Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

isovitisΣήμερα η σελίδα isovitis.gr κλείνει δύο χρόνια λειτουργίας. Δύο χρόνια από τη μέρα που ένας Βλαμμένος Αθηναίος Παοκτσής πήγε και αγόρασε το domain χωρίς να μου πει τίποτα, έφτιαξε όλο το στήσιμο και με πήρε τηλέφωνο ένα βράδυ με την εντολή «γράφε». Και γράφω, από τότε, σχεδόν ασταμάτητα. Όχι πως είχα σταματήσει ποτέ να γράφω από τότε που με θυμάμαι, αλλά το συγκεκριμένο εγχείρημα είναι από τα αγαπημένα μου. Επειδή βρήκα την ευκαιρία να μιλήσω για όλη μου τη ζωή: Τη μισή μου ζωή που είναι η οικογένεια και οι φίλοι μου και η άλλη μου μισή που είναι ο ΠΑΟΚ.

Δεν θέλω να θυμάμαι τα ζόρια που πέρασα αυτά τα δύο χρόνια εξαιτίας της σελίδας. Τα πουστριλίκια και τις κλοπές, τα ψαρώματα και τις ανακρίσεις, τα ψευτοκολλητηλίκια και τις απόπειρες πατροναρίσματος από όποιον βάλει ο νους σου. Παλιοί Παοκτσήδες και πιτσιρίκια, δημοσιογράφοι και οπαδογράφοι, προσβεβλημένοι αλλόθρησκοι, υπάλληλοι του επίσημου ΠΑΟΚ με πλαγιοκοπήσεις -το πέσιμο, ειδικά στην αρχή, ήταν ανελέητο. Ποιος είσαι εσύ τώρα και από πού ξεφύτρωσες. Οι συνοδοιπόροι αντέδρασαν με το «α, εσύ είσαι, ρε μαλάκα, πες το, να πούμε», οι υπόλοιποι αντέδρασαν ποικιλοτρόπως. Και σ’ αυτό το «ποικιλοτρόπως» είχαμε μερικά ωραία πανηγύρια, κάποια από τα οποία έγιναν σε κοινή θέα και περάσαμε όμορφα.

Προτιμώ να κρατήσω την απίστευτη ανταπόκριση που δεν τη φανταζόμουν ποτέ κι ακόμα δεν μπορώ να την πιστέψω. Τα Παοκτσάκια κάθε ηλικίας, οι οπαδοί άλλων ομάδων με μηνύματα από τη σελίδα επειδή ντρέπονται να τα γράψουνε δημοσίως, οι άνθρωποι που είχα για φανάρια να μου δείχνουν το δρόμο τώρα μου έλεγαν πως με ακολουθούνε αυτοί -πιο μεγάλο παράσημο δεν μπορούσα να ζητήσω. Και να θυμάμαι τις μαλακίες που έχω γράψει, τα λάθη που έχω κάνει και όσους αδίκησα κατά καιρούς, ώστε να είμαι πιο προσεκτικός στο εξής. Επειδή έκανα λάθη και θα ξανακάνω και θα αδικήσω και θα ζητήσω συγνώμες, δεν μπορώ να το αποφύγω αυτό όσο συνεχίζω να γράφω ακριβώς αυτό που έχω στο μυαλό μου δίχως να υπολογίζω συνέπειες, δίχως να στρογγυλεύω ή να κρατάω πισινές.

Σ’ αυτά τα δύο χρόνια έκανα ακριβώς εβδομήντα «ρεπορτάζ» στα γήπεδα όπου αγωνίζονταν οι ομάδες του ΠΑΟΚ. Ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ, χάντμπολ, σε άντρες και γυναίκες. Αυτή ήταν και η κύρια πηγή των πληροφοριών και της έμπνευσής μου, μαζί με τις ιστορίες από το παρελθόν, που κάποτε μου αρέσει να τις θυμάμαι και κάποτε με πιάνει η άρνηση. Δεν διάβαζα και συνεχίζω να μη διαβάζω εφημερίδα, δεν άκουγα και συνεχίζω να μην ακούω ραδιόφωνο, δεν έβλεπα και συνεχίζω να μη βλέπω τηλεόραση, ενώ και οι περιηγήσεις μου στο ίντερνετ παραμένουν περιορισμένες και στοχευμένες, συνεπώς δεν μπορώ να είμαι στο κλίμα του Παοκτσή και να πιάσω τον παλμό κάποιου που του τρυπάνε το κεφάλι από χίλιες μεριές καθημερινά. Αλλά αυτό το βλέπω ως θετικό: Ζώντας μονάχα στην πραγματική πραγματικότητα δε χάνομαι στον ωκεανό με τα εκατομμύρια σκουπίδια κι ας μου ξεφύγει κι ένα διαμάντι κάθε τόσο.

Το δυσκολότερο, το πιο επίπονο ήταν να επιλέξω το κοινό στο οποίο απευθύνομαι. Θεωρώ πως, πλέον, το έχω καταφέρει. Εμφανίζονται κάποια ζιζάνια πότε πότε, μολύνοντας τη σελίδα με τη μοδάτη σχολιογραφία της ξερολίασης και της απαξίωσης, αλλά το μεγαλύτερο μέρος όσων με διαβάζουν ξέρω πως με σέβονται όπως τους σέβομαι: Θα με κράξουν επειδή έχουν διαφορετική άποψη και θα το σεβαστώ, θα τους κράξω επειδή πιστεύω πως εγώ έχω δίκιο και θα το σεβαστούν. Ήθελε δουλειά να φτάσουμε ως εδώ, να φτιάξεις ένα τέτοιο επίπεδο εμπιστοσύνης που να ξέρεις πως ο άλλος ό,τι και να σου γράψει το γράφει δίχως υστεροβουλία, άρα είναι γνήσιο και θα το ακούσεις και θα το σεβαστείς.

