Nαζί

Nαζί

Είμαστε στη Δράμα,...

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

  • Nαζί

    Nαζί

    Saturday, 20 October 2018 19:09
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56

paok201647 αγώνες. 22 νίκες, 25 ήττες. Ήμουν παρών στους 20 από τους 47. Σε 11 νίκες και 9 ήττες. Σε μια μίζερη, καταθλιπτική χρονιά με ελάχιστα καλά βράδια και πολλές στενοχώριες, κάποιες από τις οποίες είναι σίγουρο πως δε θα τις ξεχάσω ποτέ. Δε χρειάζεται να το σκεφτώ και πολύ: Ήταν ο χειρότερος ΠΑΟΚ που έχω δει στη ζωή μου. Από τη μία πονάει το μυαλό μου για τον αποκλεισμό από τέτοια ομάδα της πλάκας, από την άλλη σκέφτομαι πόσο ομάδα της πλάκας είναι η δική μου, που αποκλείστηκε με δύο ήττες σε δύο ματς που ο άθλιος αντίπαλος μου τα έδινε κι εγώ δεν είχα μια ανάσα παραπάνω να του τα πάρω. Αλλά, στο ταμείο της χρονιάς, τέτοιο χάλι δεν έχω ξαναδεί από το 1990 που βλέπω το μπάσκετ του ΠΑΟΚ, με τη δεκαετή παρένθεση των χρόνων που ακολούθησαν την πιο μαύρη σελίδα στην ιστορία μας, εκείνο το καλοκαίρι της ντροπής, το 1999, άρα δεν ήμουν παρών στα χρόνια που ενδεχομένως να παίξαμε χειρότερο μπάσκετ και κρίνω μοναχά τις δεκαετίες του ’90 και αυτήν που διανύουμε.

Δεν ξέρω κι εγώ πόσες φορές τράβηξα τα μαλλιά μου σ’ αυτά τα είκοσι ματς που ήμουν στο γήπεδο. Απόγνωση, απογοήτευση, απορία, τι είναι αυτό που βλέπουμε, ποιος τους μάζεψε όλους αυτούς στην ομάδα, τι είναι αυτό το πράμα ο Μπάλαμπαν, ποιος Τέπιτς αιώνιο ταλέντο χωρίς έναν παλμό στην καρδιά, ποιος Μάρκοβιτς που τον κάναμε ανέκδοτο και τον χειροκροτούσαμε σε κάθε μαλακία του, δηλαδή σχεδόν σε κάθε φάση όπου συμμετείχε. Ποιος Χάτσερ, που έγινε και ήρωας κάποια στιγμή όταν του βγήκαν όλες οι παλαβές επιλογές, ο βασικός πλέι-μέικερ με το πιο ανισόρροπο κατέβασμα μπάλας, το έβλεπες στα μάτια των υπόλοιπων, «ποιο σύστημα παίζουμε», σουτ χωρίς λογική με τον αντίπαλο να κρέμεται πάνω του ενώ απομένουν δέκα δευτερόλεπτα και κανείς δεν έχει πάρει θέση οπουδήποτε, να κοιτιόμαστε κι εμείς μεταξύ μας στην κερκίδα όπως κοιτούσαν οι παίκτες ο ένας τον άλλο κι όπως κοιτούσε ο ένας τον άλλο στον πάγκο. Ένας Βασιλειάδης κι ένας Σοφοκλής, για δυο μήνες, όσο άντεξε, όλος ο ΠΑΟΚ της χρονιάς. Ο Τσόχλας ένα επίπεδο κάτω, ο Κακαρούδης στριμωγμένος στα λίγα λεπτά που τον έβαζε, ο Μαργαρίτης αδύναμος να αναλάβει το βάρος τριών θέσεων σε άμυνα και επίθεση με τους ανύπαρκτους που τον πλαισίωναν στο μεγαλύτερο διάστημα της σεζόν. Ο Δέδας -πώς να ξεχάσω που γελούσαμε με τα στοιχήματα πως σε κάθε επίθεση θα σκοράρει ο προσωπικός του αντίπαλος που του ξέφευγε πάντα πίσω απ’ την πλάτη κι αυτός κουνούσε χέρια και πόδια. Ο Ντούμπνιακ, Θεέ μου, ποιος Ντούμπνιακ, ούτε καν να τον αναλύσω δεν μπορώ, παικτάκια της μιας βραδιάς που θα τους πάνε όλα όπως θέλουν και θα μπούνε όλα όσα θα πετάξουνε έξω από τη γραμμή. Τα πιτσιρίκια ακόμα στο φροντιστήριο, τόσα χρόνια το ίδιο βιολί, παιχνίδια με διαφορές είκοσι πόντων και τα πιτσιρίκια πάλι θα παίξουν δύο λεπτά στο τέλος, μη χαλάσουνε την εικόνα. Η μόνη σοβαρή λύση, όαση με όσα είχα δει μέχρι τότε, ο Κλάντον, ήρθε και μέχρι να καταλάβει πού ήρθε τελείωσε το Πρωτάθλημα.

