Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06

isovitisΣήμερα η σελίδα isovitis.gr κλείνει δύο χρόνια λειτουργίας. Δύο χρόνια από τη μέρα που ένας Βλαμμένος Αθηναίος Παοκτσής πήγε και αγόρασε το domain χωρίς να μου πει τίποτα, έφτιαξε όλο το στήσιμο και με πήρε τηλέφωνο ένα βράδυ με την εντολή «γράφε». Και γράφω, από τότε, σχεδόν ασταμάτητα. Όχι πως είχα σταματήσει ποτέ να γράφω από τότε που με θυμάμαι, αλλά το συγκεκριμένο εγχείρημα είναι από τα αγαπημένα μου. Επειδή βρήκα την ευκαιρία να μιλήσω για όλη μου τη ζωή: Τη μισή μου ζωή που είναι η οικογένεια και οι φίλοι μου και η άλλη μου μισή που είναι ο ΠΑΟΚ.

Δεν θέλω να θυμάμαι τα ζόρια που πέρασα αυτά τα δύο χρόνια εξαιτίας της σελίδας. Τα πουστριλίκια και τις κλοπές, τα ψαρώματα και τις ανακρίσεις, τα ψευτοκολλητηλίκια και τις απόπειρες πατροναρίσματος από όποιον βάλει ο νους σου. Παλιοί Παοκτσήδες και πιτσιρίκια, δημοσιογράφοι και οπαδογράφοι, προσβεβλημένοι αλλόθρησκοι, υπάλληλοι του επίσημου ΠΑΟΚ με πλαγιοκοπήσεις -το πέσιμο, ειδικά στην αρχή, ήταν ανελέητο. Ποιος είσαι εσύ τώρα και από πού ξεφύτρωσες. Οι συνοδοιπόροι αντέδρασαν με το «α, εσύ είσαι, ρε μαλάκα, πες το, να πούμε», οι υπόλοιποι αντέδρασαν ποικιλοτρόπως. Και σ’ αυτό το «ποικιλοτρόπως» είχαμε μερικά ωραία πανηγύρια, κάποια από τα οποία έγιναν σε κοινή θέα και περάσαμε όμορφα.

Προτιμώ να κρατήσω την απίστευτη ανταπόκριση που δεν τη φανταζόμουν ποτέ κι ακόμα δεν μπορώ να την πιστέψω. Τα Παοκτσάκια κάθε ηλικίας, οι οπαδοί άλλων ομάδων με μηνύματα από τη σελίδα επειδή ντρέπονται να τα γράψουνε δημοσίως, οι άνθρωποι που είχα για φανάρια να μου δείχνουν το δρόμο τώρα μου έλεγαν πως με ακολουθούνε αυτοί -πιο μεγάλο παράσημο δεν μπορούσα να ζητήσω. Και να θυμάμαι τις μαλακίες που έχω γράψει, τα λάθη που έχω κάνει και όσους αδίκησα κατά καιρούς, ώστε να είμαι πιο προσεκτικός στο εξής. Επειδή έκανα λάθη και θα ξανακάνω και θα αδικήσω και θα ζητήσω συγνώμες, δεν μπορώ να το αποφύγω αυτό όσο συνεχίζω να γράφω ακριβώς αυτό που έχω στο μυαλό μου δίχως να υπολογίζω συνέπειες, δίχως να στρογγυλεύω ή να κρατάω πισινές.

Σ’ αυτά τα δύο χρόνια έκανα ακριβώς εβδομήντα «ρεπορτάζ» στα γήπεδα όπου αγωνίζονταν οι ομάδες του ΠΑΟΚ. Ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ, χάντμπολ, σε άντρες και γυναίκες. Αυτή ήταν και η κύρια πηγή των πληροφοριών και της έμπνευσής μου, μαζί με τις ιστορίες από το παρελθόν, που κάποτε μου αρέσει να τις θυμάμαι και κάποτε με πιάνει η άρνηση. Δεν διάβαζα και συνεχίζω να μη διαβάζω εφημερίδα, δεν άκουγα και συνεχίζω να μην ακούω ραδιόφωνο, δεν έβλεπα και συνεχίζω να μη βλέπω τηλεόραση, ενώ και οι περιηγήσεις μου στο ίντερνετ παραμένουν περιορισμένες και στοχευμένες, συνεπώς δεν μπορώ να είμαι στο κλίμα του Παοκτσή και να πιάσω τον παλμό κάποιου που του τρυπάνε το κεφάλι από χίλιες μεριές καθημερινά. Αλλά αυτό το βλέπω ως θετικό: Ζώντας μονάχα στην πραγματική πραγματικότητα δε χάνομαι στον ωκεανό με τα εκατομμύρια σκουπίδια κι ας μου ξεφύγει κι ένα διαμάντι κάθε τόσο.

Το δυσκολότερο, το πιο επίπονο ήταν να επιλέξω το κοινό στο οποίο απευθύνομαι. Θεωρώ πως, πλέον, το έχω καταφέρει. Εμφανίζονται κάποια ζιζάνια πότε πότε, μολύνοντας τη σελίδα με τη μοδάτη σχολιογραφία της ξερολίασης και της απαξίωσης, αλλά το μεγαλύτερο μέρος όσων με διαβάζουν ξέρω πως με σέβονται όπως τους σέβομαι: Θα με κράξουν επειδή έχουν διαφορετική άποψη και θα το σεβαστώ, θα τους κράξω επειδή πιστεύω πως εγώ έχω δίκιο και θα το σεβαστούν. Ήθελε δουλειά να φτάσουμε ως εδώ, να φτιάξεις ένα τέτοιο επίπεδο εμπιστοσύνης που να ξέρεις πως ο άλλος ό,τι και να σου γράψει το γράφει δίχως υστεροβουλία, άρα είναι γνήσιο και θα το ακούσεις και θα το σεβαστείς.