Η σελίδα παραμένει άδεια από διαφημίσεις. Δεν είναι κερδοσκοπική, δηλαδή, ούτε πρόκειται να γίνει ποτέ. Τα κείμενα μπαίνουν στο Facebook ολόκληρα, για να μη γίνεται «ψάρεμα» προς το site -όχι πως υπάρχει κάποιος λόγος για να γίνει αυτό, αφού και το site δεν έχει κάποιο εμπορικό σκοπό ή εξυπηρετεί οποιαδήποτε ματαιοδοξία. Η μόνη μου ένσταση είναι όταν τα κείμενά μου αναδημοσιεύονται από κερδοσκοπικούς φορείς, δηλαδή από ιστοσελίδες με διαφημιστικά μπάνερ ή μέσα μαζικής ενημέρωσης που πωλούν το υλικό τους χωρίς τη δική μου έγκριση, δηλαδή να βγάζει ο άλλος χρήματα από τον όποιο κόπο μου. Κατά τα λοιπά, ας ταξιδέψουν όπου μπορούν κι ας διαβαστούν από όσους θέλουν. Μια μέρα θα βγάλω και βιβλίο και θα κάνω παρουσίαση στο Πασαλιμάνι, ελπίζω να έρθουν στην εκδήλωση οι τοπικοί φορείς -μ’ ένα όνειρο θα ζω, το ‘πα στον τρελογιατρό.

Για τις τεχνικές δυσλειτουργίες του site και ειδικά για το πρόβλημα με τις κοινοποιήσεις θα σας έδινα το τηλέφωνο του κυβερνοκάγκουρα ΒΑΠ Σωτήρη να τον κράξετε απευθείας και να μη μου τα λέτε εμένα που δεν ξέρω απ’ αυτά, αλλά δε φτάνει που πλήρωσε το domain, έφτιαξε και φτιάχνει τα πάντα όταν χαλάνε χωρίς αντάλλαγμα, τον βρίζω και όποτε τον βλέπω έτσι για το καλό, δε λέει να ακούσει κι άλλες κατάρες. Ευχαριστώ όσους έκατσαν ένα λεπτό να σκεφτούν τι σημαίνει αυτό το «δεν είμαι σαν εσένα, ξεκόλλα» και μου έδωσαν πίστωση χρόνου μέχρι να καταλάβουν γιατί λειτουργώ αυτήν τη σελίδα, ευχαριστώ όλους τους μη Παοκτσήδες για την αντίληψη πως αυτό που μας χωρίζει είναι στην ουσία αυτό που μας ενώνει, ευχαριστώ την Άννα που με ανέχεται να της στερώ το λάπτοπ κάθε μέρα που γράφω τις παπαριές μου και αναγκάζεται να σερφάρει από το νέο σούπερ κινητό που της πήρα δώρο πριν λίγο καιρό κι εγώ έχω μείνει μ’ αυτό που είχα αγοράσει την τελευταία φορά που μου περίσσεψαν φράγκα, δηλαδή πριν από τρία χρόνια. Αυτά. Ο αγώνας συνεχίζεται.

Εγκλεισμός

Εγκλεισμός

- Πείτε μου το όνομά σ&alp ...

Read more
68

68

Στις 5 Ιανουαρίου 1994 ...

Read more
Οδηγός

Οδηγός

Είναι κοντός ο οδηγός ...

Read more
Πέναλτι

Πέναλτι

Η εικόνα μιλάει μόνη τ&eta ...

Read more
insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017, δηλ&a ...

Read more
Ουγγαρία

Ουγγαρία

Αυτά παθαίνεις όταν έχεις πάει σε δέκα συνεχόμενους αγώνες βόλεϊ. Πρώτη φορά σήμερα κάναμε το νέο δρ ...

Read more
Φακέλωμα

Φακέλωμα

Τη μάταιη μάχη ενάντια στην Εθνική Κάρτα Φιλάθλου οι οργανωμένοι οπαδοί θα τη δώσουνε μόνοι τους. Δε ...

Read more
0012

0012

Κι όμως, όχι απλώς φέραμ ...

Read more
Ζαμάλεκ

Ζαμάλεκ

Είχε πάει, λέει, ως το αεροδρόμιο ένα φίλο Αιγύπτιο που γυρνούσε στην πατρίδα. Από πότε έχεις φίλους ...

Read more
Κεφτεδάκια

Κεφτεδάκια

Βρήκα και ντοκουμέντο από τα πλεούμενα κεφτεδάκια. Ο άλλος ο φραγκάτος αγόρασε και αναψυκτικό, εγώ τ ...

Read more
Γιατί

Γιατί

Πάντα το θέμα είναι το γιατί. Γιατί γράφεις κάτι. Γράφεις γιατί πληρώνεσαι, γράφεις γιατί γουστάρεις ...

Read more
Αβάντζο

Αβάντζο

Στο 18ο λεπτό του αγ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.