Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

u802015Οι ώρες που περάσαμε στο ΠΑΟΚ-ΑΕΚ του μπάσκετ και το ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκός του βόλεϊ στο Παλατάκι στις 16 Ιανουαρίου ήταν οι πιο αγχωτικές της χρονιάς. Το απόγευμα παίζαμε την επιβίωσή μας στο βαθμολογικό πίνακα που μας πίεζε διαρκώς προς τον πάτο από την πρώτη αγωνιστική, είχαμε ανεβεί στην επιφάνεια και θα ξαναπέφταμε μετά από αυτό το ματς με έξι συνεχόμενες ήττες για την Α1 -φτάσαμε στο -24 όταν ο πίνακας έγραψε 15-39 και δεν το παρατήσαμε, τη βραδιά που το «αν δεν τους γαμήσεις δε φεύγουμε από ‘δώ» το τραγουδούσαμε τη νύχτα και στον ύπνο μας. Μετά τα πανηγύρια της τεράστιας ανατροπής, ίσως της πιο μάγκικης νίκης που έχουμε πάρει τα τελευταία χρόνια στο μπάσκετ, μείναμε, καμιά εικοσαριά άνθρωποι, από τις έξι και κάτι ως τις εννιά που άρχιζε το βόλεϊ, στις κερκίδες, ενώ έξω η καταιγίδα μας απαγόρευε ακόμα και να βγούμε να πάρουμε λίγο αέρα. Αποκαμωμένοι, ιδρωμένοι από τη ζούρλα της ανατροπής, αλλά γεμάτοι από όσα είχαν δει τα μάτια μας.

Μείναμε όχι επειδή είμαστε τίποτα ήρωες, αλλά επειδή το επόμενο ματς ήταν το πραγματικά σημαντικό της ημέρας. Θα μπορούσαμε να πάμε για φαγητό και να ξαναγυρίσουμε, όπως έκαναν αρκετοί δικοί μας, να κατεβούμε για μια βόλτα στην παραλία να ξεσκάσουν τα παιδιά. Αλλά, όσο περνάει ο καιρός, δεν μπορώ να αποχωριστώ εύκολα αυτό το μέρος που πλέον το νιώθω όχι ως «δεύτερο σπίτι μου» αλλά ως σπίτι μου πραγματικό. Σε πείσμα των υπόλοιπων της γενιάς μου που νοσταλγούν τα βράδια στο Παλέ, εγώ στο Παλατάκι νιώθω πως ταιριάζω, δεν ξέρω γιατί. Κι αυτός είναι ο λόγος που σχεδόν σε κάθε ματς φεύγουμε μετά που θα κλείσουν τα φώτα -αν δεν τα έκλειναν θα το ξημερώναμε. Μείναμε, με την αδρεναλίνη στα ύψη από τη σπάνια παλαβομάρα του μπάσκετ και προσπαθούσαμε να συνέρθουμε πριν το επόμενο ματς.

Κούραση, πείνα, δίψα, τα παιδιά να έχουν κάνει το γύρο του γηπέδου εκατό φορές, εμείς είχαμε αράξει στη γωνιά μας στο πεταλάκι και μετρούσαμε τα λεπτά. Κι όσο πλησίαζε η ώρα τόσο δυνάμωνε το άγχος για το παιχνίδι: Ολυμπιακός, Κηφισιά και Φοίνικας είχαν ξεφύγει και παρακάτω ο πίνακας έγραφε ΠΑΟΚ 23, Παμβοχαϊκός 23, Παναθηναϊκός 22. Χάναμε και μέναμε πίσω, πέμπτοι ή και έκτοι, αν οι συγκάτοικοί μας στη βαθμολογία έπαιρναν πόντους στην Κηφισιά. Ως εκείνο το ματς είχαμε χάσει δεκατρείς ολόκληρους πόντους -τους έξι στο Παλατάκι. Ο νταμπλούχος τρέκλιζε, η χρονιά κινδύνευε να χαθεί. Ήταν πραγματικό το σενάριο, ας έχει ξεχαστεί τώρα που φτάσαμε στους τελικούς. Ήταν το ματς που παίξαμε ίσως το πιο σαρωτικό βόλεϊ της περιόδου -στο ματς που μάλλον έκρινε τη χρονιά στο Πρωτάθλημα και μας ξανάβαλε σε τροχιά τετράδας. Ήταν η στιγμή που αγγίξαμε πάτο, αν και το να χαρακτηρίζεις ως «πάτο» την πέμπτη ή έκτη θέση στην κατάταξη είναι μια πολυτέλεια που την αποκτήσαμε μόλις φέτος.

