Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

sima1926aΟ ΠΑΟΚ που ονειρεύομαι είναι κάθε χρόνο Πρωταθλητής. Με μεγάλη διαφορά από τον δεύτερο. Είναι και Κυπελλούχος, αν δεν κάτσει καμιά περίεργη αναποδιά. 

Και παίζει στο Champions League, περνάει από τους ομίλους, φτάνει την Άνοιξη να κοντράρεται με τις μεγαλύτερες ομάδες της Ευρώπης.

Ο ΠΑΟΚ που ονειρεύομαι δεν έχει στην κερκίδα στραβοστόμηδες και γκρινιάρηδες. Όλοι πειθαρχούν στις αποφάσεις του αφεντικού και δε δημιουργούν προβλήματα. Όποιος ξεφεύγει από τη γραμμή αποβάλλεται. Οι νέοι γαλουχούνται υπό τους ήχους της μικροφωνικής στο πέταλο, φωνάζουν συνθήματα μόνο για το μεγαλείο της ομάδας και χειροκροτάνε τυφλά όποιον φοράει τη φανέλα.

Ο ΠΑΟΚ που ονειρεύομαι έχει ιδιόκτητους συνδέσμους. Δεν πληρώνει ενοίκια, δε χρειάζεται τακτικά μέλη να πίνουν τις μπύρες τους στο σύνδεσμο για να βγάλει τα έξοδα -μόνο ακόλουθους στα κοινωνικά δίκτυα να κοινοποιούν τις δημοσιεύσεις που εξυμνούν τη διοίκηση και να είναι διαθέσιμοι για κανένα πέσιμο με πολιτικά κριτήρια που βολεύουν τον ιδιοκτήτη. Ταξιδεύει στους ευρωπαϊκούς αγώνες με χρηματοδότηση, παίρνει εισιτήρια με ένα τηλεφώνημα στο υπουργείο.

Ο ΠΑΟΚ που ονειρεύομαι έχει ακριβούς ξένους και μαζεύει όλο τον ανθό της ελληνικής αγοράς. Ξεπλένει το χρήμα και του αλλάζει πατρίδα. Κόβει τα όνειρα κάθε πιτσιρικά και τον δανείζει στις μισές ομάδες του Πρωταθλήματος, καλύπτοντας το κόστος διαμονής -αρκεί να ακούσει το «ευχαριστώ» όταν έρθει η ώρα. Έχει τις άκρες να καλούνται στις εθνικές όλοι οι ποδοσφαιριστές του και να μην καλούνται οι παίκτες των άλλων ομάδων, εκτός αν είναι καλά παιδιά.

Ο ΠΑΟΚ που ονειρεύομαι έχει ιδιόκτητα στελέχη σε κάθε οργανισμό που ασχολείται με το ελληνικό ποδόσφαιρο. Διαιτησία, Ομοσπονδίες, Συνεταιρισμούς, Υπουργεία. Βολεύει στις δουλειές του αφεντικού αστυνομικούς, κληρικούς, μεγαλοσυνδεσμίτες. Δίνει δουλειά με αντάλλαγμα την ψήφο και την αιώνια πίστη στα ιδανικά της ομάδας.

Ο ΠΑΟΚ που ονειρεύομαι ελέγχει κάθε επικοινωνιακό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Ανοίγει τα κεφάλια των διαφωνούντων, διαλύει νιάτα, τσακίζει οικογένειες. Ξεφτιλίζει καριέρες, μετατρέπει σε γιουσουφάκια τους αδύναμους, εξαφανίζει ή περιθωριοποιεί τους δυνατούς.

Ο ΠΑΟΚ που ονειρεύομαι είναι πρώτος και παραμένει πρώτος με κάθε κόστος. Είτε του αξίζει, είτε δεν του αξίζει. Το μόνο που έχει σημασία είναι να είναι πρώτος. Δε χωράνε ρομαντισμοί, δε φτουράνε ανούσιοι συναισθηματισμοί στην εξασφάλιση της πρωτιάς. Κανείς δε θυμάται τον δεύτερο -η ιστορία γράφεται από τους πρωταθλητές.

Ο ΠΑΟΚ που ονειρεύομαι γαμάει και δέρνει. Τρέμουν όλοι στο πέρασμά του, κάνουν στην άκρη. Κάτι μυρμηγκάκια μόνο ψελλίζουν βρισιές και κατάρες -τα λιώνει δίχως δεύτερη σκέψη. Κι από πίσω ακολουθούμε εμείς, πανηγυρίζοντας, κάνοντας κωλοδάχτυλα σε όλους τους ηττημένους, «πάλι σας γαμήσαμε, οέ, οέ».

Ο «ΠΑΟΚ που ονειρεύομαι» ήδη βρίσκει αποδοχή δειλά-δειλά σε ανθρώπους που είτε ξέχασαν, είτε ποτέ τους δεν κατάλαβαν πως ο ΠΑΟΚ δεν είναι μία ομάδα ποδοσφαίρου-προέκταση του λειψού ανδρισμού τους. Ο ΠΑΟΚ είναι δικός μας. Ο ΠΑΟΚ είμαστε εμείς. Οι φαντασιώσεις ερυθρόλευκων αποχρώσεων έχουν δικό τους λιμάνι και θα μείνουν δεμένες εκεί. Τα μαντρόσκυλα ήδη έχουμε τεντώσει τ’ αυτιά κι είμαστε σε ετοιμότητα. Αυτός ο βράχος θα ανεβαίνει το βουνό και θα ξαναπέφτει μέχρι να μας βγει η ψυχή -αλλά ο ιδρώτας μας θ’ αξίζει όσο όλες οι βρώμικες πρωτιές τους μαζί. Κάθε πρωτιά μας θα είναι καθαρή. Το χρωστάμε σε όλες τις γενιές που μας έδωσαν τον ΠΑΟΚ και στις επόμενες που θα τον παραλάβουν από εμάς.

Παιδάκια

Παιδάκια

Κάφροι οπαδοί του ΜΠΑΟΥΓΚ επιτέθηκαν σε μικρά αθώα παιδάκια ακαδημίας του Ολυμπιακού. Make my day. ...

Read more
0047

0047

Όταν είχες παγκίτες ...

Read more
Γιορτούλα

Γιορτούλα

Τι είναι η καλοκαι&rh ...

Read more
Απογοήτευση

Απογοήτευση

Από εμπιστοσύνη και &ups ...

Read more
0009

0009

«Τι έγινε, Καβαλιώτη ...

Read more
Γροθιά

Γροθιά

Όλο το πούλμαν έπινε καφέ και μπύρες πριν την αναχώρηση στην Ερυθρού Σταυρού. Στην Μπαλλάντα οι μικρ ...

Read more
Κολλήματα

Κολλήματα

Είμαι ο τελευταίος που δικαιούμαι να κρίνω κολλήματα, εμπάθεια και μίσος για έναν παίκτη του ΠΑΟΚ. Ε ...

Read more
Βελάκια

Βελάκια

Μετά το ματς με την Τ&epsil ...

Read more
Κόβακς

Κόβακς

Το εξπρές των Τρελών &ep ...

Read more
Ενδοσκόπηση

Ενδοσκόπηση

Το καλοκαίρι του 198 ...

Read more
2016-Βόλεϊ

2016-Βόλεϊ

16 πράγματα που θα θυ&m ...

Read more
Φακέλωμα

Φακέλωμα

Τη μάταιη μάχη ενάντια στην Εθνική Κάρτα Φιλάθλου οι οργανωμένοι οπαδοί θα τη δώσουνε μόνοι τους. Δε ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.