Ενισχυτές

Ενισχυτές

Με κάθε αντίπαλο...

Ανάσα

Ανάσα

Πρώτη φορά πήγα στο...

Μαυρίδης

Μαυρίδης

Οι μόνοι που...

Θάνατος

Θάνατος

Όταν είσαι μικρός,...

Θεωρητικά

Θεωρητικά

Θεωρητικά, ο ΠΑΟΚ...

Αποχή

Αποχή

Η λέξη που ειπώθηκε...

Ψηλότερα

Ψηλότερα

Η υπόθεση είναι η...

Γκαλοπάρ

Γκαλοπάρ

Τον Οκτώβριο του 2016...

Δευτέρα

Δευτέρα

Γύριζα ξημερώματα...

Επιστροφές

Επιστροφές

Βγάζω τα σπασμένα...

Ένορκοι

Ένορκοι

Ένας φώναξε κάτι από...

Μικρότερος

Μικρότερος

Αναλύσεις,...

  • Ενισχυτές

    Ενισχυτές

    Monday, 23 October 2017 23:18
  • Ανάσα

    Ανάσα

    Saturday, 21 October 2017 22:59
  • Μαυρίδης

    Μαυρίδης

    Saturday, 21 October 2017 12:40
  • Θάνατος

    Θάνατος

    Friday, 20 October 2017 20:07
  • Θεωρητικά

    Θεωρητικά

    Friday, 20 October 2017 17:13
  • Αποχή

    Αποχή

    Friday, 20 October 2017 11:00
  • Ψηλότερα

    Ψηλότερα

    Thursday, 19 October 2017 15:11
  • Γκαλοπάρ

    Γκαλοπάρ

    Tuesday, 17 October 2017 13:57
  • Δευτέρα

    Δευτέρα

    Monday, 16 October 2017 11:33
  • Επιστροφές

    Επιστροφές

    Sunday, 15 October 2017 22:00
  • Ένορκοι

    Ένορκοι

    Wednesday, 11 October 2017 15:45
  • Μικρότερος

    Μικρότερος

    Sunday, 08 October 2017 16:01

u802015Οι ώρες που περάσαμε στο ΠΑΟΚ-ΑΕΚ του μπάσκετ και το ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκός του βόλεϊ στο Παλατάκι στις 16 Ιανουαρίου ήταν οι πιο αγχωτικές της χρονιάς. Το απόγευμα παίζαμε την επιβίωσή μας στο βαθμολογικό πίνακα που μας πίεζε διαρκώς προς τον πάτο από την πρώτη αγωνιστική, είχαμε ανεβεί στην επιφάνεια και θα ξαναπέφταμε μετά από αυτό το ματς με έξι συνεχόμενες ήττες για την Α1 -φτάσαμε στο -24 όταν ο πίνακας έγραψε 15-39 και δεν το παρατήσαμε, τη βραδιά που το «αν δεν τους γαμήσεις δε φεύγουμε από ‘δώ» το τραγουδούσαμε τη νύχτα και στον ύπνο μας. Μετά τα πανηγύρια της τεράστιας ανατροπής, ίσως της πιο μάγκικης νίκης που έχουμε πάρει τα τελευταία χρόνια στο μπάσκετ, μείναμε, καμιά εικοσαριά άνθρωποι, από τις έξι και κάτι ως τις εννιά που άρχιζε το βόλεϊ, στις κερκίδες, ενώ έξω η καταιγίδα μας απαγόρευε ακόμα και να βγούμε να πάρουμε λίγο αέρα. Αποκαμωμένοι, ιδρωμένοι από τη ζούρλα της ανατροπής, αλλά γεμάτοι από όσα είχαν δει τα μάτια μας.

