Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

loukoumiΤο περσινό φάιναλ φορ του Κυπέλλου, οι περσινοί ημιτελικοί με τον Παναθηναϊκό, οι περσινοί τελικοί με τον Ολυμπιακό, το φετινό φάιναλ φορ του Λιγκ Καπ, το φετινό φάιναλ φορ του Κυπέλλου, οι φετινοί ημιτελικοί με τον Ολυμπιακό. Ανεπανάληπτες ανατριχίλες. Τέσσερις αγωνιστικοί θρίαμβοι, δύο αγωνιστικές τραγωδίες. Έξι αποθεώσεις της απόλυτης ομορφιάς να παρακολουθείς κάτι πεντακάθαρο, με σχεδόν ισοδύναμους αντιπάλους, να φτάνεις από τον πάτο στην κορυφή και να ξαναπέφτεις και να ξανασηκώνεσαι, να χοροπηδάς πριν το παιχνίδι και να ξέρεις πως μπορεί να λήξει από 3-0 ως 0-3, αναλόγως προς τα πού θα γείρουν οι λεπτομέρειες.

Αυτό θεωρώ εγώ ως «καθαρό επαγγελματικό αθλητισμό». Να μπορεί να σπάσει ο τέταρτος την έδρα του πρώτου και ο πρώτος να σπάει στο καπάκι την έδρα του τέταρτου με έξι-επτά χιλιάδες σαλταρισμένους να κρέμονται από τις κερκίδες. Να ξέρεις πως ο τυπάκος που τη βγάζει όρθιος δύο και δυόμιση ώρες ανεβασμένος στο φιλέ σφυρίζει μόνο αυτό που βλέπει κι αυτό που βλέπουν οι βοηθοί του και δεν πά’ να ουρλιάζουν από πίσω του και να του βρίζουν τη μάνα και τον πατέρα. Να είναι σχεδόν κάθε ματς ντέρμπι σε όλη τη διάρκεια του πρωταθλήματος, τουλάχιστον όταν αγωνίζονταν μεταξύ τους οι έξι καλύτεροι ή οι έξι χειρότεροι. Και, δική μας αποκλειστικότητα αυτό, να γεμίζει ο κόσμος μίας ομάδας ένα κλειστό γήπεδο οκτώ χιλιάδων θέσεων επί δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στα πλέι-οφ, στο βόλεϊ. Αν είχα διάθεση για καζούρα θα έγραφα «τι ωραία που θα ήταν αν και οι υπόλοιπες ομάδες είχαν τέτοια γήπεδα και γέμιζαν κι αυτές με τόσες χιλιάδες οπαδούς τις κερκίδες». Αλλά ας το κρατήσουμε σοβαρό. Πιο σοβαρό, τουλάχιστον, από τη Διοργανώτρια Αρχή του Πρωταθλήματος, που απέδειξε και πέρσι και φέτος πως αποτελείται από ανίκανους και γελοίους ανθρωπάκους -δύο χρονιές σερί λάθος ανακοινώσεις σε ημερομηνίες και ώρες των τελικών της διοργάνωσης δεν μπορεί να είναι τυχαίο δείγμα, θα πρέπει να τους στείλουν στα σπίτια τους για να φτάσει η διοργανώτρια στο επίπεδο των ομάδων της.

Έχω να νιώσω έτσι από τα ΠΑΟΚ-Άρης των αρχών της δεκαετίας του ’90. Πήγαινες και δεν είχες ιδέα τι πρόκειται να δεις, φώναζες, ούρλιαζες, χοροπηδούσες και μπορεί να έριχνες ή να έτρωγες τριάντα πόντους ή να ήταν ντέρμπι από την αρχή ως το τέλος ή οτιδήποτε. Ενδεχομένως να υπήρξε τέτοιο συναίσθημα και στο ποδόσφαιρο προ παράγκας, όπου αν ήσουν καλύτερος δύσκολο να μην κέρδιζες, δεν είχε φτάσει η βρωμιά σε τόσο μεγάλα επίπεδα, αλλά εκεί θυμάμαι κάποια σκόρπια ματς και αποσπασματικά. Αυτό που έζησα πέρσι και φέτος, από την τηλεόραση στα εκτός, από κοντά στα εντός, θεωρώ πως θα το θυμάμαι για πάντα. «Η χρυσή εποχή του βόλεϊ», ποιος ξέρει πόσο θα κρατήσει, αλλά δε θα την ξεχάσω ποτέ.