Η κερκίδα όλα τα ξέρει και όλα τα κρίνει -τους άκουγα όλους στα περισσότερα ματς που ήμασταν διακόσια, τριακόσια, πεντακόσια άτομα. Ο Μπάνε, ο Τέλης, ο Γαλατσόπουλος, ο Σούλης, ο Μάτζικ, βρισίδι ανελέητο και απαξίωση, το μπούλο, καταστρέψατε τον ΠΑΟΚ και τα σχετικά. Μπορεί και να τον καταστρέψανε τον ΠΑΟΚ, δεν το ξέρω αυτό, ποτέ δεν ασχολήθηκα με αυτό το κομμάτι. Πάω, βλέπω, φεύγω. Οι τριγύρω στα πιο πολλά ματς έβριζαν από την προθέρμανση και δεν τελείωναν το βρισίδι αν δεν έκλειναν τα φώτα στο Παλατάκι. Δεν ξέρω -δε θέλω να ξέρω. Με στενοχωρεί που δε βλέπω τον πρόεδρο στο γήπεδο, αλλά πέραν αυτού δεν ασχολούμαι με τα διοικητικά. Η εικόνα της ομάδας στο παρκέ μου αρκεί: Αποτυχία. Ολοκληρωτική. Εκτός Κυπέλλου από ομάδα Α2, εκτός Ευρώπης επειδή την κρίσιμη ώρα διαχειριστήκαμε λάθος τις προτεραιότητες, εκτός τετράδας επειδή απλώς δεν αξίζαμε την τετράδα. Άθλιο μπάσκετ, μπάσκετ για γέλια και για κλάματα, ήττες-ντροπές και στιγμές που ήθελες να πηδήξεις μέσα και να παρακαλέσεις τους διαιτητές να μας λυπηθούν και να το λήξουν μια ώρα αρχύτερα. Ναι, το ξέρω πως αδικώ τους πάντες, αλλά από δικαιοσύνη δεν έχω περισσεύματα τούτη την ώρα -μόνο τα άσχημα σκέφτομαι, εκεί έχει γυρίσει το μυαλό, στη μαυρίλα.

Χέστηκα αν έχουμε ή δεν έχουμε λεφτά και ποιος θα μας αγοράσει και ποιος πληρώνει και αν ο Σαββίδης τα χώνει ή δεν τα χώνει. Όταν μας έτρεμε όλη η Ευρώπη δε με ένοιαζε ποιος πληρώνει και ποιος κονομάει και ποιος κάνει λεζάντα, ούτε τώρα με νοιάζει. Αυτό το τέρας που είδαμε να φοράει φέτος την πιο όμορφη φανέλα που έχει φορέσει ο ΠΑΟΚ στην ιστορία του πρέπει να διαλυθεί. Απρίλιο έχουμε, μπροστά μας υπάρχουν τέσσερις-πέντε μήνες σχεδιασμού. Αλλά σε πέντε μήνες δεν προλαβαίνει ο Τέπιτς να ωριμάσει, ούτε ο Χάτσερ να αποκτήσει λειτουργικό εγκέφαλο. Δε θα γίνουν μπασκετμπολίστες ο Μάρκοβιτς και ο Ντούμπνιακ, δε θα γίνουν καλύτεροι οι ήδη χειρότεροι φέτος Έλληνες της ομάδας. Βόμβα: Δε μένει τίποτα. Κατεδάφιση. Την ξέρω την κουβέντα όσων παρακολουθούν ΠΑΟΚ από τις ιστοσελίδες, «όλοι το μπούλο εκτός από» τον Τάδε και τον Τάδε, δε θα την κάνω κι εγώ. Αυτοί που αποφασίζουν γνωρίζουν καλύτερα από όλους ποιος Τάδε αξίζει να φοράει τη φανέλα του ΠΑΟΚ, δε θα κάνω εγώ υποδείξεις. Αλλά μερικά πράγματα είναι τόσο ξεκάθαρα που επανάληψη της φετινής αγαθοεργίας με συμβόλαια σε ανθρώπους που ίσως δε βρουν δουλειά σε ομάδα της Α1 φεύγοντας από τον ΠΑΟΚ θα είναι προσβολή στη νοημοσύνη μας. Μπάνε, ρίχ’ το. Εκεί θα είμαστε και του χρόνου, σε άλλα είκοσι ματς. Αλλά ρίχ’ το και ξαναφτιάξ’ το -πόσο χειρότερα να πάμε από το φετινό, με τέτοιο επίπεδο στο Πρωτάθλημα.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038