Μείναμε όχι επειδή είμαστε τίποτα ήρωες, αλλά επειδή το επόμενο ματς ήταν το πραγματικά σημαντικό της ημέρας. Θα μπορούσαμε να πάμε για φαγητό και να ξαναγυρίσουμε, όπως έκαναν αρκετοί δικοί μας, να κατεβούμε για μια βόλτα στην παραλία να ξεσκάσουν τα παιδιά. Αλλά, όσο περνάει ο καιρός, δεν μπορώ να αποχωριστώ εύκολα αυτό το μέρος που πλέον το νιώθω όχι ως «δεύτερο σπίτι μου» αλλά ως σπίτι μου πραγματικό. Σε πείσμα των υπόλοιπων της γενιάς μου που νοσταλγούν τα βράδια στο Παλέ, εγώ στο Παλατάκι νιώθω πως ταιριάζω, δεν ξέρω γιατί. Κι αυτός είναι ο λόγος που σχεδόν σε κάθε ματς φεύγουμε μετά που θα κλείσουν τα φώτα -αν δεν τα έκλειναν θα το ξημερώναμε. Μείναμε, με την αδρεναλίνη στα ύψη από τη σπάνια παλαβομάρα του μπάσκετ και προσπαθούσαμε να συνέρθουμε πριν το επόμενο ματς.

Κούραση, πείνα, δίψα, τα παιδιά να έχουν κάνει το γύρο του γηπέδου εκατό φορές, εμείς είχαμε αράξει στη γωνιά μας στο πεταλάκι και μετρούσαμε τα λεπτά. Κι όσο πλησίαζε η ώρα τόσο δυνάμωνε το άγχος για το παιχνίδι: Ολυμπιακός, Κηφισιά και Φοίνικας είχαν ξεφύγει και παρακάτω ο πίνακας έγραφε ΠΑΟΚ 23, Παμβοχαϊκός 23, Παναθηναϊκός 22. Χάναμε και μέναμε πίσω, πέμπτοι ή και έκτοι, αν οι συγκάτοικοί μας στη βαθμολογία έπαιρναν πόντους στην Κηφισιά. Ως εκείνο το ματς είχαμε χάσει δεκατρείς ολόκληρους πόντους -τους έξι στο Παλατάκι. Ο νταμπλούχος τρέκλιζε, η χρονιά κινδύνευε να χαθεί. Ήταν πραγματικό το σενάριο, ας έχει ξεχαστεί τώρα που φτάσαμε στους τελικούς. Ήταν το ματς που παίξαμε ίσως το πιο σαρωτικό βόλεϊ της περιόδου -στο ματς που μάλλον έκρινε τη χρονιά στο Πρωτάθλημα και μας ξανάβαλε σε τροχιά τετράδας. Ήταν η στιγμή που αγγίξαμε πάτο, αν και το να χαρακτηρίζεις ως «πάτο» την πέμπτη ή έκτη θέση στην κατάταξη είναι μια πολυτέλεια που την αποκτήσαμε μόλις φέτος.

Από εκείνο το 3-0, που το πήραμε δύο άτομα αλλά αυτό δεν είναι ευρέως γνωστό και θα αναλυθεί κάποια στιγμή όταν ηρεμήσουμε, ξεκίνησε η αντεπίθεση και η τελική, σχετικά άνετη, είσοδος στα πλέι-οφ. Ως το τέλος, οι μόνοι που μας κέρδισαν ήταν ο Φοίνικας στο Παλατάκι και ο Ολυμπιακός στο αδιάφορο ματς στου Ρέντη. Μεσολάβησαν οι τραγωδίες των δύο Κυπέλλων, οι ανακατατάξεις στο φιλέ, ο Λι, ο Γιαμπλόνσκι, ο Τακουρίδης, ο Σμαραγδής, η φυγή του Πέτρογλου και του Γκεοργκίεφ, η τεράστια πτώση του Χιμένες και η ανάδειξη του Σεπέδα ως μοναδικό όπλο κόντρα στον καλύτερο Ολυμπιακό, τα δύο λάθη της διοίκησης με τις προσκλήσεις του Κυπέλλου και το ελεεινό δεκαπεντάρι στον πρώτο ημιτελικό, οι απίστευτες, παλικαρίσιες νίκες μέσα στου Ρέντη, η τρομακτική ήττα στο Παλατάκι και το συγκλονιστικό ντέρμπι του τέταρτου ημιτελικού, αλλά εφόσον η κούπα σηκωθεί μεθαύριο στο Παλατάκι τίποτα από όλα αυτά δε θα έχει μεγάλη σημασία: Όσα έγιναν θα έχουν δώσει τον τίτλο του Πρωταθλητή, άρα συγχωρούνται και καθαγιάζονται από τα δάκρυα της χαράς.

