Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

paok201647 αγώνες. 22 νίκες, 25 ήττες. Ήμουν παρών στους 20 από τους 47. Σε 11 νίκες και 9 ήττες. Σε μια μίζερη, καταθλιπτική χρονιά με ελάχιστα καλά βράδια και πολλές στενοχώριες, κάποιες από τις οποίες είναι σίγουρο πως δε θα τις ξεχάσω ποτέ. Δε χρειάζεται να το σκεφτώ και πολύ: Ήταν ο χειρότερος ΠΑΟΚ που έχω δει στη ζωή μου. Από τη μία πονάει το μυαλό μου για τον αποκλεισμό από τέτοια ομάδα της πλάκας, από την άλλη σκέφτομαι πόσο ομάδα της πλάκας είναι η δική μου, που αποκλείστηκε με δύο ήττες σε δύο ματς που ο άθλιος αντίπαλος μου τα έδινε κι εγώ δεν είχα μια ανάσα παραπάνω να του τα πάρω. Αλλά, στο ταμείο της χρονιάς, τέτοιο χάλι δεν έχω ξαναδεί από το 1990 που βλέπω το μπάσκετ του ΠΑΟΚ, με τη δεκαετή παρένθεση των χρόνων που ακολούθησαν την πιο μαύρη σελίδα στην ιστορία μας, εκείνο το καλοκαίρι της ντροπής, το 1999, άρα δεν ήμουν παρών στα χρόνια που ενδεχομένως να παίξαμε χειρότερο μπάσκετ και κρίνω μοναχά τις δεκαετίες του ’90 και αυτήν που διανύουμε.

Δεν ξέρω κι εγώ πόσες φορές τράβηξα τα μαλλιά μου σ’ αυτά τα είκοσι ματς που ήμουν στο γήπεδο. Απόγνωση, απογοήτευση, απορία, τι είναι αυτό που βλέπουμε, ποιος τους μάζεψε όλους αυτούς στην ομάδα, τι είναι αυτό το πράμα ο Μπάλαμπαν, ποιος Τέπιτς αιώνιο ταλέντο χωρίς έναν παλμό στην καρδιά, ποιος Μάρκοβιτς που τον κάναμε ανέκδοτο και τον χειροκροτούσαμε σε κάθε μαλακία του, δηλαδή σχεδόν σε κάθε φάση όπου συμμετείχε. Ποιος Χάτσερ, που έγινε και ήρωας κάποια στιγμή όταν του βγήκαν όλες οι παλαβές επιλογές, ο βασικός πλέι-μέικερ με το πιο ανισόρροπο κατέβασμα μπάλας, το έβλεπες στα μάτια των υπόλοιπων, «ποιο σύστημα παίζουμε», σουτ χωρίς λογική με τον αντίπαλο να κρέμεται πάνω του ενώ απομένουν δέκα δευτερόλεπτα και κανείς δεν έχει πάρει θέση οπουδήποτε, να κοιτιόμαστε κι εμείς μεταξύ μας στην κερκίδα όπως κοιτούσαν οι παίκτες ο ένας τον άλλο κι όπως κοιτούσε ο ένας τον άλλο στον πάγκο. Ένας Βασιλειάδης κι ένας Σοφοκλής, για δυο μήνες, όσο άντεξε, όλος ο ΠΑΟΚ της χρονιάς. Ο Τσόχλας ένα επίπεδο κάτω, ο Κακαρούδης στριμωγμένος στα λίγα λεπτά που τον έβαζε, ο Μαργαρίτης αδύναμος να αναλάβει το βάρος τριών θέσεων σε άμυνα και επίθεση με τους ανύπαρκτους που τον πλαισίωναν στο μεγαλύτερο διάστημα της σεζόν. Ο Δέδας -πώς να ξεχάσω που γελούσαμε με τα στοιχήματα πως σε κάθε επίθεση θα σκοράρει ο προσωπικός του αντίπαλος που του ξέφευγε πάντα πίσω απ’ την πλάτη κι αυτός κουνούσε χέρια και πόδια. Ο Ντούμπνιακ, Θεέ μου, ποιος Ντούμπνιακ, ούτε καν να τον αναλύσω δεν μπορώ, παικτάκια της μιας βραδιάς που θα τους πάνε όλα όπως θέλουν και θα μπούνε όλα όσα θα πετάξουνε έξω από τη γραμμή. Τα πιτσιρίκια ακόμα στο φροντιστήριο, τόσα χρόνια το ίδιο βιολί, παιχνίδια με διαφορές είκοσι πόντων και τα πιτσιρίκια πάλι θα παίξουν δύο λεπτά στο τέλος, μη χαλάσουνε την εικόνα. Η μόνη σοβαρή λύση, όαση με όσα είχα δει μέχρι τότε, ο Κλάντον, ήρθε και μέχρι να καταλάβει πού ήρθε τελείωσε το Πρωτάθλημα.

