Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

Τόλφαν

Τόλφαν

Στην εποχή της...

Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26
  • Τόλφαν

    Τόλφαν

    Wednesday, 27 June 2018 11:37
  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35

LouisCKΈλαβα μια κλήση σήμερα. Χτύπησε το τηλέφωνό μου και το σήκωσα. Δεν ήξερα το νούμερο, απλώς είπα «ορίστε» και ακούστηκε ένα «παρακαλώ, μείνετε στην αναμονή για τον Πρόεδρο». Έπαθα μια μικρή πλάκα, αλλά μετά από λίγο όντως ακούστηκε μια φωνή που έμοιαζε με του Προέδρου. «Γεια, είμαι ο Πρόεδρος Ομπάμα».

Κι εγώ του απάντησα «όχι, δεν είσαι εσύ». Και μου λέει «ναι, εγώ είμαι», αλλά εγώ είπα «όχι, δεν υπάρχει περίπτωση να με πάρει τηλέφωνο εμένα ο Πρόεδρος». Οπότε, μου λέει «εντάξει, θα κλείσουμε, θα καλέσεις το Λευκό Οίκο και θα ζητήσεις να σε συνδέσουν μαζί μου, ίσως τότε να πειστείς». Του λέω «εντάξει», κλείνω τη γραμμή, γκουγκλάρω «Λευκός Οίκος», βρίσκω το τηλεφωνικό κέντρο, καλώ και τους λέω «με πήρε ένας τύπος πριν λίγο και είπε πως ήταν ο Πρόεδρος, ονομάζομαι Λούι». Και με σύνδεσαν. Και, από το πουθενά, μιλάω με τον Πρόεδρο. Τον ρωτάω «τι μπορώ να κάνω για σας» και μου λέει «δεν ξέρω, όλα καλά»; Με ρωτάει «πού είσαι» και απαντάω «είμαι στο Φίνιξ». Και μου λέει «έμαθα πως όλοι είναι παλιαδερφές εκεί πέρα». Άκου τώρα! Άκου τώρα! Του είπα «πρώτα απ’ όλα, δεν ξέρω ποιος σας είπε πως στο Φίνιξ έχει παλιαδερφές. Αλλά, πέρα από αυτό, πώς τολμάτε, κύριε Πρόεδρε, να λέτε τέτοια πράματα»; Και απαντάει: «Ε και; Τράβα πες το σε όλο τον κόσμο, ποιος θα σε πιστέψει, ρε χοντρομαλάκα»; [Από παράσταση του Louis CK στο Φίνιξ, 2014]

Σαν να σου λέει, ας πούμε, ο Ιβάν, εσένα που είσαι ένας τυχαίος οπαδός και δεν ξέρεις γιατί σου τα λέει, «αυτός ο ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ στήνει παιχνίδια». Τον κοιτάζεις, αναρωτιέσαι αν σοβαρολογεί ή αν κάνει πλάκα, συνεχίζει, «ο προπονητής θα απολυθεί σε δέκα μέρες, ο τεχνικός διευθυντής παίρνει μίζες, το παλιόπαιδο, ο Μαρινάκης μου είπε αυτό, ο Μελισσανίδης μου είπε εκείνο, φέτος θα σωθεί η τάδε ομάδα και θα πέσει η δείνα, θα φέρω τρεις παίκτες σε εκείνες τις θέσεις, θα πάρω ή δε θα πάρω φέτος το μπάσκετ». Εσύ τα ακούς όλα αυτά και σκέφτεσαι «και να τα πω σε όλο τον κόσμο, ποιος θα με πιστέψει». Και δεν τα λες σε κανέναν. Τα ξεχνάς κι εσύ ο ίδιος. Κάποια επιβεβαιώνονται, κάποια διαψεύδονται -αντιλαμβάνεσαι πως ακόμα κι αυτός δεν έχει ιδέα αν θα υλοποιήσει τα σχέδιά του όπως σου τα ανέλυσε τη μέρα που σου τα είπε. Τελειώνω εδώ με το τραβηγμένο παράδειγμα και οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική.

Το να μάθεις «βρώμες» για τον ΠΑΟΚ είναι το πιο εύκολο πράγμα. Αρκεί μόνο μία συνθήκη: Να θέλεις να μάθεις. Πρόθυμοι να μιλήσουν είναι σχεδόν οι πάντες μέσα και γύρω από την ομάδα, απλώς χρειάζεται να ξέρεις το κουμπί καθενός. Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων που διαρρέουν: Αυτοί που σου τα λένε για να τα διαδώσεις και αυτοί που σου τα λένε για να τα κρατήσεις μυστικά. Η δεύτερη κατηγορία είναι που θέλει ψυχανάλυση και δεν έχω την τεχνογνωσία να τους αναλύσω, αλλά η πρώτη κατηγορία είναι όλα τα λεφτά.

