Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

Κονόμα

Κονόμα

Κάποια Σάββατα με...

Συγγνώμη

Συγγνώμη

Ζητώ δημοσίως...

Αργεντινή

Αργεντινή

Οι πρώτες μου...

Μαμά

Μαμά

Στο μπαλκόνι είχε...

Προσφορά

Προσφορά

Τι έχει προσφέρει...

Ρουφιάνος

Ρουφιάνος

Η κουλτούρα του...

Ιδρώτας

Ιδρώτας

Δυστυχώς, στο...

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

To μεγαλύτερο...

WC 2018 - Ρωσία

WC 2018 - Ρωσία

Για το αφιέρωμά μας...

Μαϊντανός

Μαϊντανός

Άντε ρε από ‘δώ που...

  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35
  • Κονόμα

    Κονόμα

    Friday, 08 June 2018 12:57
  • Συγγνώμη

    Συγγνώμη

    Thursday, 07 June 2018 00:06
  • Αργεντινή

    Αργεντινή

    Wednesday, 06 June 2018 13:19
  • Μαμά

    Μαμά

    Saturday, 02 June 2018 18:14
  • Προσφορά

    Προσφορά

    Thursday, 31 May 2018 20:20
  • Ρουφιάνος

    Ρουφιάνος

    Thursday, 31 May 2018 13:49
  • Ιδρώτας

    Ιδρώτας

    Wednesday, 30 May 2018 18:40
  • WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    Wednesday, 30 May 2018 15:39
  • WC 2018 - Ρωσία

    WC 2018 - Ρωσία

    Wednesday, 30 May 2018 13:19
  • Μαϊντανός

    Μαϊντανός

    Tuesday, 29 May 2018 14:50

ptisiΗ κούπα σηκώνεται στο βρώμικο αέρα της πρωτεύουσας και αρχίζει το πανηγύρι για τους Πρωταθλητές του Άγγελου Ζαζόπουλου.

«Παοκάρα, είμαι χάλια, βλέπω έναν αετό με οκτώ κεφάλια», μία φορά, δύο φορές, χίλιες εννιακόσιες είκοσι έξι φορές, κλείνουν οι φωνές των πιτσιρικάδων, των προπονητών, των συνοδών, δε σταματάει το γλέντι μέχρι το Βενιζέλος, συνεχίζεται ακόμα πιο δυνατά το τραγούδι στο αεροδρόμιο, στην αίθουσα αναμονής, στο τσεκ-ιν, στην επιβίβαση, στο αεροπλάνο, οι τουρμπίνες έχουν αρχίσει να δουλεύουν για την απογείωση και η ασπρόμαυρη μάστιγα εξαπλώνεται στο μισό αεροσκάφος, «ωωω, Παοκάρα, έχω τρέλα, μέσ’ στο μυαλόοο», κάποιοι άσχετοι επιβάτες γουστάρουν και χειροκροτάνε, κάποιοι μένουν απαθείς, και κάποιοι άλλοι -όπα, κάπου τους ξέρουμε αυτούς.

Λίγες ώρες νωρίτερα και λίγα χιλιόμετρα βορειότερα, μια άλλη ομάδα προσπάθησε για το δικό της όνειρο αλλά δεν τα κατάφερε. Δεν μπορούν όλοι να τα καταφέρνουν, κάποιος κερδίζει και κάποιος χάνει. Αλλά αυτή η ομάδα δεν έχασε απλά έναν αγώνα, έχασε την ιστορική ευκαιρία «να ξαναφέρει το μπάσκετ στο Βορρά», όπως απαιτούσε το κακόμοιρο κοινό της λίγες ημέρες πριν, λες και δικό τους ήταν και θα το ξαναφέρνανε, αγνοώντας οι περισσότεροι πως το μπάσκετ στο Βορρά κλάπηκε από άλλη ομάδα κι εκείνη έχει την ευθύνη να το ξαναφέρει κάποτε. Φόρτωσαν την ομάδα τους με ευθύνες που δεν της αναλογούσαν, έγινε η λογική και αναμενόμενη ήττα ολόκληρη τραγωδία. Κατήφεια στα αποδυτήρια, στενοχώρια στη διαδρομή για το αεροδρόμιο, βαριές ανάσες στην αίθουσα αναμονής, ησυχία, λίγες κουβέντες -όπα, τι είναι αυτοί οι ζουρλοί που μπήκανε μέσα και χοροπηδάνε ουρλιάζοντας.

Και τα φέρνει έτσι η στιγμή και δεν τους φτάνει που έχουν να γυρίσουν στο Βορρά χωρίς το μπάσκετ στις βαλίτσες τους, που το είχανε σίγουρο για κάποιον λόγο που τον ξέρουν μόνο αυτοί που όλες οι άλλες ομάδες τους είναι στις μικρές κατηγορίες κι αντί να χαίρονται που παίζουν στους ημιτελικούς στο ένα και μοναδικό άθλημα που τους έχει μείνει απαιτούν και μεγαλεία και πρωτάθλημα που έχουν να πάρουν είκοσι πέντε χρόνια, τους κάθεται και η αποστολή των Παοκτσήδων, που δεν είναι απλοί Παοκτσήδες, είναι Πρωταθλητές, είναι πιτσιρικάδες άρα τα πνευμόνια και τα λαρύγγια δεν κουράζονται εύκολα, έχουν στην ομάδα τους ολόκληρο Πάμπλο Γκαρσία βοηθό προπονητή άρα δεν κωλώνουν πουθενά και σε τίποτα, από σαράντα λεπτά έγινε η πτήση Αθήνα-Θεσσαλονίκη σαράντα χρόνια για τους καψερούς τους αρειανούς που γύριζαν από τον αποκλεισμό του ΟΑΚΑ. Αλλάξτε πόλη / Ασπρόμαυρη είναι όλη / Αλλάξτε αεροπλάνο / Κεφάλι θα σας κάνω.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

32 Apples On An Orange Tree

365032

31 The Number Of The Beast

365031

30 Riza

365030

29 Surfer Rosa

365029

28 Coma of Souls

365028

27 Lovedrive

365027

26 Να!

365026

25 ...And Justice for All

365025

24 Violator

365024

23 Spiritual Healing

365023

22 Ágætis byrjun

365022