Ο Φοίνικας μας έχει κερδίσει τρεις φορές μέσα στη χρονιά, όσες τον έχουμε κερδίσει κι εμείς. Η σειρά δεν είναι αμφίρροπη, η ομάδα μας ως ποιότητα παικτών είναι σαφώς καλύτερη και η χθεσινή ήττα ήρθε επειδή, έτσι όπως παίζουμε δίχως πάθος και δίχως μυαλό, αρκεί ο αντίπαλος να παίξει στα όριά του για να μας κερδίσει. Δεν υπάρχει ηρεμία, δεν υπάρχουν επιλογές, δεν είμαστε οι περσινοί τρομοκράτες και γι’ αυτό μπορούν να γίνουν εκατό αναλύσεις. Αλλά εδώ όπου φτάσαμε αρκεί λίγος τσαμπουκάς παραπάνω για να σηκωθεί η κούπα δίχως άγχη και καρδιακά: Αν βγει στο γήπεδο από όλους το ασταμάτητο πάθος του Λι κι αν πάρει την μπάλα εκεί όπου κανείς δεν τον σταματά ο Σεπέδα τελειώσαμε. Δεν είναι επιστήμη.

Τα χαρτάκια του περσινού τίτλου βρίσκονται ακόμα στην αποθήκη μας. Τη νίκη και τη στέψη τις έχω δεδομένες την Πέμπτη, όχι από αλαζονεία αλλά επειδή έχω δει αρκετό βόλεϊ φέτος και δεν δίνω καμία τύχη στο Φοίνικα, εκτός κι αν μας κοροϊδεύουν οι βασικοί του τόσο καιρό και μπορούν να κάνουν κάτι παραπάνω από όσα έκαναν κόντρα στην Κηφισιά. Για ένα πράμα ανησυχώ σοβαρά και δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στη διοίκηση της ομάδας: Είναι ικανοί να μη φέρουν μηχάνημα που πετάει χαρτάκια και να πάθει κανένα τραύμα ψυχικό η Χουλιγκάνα που θα κουβαληθεί με σακουλάρα για να τα μαζέψει κι αυτά, όπως πέρσι. Αν με διαβάζει κανείς από τη διοίκηση ας το έχει στο νου του. Αν δεν έχει χαρτάκια, την ώρα που θα γίνεται ο γύρος του θριάμβου ένα κοριτσάκι θα σας ρίχνει σούτια στο καλάμι. Προειδοποιηθήκατε.

Αλέ

Αλέ

Πάντα οι επιλογές μ&omic ...

Read more
Τρoπαιοθήκη

Τρoπαιοθήκη

Δεν έχω πάει ούτε μια φορά στο γήπεδο για να «στηρίξω» μία ομάδα ή ένα αγωνιστικό τμήμα του ΠΑΟΚ. Πο ...

Read more
Παναγιά

Παναγιά

Ωραίες οι ιστορίες από το παρελθόν, αλλά το παρόν μας έχει ξεφύγει.  Και η κατάσταση έχει φτάσε ...

Read more
Γκόμενα

Γκόμενα

Τη γνώρισα όταν ήμουν 15 χρονών. Τρομερή γκόμενα, από τις ωραιότερες γυναίκες που υπήρχαν, εκείνη τη ...

Read more
Σκούπισμα

Σκούπισμα

Δεκατόσα χρόνια δίπλα δίπλα στα τσιμέντα και να βρίσκεσαι κατά λάθος μαζί του στην ίδια δουλειά. ...

Read more
Κυμαινόμενο

Κυμαινόμενο

Η οργάνωση μιας εκδρομής από την επαρχία για Τούμπα ήθελε πολύ τρέξιμο. Απλή εκδρομή, ας πούμε ένα Π ...

Read more
Τούρτα

Τούρτα

Όποιος θυμάται έναν π& ...

Read more
Επειδή

Επειδή

O ΠΑΟΚ που γνώρισα ω&s ...

Read more
Άιρον

Άιρον

Συμπληρώνονται σήμε ...

Read more
0003

0003

Το κλάμα της Ναντ, το & ...

Read more
Λάιβ

Λάιβ

Το κείμενο της ζωντ ...

Read more
Μιζέρια

Μιζέρια

Κάποτε θα γινόταν κι αυτό. Κάποτε θα χάναμε. Έτσι είναι ο αθλητισμός. Η ομαδάρα που κατόρθωσε να κάν ...

Read more

Θανασάκης

logo