Δεν είμαστε καλύτερη ομάδα από τον Ολυμπιακό. Δεν παίξαμε σε κανένα από τα τέσσερα ματς καλύτερα από τον Ολυμπιακό. Δεν είχαμε το λυσσασμένο μπλοκ του, δεν είχαμε καλή υποδοχή, δεν είχαμε καν τη συνηθισμένη πυροβολαρχία από τα πλαϊνά να ανοίγει κρατήρες στο τερέν του αντιπάλου. Τι είχαμε; Γιατί τους κερδίσαμε; Πραγματικά, δεν είμαι σίγουρος. Αν το χθεσινό ματς το πήραμε πες λίγο από την αύρα του κόσμου και την ψυχολογία που τους ανέβασε, στα πρώτα δυο ματς δεν υπήρχε κόσμος να ανεβάσει ψυχολογία. Πιθανολογώ πως τα πήραμε επειδή έχουμε έναν υπεράνθρωπο, που όταν τον ταΐζεις σωστά και στο ακριβές ύψος όπου θέλει την μπάλα είναι ασταμάτητος, έναν ημίθεο που όταν τακτοποιεί το μυαλό στο κεφάλι του μπορεί να αλλάξει τα πάντα στη ροή ενός σετ, και έναν προπονητή που έβγαλε λαγό από το καπέλο και έκαψε μια θέση βασικού στο φιλέ ρισκάροντας να παίζει με τρεις νεοφερμένους, κάτι που τον δικαίωσε. Αν έπρεπε να διαλέξω ένα πράγμα που μας επέτρεψε να αποκλείσουμε τον οριακά καλύτερο Ολυμπιακό, αυτό θα ήταν η διαφορά χαρακτήρα των παικτών που αγωνίστηκαν στα τέσσερα ματς: Από τη μία η δεμένη, αυστηρή, πειθαρχημένη ομάδα, από την άλλη η αναρχοαυτόνομη, πανηγυρτζήδικη, αυτοσχεδιαστική παρέα. Όλα τα είχε υπολογισμένα ο Πιάτσα και τα έκαναν οι παίκτες του στην εντέλεια, όλα τα είχε υπολογισμένα ο Καλμαζίδης αλλά οι παίκτες του έκαναν ό,τι τους κατέβαινε -κέρδισαν οι αναρχικοί.

Χωρίς να το παίξω ειδήμονας, η καλύτερη ομάδα που είδα φέτος, στα πολλά ματς βόλεϊ που παρακολούθησα επειδή πλέον δεν μπορώ να δω ποδόσφαιρο ούτε δέκα λεπτά, η Κηφισιά, ήταν ο αντίπαλος που δεν ήθελα. Απόλαυση η ομάδα του Αρσενιάδη, στο στιλ του Ολυμπιακού, με αυτοματοποιημένες επιθέσεις και πολύ μυαλό στη διάρκεια του παιχνιδιού. Φάνηκε να κλατάρει στο τέλος, δεν έχασε την ευκαιρία ο Φοίνικας και τους τιμώρησε. Ο Φοίνικας που μας κέρδισε φέτος και στη Σύρο και στο Παλατάκι για το Πρωτάθλημα, αλλά τον κερδίσαμε εμείς στην έδρα του για το Λιγκ Καπ. Σταματάς τον έναν και μοναδικό παίκτη επιπέδου που έχουν μπροστά, τον Ντόκιτς, και παίρνεις το Πρωτάθλημα με 0-3 -κανείς από τους υπόλοιπους δεν έχει ούτε τα προσόντα ούτε τη δυναμική του, σε αντίθεση με τους δικούς μας που πυροβολάνε από παντού. Στενοχωρήθηκαν οι κάγκουρες οι Πανελλήνιοι που ετοιμάζονταν για δύο επισκέψεις στο Ζηρίνειο, αλλά τι να κάνουμε, θα χρειαστεί να πάνε για μπάνια Απρίλη μήνα στη Σύρο. Θα έχει και δώρο λουκούμι, μια χαρά θα τους κάτσει.

0001

0001

Ιανουάριος 1990. Ο ΠΑ&Omicron ...

Read more
Τζούνιορ

Τζούνιορ

Όταν δεν είχε ΠΑΟΚ, π&et ...

Read more
Ήττα

Ήττα

Η μεγαλύτερη προσωπική μου ήττα είναι που πίστεψα πως μπορώ να φτιάξω ένα χώρο όπου απλώς θα γράφω ό ...

Read more
Γιόχανσον

Γιόχανσον

Ο μοναδικός Δανός που έχει φορέσει τη φανέλα του ΠΑΟΚ είναι ένα ανεπανάληπτο παλτό ονόματι Γέσπερ Το ...

Read more
Ασπίδα

Ασπίδα

25 Αυγούστου 2002, 14 χρόνι&al ...

Read more
0011

0011

O πάτερ-Εφραίμ είναι ο ά&n ...

Read more
Ευρώπες

Ευρώπες

Το πρώτο μου ευρωπ&al ...

Read more
Ενδοσκόπηση

Ενδοσκόπηση

Το καλοκαίρι του 198 ...

Read more
Μάιος

Μάιος

Τελευταίος αγων&iot ...

Read more
Γυρεύοντας

Γυρεύοντας

Μα πώς σας αρέσει να πλακώνεστε; Πώς τρέχετε στα γήπεδα κάθε βδομάδα με τον ΠΑΟΚ; Τι είναι αυτό το π ...

Read more
Διάγνωση

Διάγνωση

Να θυμάσαι επετείους, γενέθλια, γάμους, γεννήσεις, θανάτους, με ορόσημο κάποιον αγώνα. ...

Read more
Έμπολα

Έμπολα

Σπάνια υποστηρίζω μία ελληνική ομάδα εναντίον άλλης, όταν δεν εμπλέκεται το συμφέρον του ΠΑΟΚ. Συνήθ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.