Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06

loukoumiΤο περσινό φάιναλ φορ του Κυπέλλου, οι περσινοί ημιτελικοί με τον Παναθηναϊκό, οι περσινοί τελικοί με τον Ολυμπιακό, το φετινό φάιναλ φορ του Λιγκ Καπ, το φετινό φάιναλ φορ του Κυπέλλου, οι φετινοί ημιτελικοί με τον Ολυμπιακό. Ανεπανάληπτες ανατριχίλες. Τέσσερις αγωνιστικοί θρίαμβοι, δύο αγωνιστικές τραγωδίες. Έξι αποθεώσεις της απόλυτης ομορφιάς να παρακολουθείς κάτι πεντακάθαρο, με σχεδόν ισοδύναμους αντιπάλους, να φτάνεις από τον πάτο στην κορυφή και να ξαναπέφτεις και να ξανασηκώνεσαι, να χοροπηδάς πριν το παιχνίδι και να ξέρεις πως μπορεί να λήξει από 3-0 ως 0-3, αναλόγως προς τα πού θα γείρουν οι λεπτομέρειες.

Αυτό θεωρώ εγώ ως «καθαρό επαγγελματικό αθλητισμό». Να μπορεί να σπάσει ο τέταρτος την έδρα του πρώτου και ο πρώτος να σπάει στο καπάκι την έδρα του τέταρτου με έξι-επτά χιλιάδες σαλταρισμένους να κρέμονται από τις κερκίδες. Να ξέρεις πως ο τυπάκος που τη βγάζει όρθιος δύο και δυόμιση ώρες ανεβασμένος στο φιλέ σφυρίζει μόνο αυτό που βλέπει κι αυτό που βλέπουν οι βοηθοί του και δεν πά’ να ουρλιάζουν από πίσω του και να του βρίζουν τη μάνα και τον πατέρα. Να είναι σχεδόν κάθε ματς ντέρμπι σε όλη τη διάρκεια του πρωταθλήματος, τουλάχιστον όταν αγωνίζονταν μεταξύ τους οι έξι καλύτεροι ή οι έξι χειρότεροι. Και, δική μας αποκλειστικότητα αυτό, να γεμίζει ο κόσμος μίας ομάδας ένα κλειστό γήπεδο οκτώ χιλιάδων θέσεων επί δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στα πλέι-οφ, στο βόλεϊ. Αν είχα διάθεση για καζούρα θα έγραφα «τι ωραία που θα ήταν αν και οι υπόλοιπες ομάδες είχαν τέτοια γήπεδα και γέμιζαν κι αυτές με τόσες χιλιάδες οπαδούς τις κερκίδες». Αλλά ας το κρατήσουμε σοβαρό. Πιο σοβαρό, τουλάχιστον, από τη Διοργανώτρια Αρχή του Πρωταθλήματος, που απέδειξε και πέρσι και φέτος πως αποτελείται από ανίκανους και γελοίους ανθρωπάκους -δύο χρονιές σερί λάθος ανακοινώσεις σε ημερομηνίες και ώρες των τελικών της διοργάνωσης δεν μπορεί να είναι τυχαίο δείγμα, θα πρέπει να τους στείλουν στα σπίτια τους για να φτάσει η διοργανώτρια στο επίπεδο των ομάδων της.

Έχω να νιώσω έτσι από τα ΠΑΟΚ-Άρης των αρχών της δεκαετίας του ’90. Πήγαινες και δεν είχες ιδέα τι πρόκειται να δεις, φώναζες, ούρλιαζες, χοροπηδούσες και μπορεί να έριχνες ή να έτρωγες τριάντα πόντους ή να ήταν ντέρμπι από την αρχή ως το τέλος ή οτιδήποτε. Ενδεχομένως να υπήρξε τέτοιο συναίσθημα και στο ποδόσφαιρο προ παράγκας, όπου αν ήσουν καλύτερος δύσκολο να μην κέρδιζες, δεν είχε φτάσει η βρωμιά σε τόσο μεγάλα επίπεδα, αλλά εκεί θυμάμαι κάποια σκόρπια ματς και αποσπασματικά. Αυτό που έζησα πέρσι και φέτος, από την τηλεόραση στα εκτός, από κοντά στα εντός, θεωρώ πως θα το θυμάμαι για πάντα. «Η χρυσή εποχή του βόλεϊ», ποιος ξέρει πόσο θα κρατήσει, αλλά δε θα την ξεχάσω ποτέ.