Από εκείνο το 3-0, που το πήραμε δύο άτομα αλλά αυτό δεν είναι ευρέως γνωστό και θα αναλυθεί κάποια στιγμή όταν ηρεμήσουμε, ξεκίνησε η αντεπίθεση και η τελική, σχετικά άνετη, είσοδος στα πλέι-οφ. Ως το τέλος, οι μόνοι που μας κέρδισαν ήταν ο Φοίνικας στο Παλατάκι και ο Ολυμπιακός στο αδιάφορο ματς στου Ρέντη. Μεσολάβησαν οι τραγωδίες των δύο Κυπέλλων, οι ανακατατάξεις στο φιλέ, ο Λι, ο Γιαμπλόνσκι, ο Τακουρίδης, ο Σμαραγδής, η φυγή του Πέτρογλου και του Γκεοργκίεφ, η τεράστια πτώση του Χιμένες και η ανάδειξη του Σεπέδα ως μοναδικό όπλο κόντρα στον καλύτερο Ολυμπιακό, τα δύο λάθη της διοίκησης με τις προσκλήσεις του Κυπέλλου και το ελεεινό δεκαπεντάρι στον πρώτο ημιτελικό, οι απίστευτες, παλικαρίσιες νίκες μέσα στου Ρέντη, η τρομακτική ήττα στο Παλατάκι και το συγκλονιστικό ντέρμπι του τέταρτου ημιτελικού, αλλά εφόσον η κούπα σηκωθεί μεθαύριο στο Παλατάκι τίποτα από όλα αυτά δε θα έχει μεγάλη σημασία: Όσα έγιναν θα έχουν δώσει τον τίτλο του Πρωταθλητή, άρα συγχωρούνται και καθαγιάζονται από τα δάκρυα της χαράς.

Ο Φοίνικας μας έχει κερδίσει τρεις φορές μέσα στη χρονιά, όσες τον έχουμε κερδίσει κι εμείς. Η σειρά δεν είναι αμφίρροπη, η ομάδα μας ως ποιότητα παικτών είναι σαφώς καλύτερη και η χθεσινή ήττα ήρθε επειδή, έτσι όπως παίζουμε δίχως πάθος και δίχως μυαλό, αρκεί ο αντίπαλος να παίξει στα όριά του για να μας κερδίσει. Δεν υπάρχει ηρεμία, δεν υπάρχουν επιλογές, δεν είμαστε οι περσινοί τρομοκράτες και γι’ αυτό μπορούν να γίνουν εκατό αναλύσεις. Αλλά εδώ όπου φτάσαμε αρκεί λίγος τσαμπουκάς παραπάνω για να σηκωθεί η κούπα δίχως άγχη και καρδιακά: Αν βγει στο γήπεδο από όλους το ασταμάτητο πάθος του Λι κι αν πάρει την μπάλα εκεί όπου κανείς δεν τον σταματά ο Σεπέδα τελειώσαμε. Δεν είναι επιστήμη.

Τα χαρτάκια του περσινού τίτλου βρίσκονται ακόμα στην αποθήκη μας. Τη νίκη και τη στέψη τις έχω δεδομένες την Πέμπτη, όχι από αλαζονεία αλλά επειδή έχω δει αρκετό βόλεϊ φέτος και δεν δίνω καμία τύχη στο Φοίνικα, εκτός κι αν μας κοροϊδεύουν οι βασικοί του τόσο καιρό και μπορούν να κάνουν κάτι παραπάνω από όσα έκαναν κόντρα στην Κηφισιά. Για ένα πράμα ανησυχώ σοβαρά και δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στη διοίκηση της ομάδας: Είναι ικανοί να μη φέρουν μηχάνημα που πετάει χαρτάκια και να πάθει κανένα τραύμα ψυχικό η Χουλιγκάνα που θα κουβαληθεί με σακουλάρα για να τα μαζέψει κι αυτά, όπως πέρσι. Αν με διαβάζει κανείς από τη διοίκηση ας το έχει στο νου του. Αν δεν έχει χαρτάκια, την ώρα που θα γίνεται ο γύρος του θριάμβου ένα κοριτσάκι θα σας ρίχνει σούτια στο καλάμι. Προειδοποιηθήκατε.

Ραδιόφωνο

Ραδιόφωνο

Το κουδούνι της πόρτας διαπέρασε το κεφάλι του σαν τρυπάνι. Άνοιξε για λίγο τα μάτια, τεντώθηκε, γύρ ...

Read more
0004

0004

Οκτώβριος 1990, πρώτη φο&r ...

Read more
Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που νιώ& ...

Read more
Εδώ

Εδώ

Στη Θύρα 4 δεν πηγαίνω &s ...

Read more
Προπονητής

Προπονητής

Τι κάνει πάλι ο κοιμ&iot ...

Read more
Μπαμπάς

Μπαμπάς

Μέχρι κάποια ηλικία, τ&o ...

Read more
Στάσεις

Στάσεις

Μπορείς να πεις πως ...

Read more
Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη συμμετοχ ...

Read more
Γυρίσματα

Γυρίσματα

Ομολογώ πως δεν είχα ξαναδεί τη διαδικασία της «σέλφι» μέσα στην Τούμπα. Πώς στήνεται το πράμα και π ...

Read more
Γιώργης

Γιώργης

Ο Γιώργης Πατροκοσμάς γύρισε κουρασμένος από τη δουλειά στο σπίτι, αργά το βράδυ του Σαββάτου. ...

Read more
Βασιλάκης

Βασιλάκης

Η μεγαλύτερη διαιτ&e ...

Read more
Πορομποπόμ

Πορομποπόμ

Την προλάβαμε και τη Φιλαδέλφεια πριν την γκρεμίσουν, πάλι καλά. Δεν ήθελα να πηγαίνω με τους αεκτσή ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.