Η σελίδα παραμένει άδεια από διαφημίσεις. Δεν είναι κερδοσκοπική, δηλαδή, ούτε πρόκειται να γίνει ποτέ. Τα κείμενα μπαίνουν στο Facebook ολόκληρα, για να μη γίνεται «ψάρεμα» προς το site -όχι πως υπάρχει κάποιος λόγος για να γίνει αυτό, αφού και το site δεν έχει κάποιο εμπορικό σκοπό ή εξυπηρετεί οποιαδήποτε ματαιοδοξία. Η μόνη μου ένσταση είναι όταν τα κείμενά μου αναδημοσιεύονται από κερδοσκοπικούς φορείς, δηλαδή από ιστοσελίδες με διαφημιστικά μπάνερ ή μέσα μαζικής ενημέρωσης που πωλούν το υλικό τους χωρίς τη δική μου έγκριση, δηλαδή να βγάζει ο άλλος χρήματα από τον όποιο κόπο μου. Κατά τα λοιπά, ας ταξιδέψουν όπου μπορούν κι ας διαβαστούν από όσους θέλουν. Μια μέρα θα βγάλω και βιβλίο και θα κάνω παρουσίαση στο Πασαλιμάνι, ελπίζω να έρθουν στην εκδήλωση οι τοπικοί φορείς -μ’ ένα όνειρο θα ζω, το ‘πα στον τρελογιατρό.

Για τις τεχνικές δυσλειτουργίες του site και ειδικά για το πρόβλημα με τις κοινοποιήσεις θα σας έδινα το τηλέφωνο του κυβερνοκάγκουρα ΒΑΠ Σωτήρη να τον κράξετε απευθείας και να μη μου τα λέτε εμένα που δεν ξέρω απ’ αυτά, αλλά δε φτάνει που πλήρωσε το domain, έφτιαξε και φτιάχνει τα πάντα όταν χαλάνε χωρίς αντάλλαγμα, τον βρίζω και όποτε τον βλέπω έτσι για το καλό, δε λέει να ακούσει κι άλλες κατάρες. Ευχαριστώ όσους έκατσαν ένα λεπτό να σκεφτούν τι σημαίνει αυτό το «δεν είμαι σαν εσένα, ξεκόλλα» και μου έδωσαν πίστωση χρόνου μέχρι να καταλάβουν γιατί λειτουργώ αυτήν τη σελίδα, ευχαριστώ όλους τους μη Παοκτσήδες για την αντίληψη πως αυτό που μας χωρίζει είναι στην ουσία αυτό που μας ενώνει, ευχαριστώ την Άννα που με ανέχεται να της στερώ το λάπτοπ κάθε μέρα που γράφω τις παπαριές μου και αναγκάζεται να σερφάρει από το νέο σούπερ κινητό που της πήρα δώρο πριν λίγο καιρό κι εγώ έχω μείνει μ’ αυτό που είχα αγοράσει την τελευταία φορά που μου περίσσεψαν φράγκα, δηλαδή πριν από τρία χρόνια. Αυτά. Ο αγώνας συνεχίζεται.

Συμπεράσματα

Συμπεράσματα

Κριτική ΠΑΟΚ-Γκαζιαντέπ 67-76 Συμπεράσματα από τα φιλικά βγάζει ο Μαρκόπουλος και οι βοηθοί του. Εμ ...

Read more
Παρασκευή

Παρασκευή

Θα ήμουν στην ηλικία ...

Read more
Μπασκετάκι-2015

Μπασκετάκι-2015

Προσωπική Ανασκόπηση: 15 πράγματα που θα θυμάμαι από την ομάδα μπάσκετ του ΠΑΟΚ το 2015. ...

Read more
Σεισμός

Σεισμός

Ήταν ωραία έκπληξη η νότα από τα 90ς προχθές. Λίγα λεπτά ρετρό καγκουριάς, για να θυμούνται οι παλιό ...

Read more
Mπούλης

Mπούλης

Παγκόσμια ημέρα εναντίον του bullying προχθές, το οποίο στα ελληνικά μεταφράζεται, κάπως άστοχα, ως ...

Read more
Ξεκολλάτε

Ξεκολλάτε

Κάθε μου μέρα ξεκινάει και τελειώνει ανάμεσα στις τρεις μου γυναίκες. Γέλια, φωνές, γκρίνιες, κλάματ ...

Read more
Γαστρεντερίτιδα

Γαστρεντερίτιδα

Το μόνο χειρότερο απ ...

Read more
Πτήση

Πτήση

Η κούπα σηκώνεται στ& ...

Read more
Πάπιγκo

Πάπιγκo

Οι άνθρωποι που μας πάντρεψαν δε νιώθουν από μπάλα κι αυτό φάνηκε όταν μας έκαναν δώρο ένα τετραήμερ ...

Read more
Κάστρον

Κάστρον

Ντεμέκ κατόρθωμα, λέ&epsil ...

Read more
Αυθεντικός

Αυθεντικός

Επειδή ο σεβασμός &si ...

Read more
Σημαντικότερο

Σημαντικότερο

Δεν υπάρχει σημαντ&iota ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.