Δεν είμαστε καλύτερη ομάδα από τον Ολυμπιακό. Δεν παίξαμε σε κανένα από τα τέσσερα ματς καλύτερα από τον Ολυμπιακό. Δεν είχαμε το λυσσασμένο μπλοκ του, δεν είχαμε καλή υποδοχή, δεν είχαμε καν τη συνηθισμένη πυροβολαρχία από τα πλαϊνά να ανοίγει κρατήρες στο τερέν του αντιπάλου. Τι είχαμε; Γιατί τους κερδίσαμε; Πραγματικά, δεν είμαι σίγουρος. Αν το χθεσινό ματς το πήραμε πες λίγο από την αύρα του κόσμου και την ψυχολογία που τους ανέβασε, στα πρώτα δυο ματς δεν υπήρχε κόσμος να ανεβάσει ψυχολογία. Πιθανολογώ πως τα πήραμε επειδή έχουμε έναν υπεράνθρωπο, που όταν τον ταΐζεις σωστά και στο ακριβές ύψος όπου θέλει την μπάλα είναι ασταμάτητος, έναν ημίθεο που όταν τακτοποιεί το μυαλό στο κεφάλι του μπορεί να αλλάξει τα πάντα στη ροή ενός σετ, και έναν προπονητή που έβγαλε λαγό από το καπέλο και έκαψε μια θέση βασικού στο φιλέ ρισκάροντας να παίζει με τρεις νεοφερμένους, κάτι που τον δικαίωσε. Αν έπρεπε να διαλέξω ένα πράγμα που μας επέτρεψε να αποκλείσουμε τον οριακά καλύτερο Ολυμπιακό, αυτό θα ήταν η διαφορά χαρακτήρα των παικτών που αγωνίστηκαν στα τέσσερα ματς: Από τη μία η δεμένη, αυστηρή, πειθαρχημένη ομάδα, από την άλλη η αναρχοαυτόνομη, πανηγυρτζήδικη, αυτοσχεδιαστική παρέα. Όλα τα είχε υπολογισμένα ο Πιάτσα και τα έκαναν οι παίκτες του στην εντέλεια, όλα τα είχε υπολογισμένα ο Καλμαζίδης αλλά οι παίκτες του έκαναν ό,τι τους κατέβαινε -κέρδισαν οι αναρχικοί.

Χωρίς να το παίξω ειδήμονας, η καλύτερη ομάδα που είδα φέτος, στα πολλά ματς βόλεϊ που παρακολούθησα επειδή πλέον δεν μπορώ να δω ποδόσφαιρο ούτε δέκα λεπτά, η Κηφισιά, ήταν ο αντίπαλος που δεν ήθελα. Απόλαυση η ομάδα του Αρσενιάδη, στο στιλ του Ολυμπιακού, με αυτοματοποιημένες επιθέσεις και πολύ μυαλό στη διάρκεια του παιχνιδιού. Φάνηκε να κλατάρει στο τέλος, δεν έχασε την ευκαιρία ο Φοίνικας και τους τιμώρησε. Ο Φοίνικας που μας κέρδισε φέτος και στη Σύρο και στο Παλατάκι για το Πρωτάθλημα, αλλά τον κερδίσαμε εμείς στην έδρα του για το Λιγκ Καπ. Σταματάς τον έναν και μοναδικό παίκτη επιπέδου που έχουν μπροστά, τον Ντόκιτς, και παίρνεις το Πρωτάθλημα με 0-3 -κανείς από τους υπόλοιπους δεν έχει ούτε τα προσόντα ούτε τη δυναμική του, σε αντίθεση με τους δικούς μας που πυροβολάνε από παντού. Στενοχωρήθηκαν οι κάγκουρες οι Πανελλήνιοι που ετοιμάζονταν για δύο επισκέψεις στο Ζηρίνειο, αλλά τι να κάνουμε, θα χρειαστεί να πάνε για μπάνια Απρίλη μήνα στη Σύρο. Θα έχει και δώρο λουκούμι, μια χαρά θα τους κάτσει.

Κουζίνα

Κουζίνα

Το μόνο εύκολο, μέρε ...

Read more
Περαστικοί

Περαστικοί

Αν πιστεύεις πως ο ΠΑΟΚ είναι οι παίκτες του, οι προπονητές του, οι διοικήσεις του, οι υπάλληλοί του ...

Read more
Αξιοποίηση

Αξιοποίηση

Στις 2 Σεπτεμβρίου 2014, ο Ιάκωβος Αγγελίδης, στην πρώτη του συνέντευξη Τύπου, μίλησε για αρκετά θέμ ...

Read more
Παιδάκια

Παιδάκια

Κάφροι οπαδοί του ΜΠΑΟΥΓΚ επιτέθηκαν σε μικρά αθώα παιδάκια ακαδημίας του Ολυμπιακού. Make my day. ...

Read more
Μπουγάτσα

Μπουγάτσα

Ναι, εντάξει, τα ξέρου ...

Read more
Κωλοτούμπα

Κωλοτούμπα

«Η απόφασή μας βασίστ& ...

Read more
Κριτική

Κριτική

Μας την είπε και ο δικός μας τώρα πως δεν κάνουμε κριτική και αγαπάμε τυφλά. Τι να εννοεί κάποιος με ...

Read more
Αφίσα

Αφίσα

Το είχε ξεκινήσει ένας συμμαθητής μας στο σχολείο, κάπου στα 1987-1988. Έκατσε και έστειλε γράμμα στ ...

Read more
0035

0035

«Να προσέχετε τον Πά&m ...

Read more
Άνοιξη

Άνοιξη

Έχω πέσει από τα σύννεφ&a ...

Read more
Ραδιόφωνο

Ραδιόφωνο

Το κουδούνι της πόρτας διαπέρασε το κεφάλι του σαν τρυπάνι. Άνοιξε για λίγο τα μάτια, τεντώθηκε, γύρ ...

Read more
Απεντόμωση

Απεντόμωση

Και οι τυφλοί είδαν εχθές. Ομάδα απαλλαγμένη από εξωαγωνιστικές έγνοιες, συγκεντρωμένη στο χορτάρι, ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.