Σου τα λένε για να τα πεις. Αν είσαι παπαγαλάκι, απλώς τα λες. Αν δεν είσαι, κάθεσαι και ζυγίζεις. Αν δεν είσαι παπαγαλάκι και είσαι ΠΑΟΚ, πράττεις με βάση το συμφέρον του ΠΑΟΚ. Αν δεν είσαι παπαγαλάκι και ο ΠΑΟΚ δεν είναι προτεραιότητά σου, εκεί έχουμε το μεγάλο γλέντι. Να διαθέτεις πληροφορία που μπορείς να τη μεταφέρεις όπως θέλεις, όπου θέλεις, με βάση το προσωπικό σου συμφέρον και μόνο. Αυτούσια, μεταλλαγμένη, αποσπασματική, μπορείς να τη μετατρέψεις σε όπλο ή ασπίδα σου, αδιαφορώντας για οτιδήποτε δεν ανήκει στον μικρόκοσμό σου -τον ΠΑΟΚ, τον Λαό του, τους ανθρώπους που θα καταστρέψεις. Τότε γίνεσαι ο πραγματικός ρουφιάνος. Ο σιχαμένος παλιόπουστας που διαχρονικά τρώει τις σάρκες μας. Η κωλοτρυπίδα του ασπρόμαυρου σύμπαντος. Ήδη, έχω δέκα ονόματα στο μυαλό μου, και μόνο που έγραψα «κωλοτρυπίδα».

Προσωπικά, δεν έχω συμπεριλάβει στα κείμενά μου ούτε μία τέτοια πληροφορία. Για κάποιο λόγο που δε με πολυενδιαφέρει να τον μαθαίνω κάποιοι άνθρωποι μου έχουν μεταφέρει πράγματα που, από τη δική μου σκοπιά, δεν υπήρχε κανένας λόγος να μου τα μεταφέρουν, αφού δεν παίζω τέτοια παιχνίδια. Αν λειτουργούσα ως «εξομολογητής», αν κάποιοι μου τα είπαν για να τα βγάλουν από μέσα τους, αυτό ίσως να το καταλάβαινα. Αλλά δεν είχε κανείς τους τέτοια ματιά -όλες γυάλιζαν. Κι αφού εγώ είμαι μόνο ένας και υπάρχουν πολύ άλλοι όπως εγώ, φαντάζομαι πως η υπόθεση είναι ολόκληρη διαδικασία. Δε θα είμαι εγώ, θα είναι άλλος, δε θα είναι ο άλλος, θα είναι ο παράλλος. Κάποιος θα βρεθεί να κάνει τη δουλειά.

Όσο πιο κοντά πας στη φωτιά, τόσο πιο πολύ καίγεσαι. Αξίωμα διαχρονικό στον Παοκτσήδικο κόσμο. Για τους οπαδούς εξ αποστάσεως, τους αναγνώστες ειδικά των ντόπιων ιστοσελίδων και των υποκαταστημάτων που έχουν προσαρτήσει σε αθηναϊκά ΜΜΕ, ο ΠΑΟΚ είναι μία ομάδα με διάφορα τμήματα που οι αθλητές και οι αθλήτριές του προσπαθούν σε κάθε αγώνα για τη νίκη. Για όσους βρίσκονται κοντά στη φωτιά, το Game Of Thrones είναι μια ερασιτεχνική προσπάθεια αποτύπωσης όσων συμβαίνουν καθημερινά και χωρίς διακοπή στο γαϊτανάκι γύρω από την Τούμπα. Αν είσαι κάπου στο ενδιάμεσο, αν τηρείς τις ισορροπίες, είσαι καλά. Ούτε «φυτό» να θεωρείς πως αυτά που σου γράφουν είναι η πραγματικότητα αγνοώντας τη βασική ιδιότητα του μέσου που διαβάζεις, που είναι το οικονομικό κέρδος, αλλά ούτε και Δον Κιχώτης που έχεις χάσει κάθε νόημα πολεμώντας τα μολυσμένα κύτταρα τόσο πολύ καιρό που δεν έχεις πάρει χαμπάρι πως σε έχουν ήδη μολύνει κι εσένα.

Στενοχωριέμαι για κάποιους φίλους που δεν αντέχουν και ξεσπάνε. Κι από κάτω διαβάζω τις κατάρες. «Μπάσταρδο», «εχθρέ του ΠΑΟΚ», «πρεζάκι», «κομπλεξικέ», «άσχετε». Ακούω κι εγώ μερικά, αλλά σταγόνα στον ωκεανό. «Ναι, αλλά παίζει καλά». «Ναι, αλλά μας έσωσε στο τέλος». Τι να απαντήσεις, δεν μπορείς. Δε γράφονται αυτά. Δεν απαντάς. Θεωρεί ο άλλος πως μετά από τριάντα χρόνια στην κερκίδα έχεις καταλήξει πως το νόημα του να είσαι Παοκτσής είναι να έχεις κόλλημα με δύο συγκεκριμένους παίκτες και να θες να τους φας. Ευτυχώς, οι περισσότεροι που δεν καταλαβαίνουν και βρίζουν ό,τι κι αν γράψεις είναι αυτοί που ξημεροβραδιάζονται με τα άρθρα των ξεφτιλισμένων οπαδογράφων και τα ενσωματώνουν αυτόματα -τι πιο προσβλητικό, να συμφωνούν και να έχουν ίδια οπτική με σένα για τον ΠΑΟΚ αυτοί οι άνθρωποι.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038