Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26

ptisiΗ κούπα σηκώνεται στο βρώμικο αέρα της πρωτεύουσας και αρχίζει το πανηγύρι για τους Πρωταθλητές του Άγγελου Ζαζόπουλου.

«Παοκάρα, είμαι χάλια, βλέπω έναν αετό με οκτώ κεφάλια», μία φορά, δύο φορές, χίλιες εννιακόσιες είκοσι έξι φορές, κλείνουν οι φωνές των πιτσιρικάδων, των προπονητών, των συνοδών, δε σταματάει το γλέντι μέχρι το Βενιζέλος, συνεχίζεται ακόμα πιο δυνατά το τραγούδι στο αεροδρόμιο, στην αίθουσα αναμονής, στο τσεκ-ιν, στην επιβίβαση, στο αεροπλάνο, οι τουρμπίνες έχουν αρχίσει να δουλεύουν για την απογείωση και η ασπρόμαυρη μάστιγα εξαπλώνεται στο μισό αεροσκάφος, «ωωω, Παοκάρα, έχω τρέλα, μέσ’ στο μυαλόοο», κάποιοι άσχετοι επιβάτες γουστάρουν και χειροκροτάνε, κάποιοι μένουν απαθείς, και κάποιοι άλλοι -όπα, κάπου τους ξέρουμε αυτούς.

Λίγες ώρες νωρίτερα και λίγα χιλιόμετρα βορειότερα, μια άλλη ομάδα προσπάθησε για το δικό της όνειρο αλλά δεν τα κατάφερε. Δεν μπορούν όλοι να τα καταφέρνουν, κάποιος κερδίζει και κάποιος χάνει. Αλλά αυτή η ομάδα δεν έχασε απλά έναν αγώνα, έχασε την ιστορική ευκαιρία «να ξαναφέρει το μπάσκετ στο Βορρά», όπως απαιτούσε το κακόμοιρο κοινό της λίγες ημέρες πριν, λες και δικό τους ήταν και θα το ξαναφέρνανε, αγνοώντας οι περισσότεροι πως το μπάσκετ στο Βορρά κλάπηκε από άλλη ομάδα κι εκείνη έχει την ευθύνη να το ξαναφέρει κάποτε. Φόρτωσαν την ομάδα τους με ευθύνες που δεν της αναλογούσαν, έγινε η λογική και αναμενόμενη ήττα ολόκληρη τραγωδία. Κατήφεια στα αποδυτήρια, στενοχώρια στη διαδρομή για το αεροδρόμιο, βαριές ανάσες στην αίθουσα αναμονής, ησυχία, λίγες κουβέντες -όπα, τι είναι αυτοί οι ζουρλοί που μπήκανε μέσα και χοροπηδάνε ουρλιάζοντας.

Και τα φέρνει έτσι η στιγμή και δεν τους φτάνει που έχουν να γυρίσουν στο Βορρά χωρίς το μπάσκετ στις βαλίτσες τους, που το είχανε σίγουρο για κάποιον λόγο που τον ξέρουν μόνο αυτοί που όλες οι άλλες ομάδες τους είναι στις μικρές κατηγορίες κι αντί να χαίρονται που παίζουν στους ημιτελικούς στο ένα και μοναδικό άθλημα που τους έχει μείνει απαιτούν και μεγαλεία και πρωτάθλημα που έχουν να πάρουν είκοσι πέντε χρόνια, τους κάθεται και η αποστολή των Παοκτσήδων, που δεν είναι απλοί Παοκτσήδες, είναι Πρωταθλητές, είναι πιτσιρικάδες άρα τα πνευμόνια και τα λαρύγγια δεν κουράζονται εύκολα, έχουν στην ομάδα τους ολόκληρο Πάμπλο Γκαρσία βοηθό προπονητή άρα δεν κωλώνουν πουθενά και σε τίποτα, από σαράντα λεπτά έγινε η πτήση Αθήνα-Θεσσαλονίκη σαράντα χρόνια για τους καψερούς τους αρειανούς που γύριζαν από τον αποκλεισμό του ΟΑΚΑ. Αλλάξτε πόλη / Ασπρόμαυρη είναι όλη / Αλλάξτε αεροπλάνο / Κεφάλι θα σας κάνω.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038