Η κερκίδα όλα τα ξέρει και όλα τα κρίνει -τους άκουγα όλους στα περισσότερα ματς που ήμασταν διακόσια, τριακόσια, πεντακόσια άτομα. Ο Μπάνε, ο Τέλης, ο Γαλατσόπουλος, ο Σούλης, ο Μάτζικ, βρισίδι ανελέητο και απαξίωση, το μπούλο, καταστρέψατε τον ΠΑΟΚ και τα σχετικά. Μπορεί και να τον καταστρέψανε τον ΠΑΟΚ, δεν το ξέρω αυτό, ποτέ δεν ασχολήθηκα με αυτό το κομμάτι. Πάω, βλέπω, φεύγω. Οι τριγύρω στα πιο πολλά ματς έβριζαν από την προθέρμανση και δεν τελείωναν το βρισίδι αν δεν έκλειναν τα φώτα στο Παλατάκι. Δεν ξέρω -δε θέλω να ξέρω. Με στενοχωρεί που δε βλέπω τον πρόεδρο στο γήπεδο, αλλά πέραν αυτού δεν ασχολούμαι με τα διοικητικά. Η εικόνα της ομάδας στο παρκέ μου αρκεί: Αποτυχία. Ολοκληρωτική. Εκτός Κυπέλλου από ομάδα Α2, εκτός Ευρώπης επειδή την κρίσιμη ώρα διαχειριστήκαμε λάθος τις προτεραιότητες, εκτός τετράδας επειδή απλώς δεν αξίζαμε την τετράδα. Άθλιο μπάσκετ, μπάσκετ για γέλια και για κλάματα, ήττες-ντροπές και στιγμές που ήθελες να πηδήξεις μέσα και να παρακαλέσεις τους διαιτητές να μας λυπηθούν και να το λήξουν μια ώρα αρχύτερα. Ναι, το ξέρω πως αδικώ τους πάντες, αλλά από δικαιοσύνη δεν έχω περισσεύματα τούτη την ώρα -μόνο τα άσχημα σκέφτομαι, εκεί έχει γυρίσει το μυαλό, στη μαυρίλα.

Χέστηκα αν έχουμε ή δεν έχουμε λεφτά και ποιος θα μας αγοράσει και ποιος πληρώνει και αν ο Σαββίδης τα χώνει ή δεν τα χώνει. Όταν μας έτρεμε όλη η Ευρώπη δε με ένοιαζε ποιος πληρώνει και ποιος κονομάει και ποιος κάνει λεζάντα, ούτε τώρα με νοιάζει. Αυτό το τέρας που είδαμε να φοράει φέτος την πιο όμορφη φανέλα που έχει φορέσει ο ΠΑΟΚ στην ιστορία του πρέπει να διαλυθεί. Απρίλιο έχουμε, μπροστά μας υπάρχουν τέσσερις-πέντε μήνες σχεδιασμού. Αλλά σε πέντε μήνες δεν προλαβαίνει ο Τέπιτς να ωριμάσει, ούτε ο Χάτσερ να αποκτήσει λειτουργικό εγκέφαλο. Δε θα γίνουν μπασκετμπολίστες ο Μάρκοβιτς και ο Ντούμπνιακ, δε θα γίνουν καλύτεροι οι ήδη χειρότεροι φέτος Έλληνες της ομάδας. Βόμβα: Δε μένει τίποτα. Κατεδάφιση. Την ξέρω την κουβέντα όσων παρακολουθούν ΠΑΟΚ από τις ιστοσελίδες, «όλοι το μπούλο εκτός από» τον Τάδε και τον Τάδε, δε θα την κάνω κι εγώ. Αυτοί που αποφασίζουν γνωρίζουν καλύτερα από όλους ποιος Τάδε αξίζει να φοράει τη φανέλα του ΠΑΟΚ, δε θα κάνω εγώ υποδείξεις. Αλλά μερικά πράγματα είναι τόσο ξεκάθαρα που επανάληψη της φετινής αγαθοεργίας με συμβόλαια σε ανθρώπους που ίσως δε βρουν δουλειά σε ομάδα της Α1 φεύγοντας από τον ΠΑΟΚ θα είναι προσβολή στη νοημοσύνη μας. Μπάνε, ρίχ’ το. Εκεί θα είμαστε και του χρόνου, σε άλλα είκοσι ματς. Αλλά ρίχ’ το και ξαναφτιάξ’ το -πόσο χειρότερα να πάμε από το φετινό, με τέτοιο επίπεδο στο Πρωτάθλημα.

Τούρτα

Τούρτα

Όποιος θυμάται έναν π& ...

Read more
Χρέος

Χρέος

Το πρώτο αγωνιστικό Σαββατοκύριακο της χρονιάς είναι πραγματικά ενδιαφέρον. ...

Read more
Ψείρισμα

Ψείρισμα

Κριτική ΠΑΟΚ-Πανιώνιος 84-80 Το κλέψιμο του Κούπερ στο κέντρο του γηπέδου και το τρίποντο στη συνέχ ...

Read more
Βελάκια

Βελάκια

Μετά το ματς με την Τ&epsil ...

Read more
Συνένοχοι

Συνένοχοι

Πριν το Θωμά Βουλινό δεν ξέρω τι γινόταν με τους προέδρους. Δηλαδή ξέρω, τα έχω διαβάσει και μου τα ...

Read more
Πρωταθλήτρια

Πρωταθλήτρια

Την προηγούμενη φορά που πήραμε Πρωτάθλημα, κερδίζοντας πάλι τον Ολυμπιακό, βρισκόμουν σε ένα τρένο ...

Read more
Ευρώπες

Ευρώπες

Το πρώτο μου ευρωπ&al ...

Read more
Συνάρτηση

Συνάρτηση

Για την καθυστέρηση έναρξης του αγώνα ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός επί 60 λεπτά και για 3 κιλά γάβρους στο γήπεδο ...

Read more
Κερί

Κερί

Ήταν οι πιο γνωστοί &sigm ...

Read more
Πόλεμος

Πόλεμος

Να μας συμπαθάτε, αλλά εμείς έχουμε πόλεμο κάθε βδομάδα. Με κάθε αντίπαλο. Σε «κάθε γήπεδο, σ’ όλη τ ...

Read more
Εμείς

Εμείς

Εμείς δεν ανεβήκαμ ...

Read more
Υπενθύμιση

Υπενθύμιση

Σούπερ κοριός, απομαγνητοφώνηση #777. Διάλογος ανάμεσα σε πρώην ποδοσφαιριστή και πρώην πρόεδρο του ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.