβάζουν μια γουλ ...

Read more
Αποχαιρετισμός

Αποχαιρετισμός

Η καταραμένη ξενιτιά μ& ...

Read more
Εξώφυλλο

Εξώφυλλο

Λίγο μετά τα Χριστού&ga ...

Read more
Τεσσάρα

Τεσσάρα

Ήταν μία από τις τελευταίες έδρες-πραγματικές τρομοκρατίες και μία από τις καλύτερες εμφανίσεις ομάδ ...

Read more
Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο &th ...

Read more
Πρεμιέρες

Πρεμιέρες

Χαριλάου, 21 Αυγούστ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.