Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

nasos1Σε αντίθεση με τον πατέρα του, ο εννιάχρονος Νάσος διαθέτει πολύ μυαλό και πολύ μαλλί. Κι αν το πολύ μυαλό δεν είναι κάτι αξιοσημείωτο, καθώς η νέα γενιά είναι βελτιωμένο μοντέλο της προηγούμενης, άρα ούτως ή άλλως τα παιδιά μας θα βγαίνουν πιο έξυπνα, το πολύ μαλλί είναι που με παραξένεψε εξαρχής, από τη μέρα που τον είχα γνωρίσει. Πραγματική Θεωρία της Εξέλιξης, από πατέρα σε γιο.

Ο Νάσος, πέρα από συνεπέστατο Παοκτσάκι που δεν χάνει ματς της ομάδας μπάσκετ, βρίσκεται, λόγω ηλικίας, στην περίοδο της εσωτερικής αναζήτησης και των μεγάλων ερωτημάτων. Όχι όπως η δική μου, που το μόνο που ρωτάει είναι «μπαμπά, γιατί χάνουμε πάλι» και «μπαμπά, γιατί έχει τρία λαμπάκια στο δικό μας σκορ αφού ποτέ δε θα βάλουμε εκατό πόντους», όχι, ο Νάσος έχει απορίες σημαντικές και καθοριστικές για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του και πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός πώς θα τον χειριστείς. Ειδικά αν πεις καμιά κοτσάνα και δεν τον καλύψεις, είναι ικανός να σε ρωτάει συνεχώς μέχρι να ικανοποιηθεί από την απάντηση, όπως συνέβη με τις φόρμες του Σοφοκλή τον τελευταίο καιρό. «Γιατί ο Σοφοκλής δεν φοράει ίδιες φόρμες με την υπόλοιπη ομάδα»; Είπαμε μία κοτσάνα, είπαμε δεύτερη, την τρίτη φορά που ρώτησε είπαμε την αλήθεια: «Δεν έχουν στο νούμερό του». Από τότε δεν ξαναρώτησε.

Προχθές, πριν το παιχνίδι με τον Κόροιβο, μας είχαν πιάσει εμάς τους μεγάλους οι φιλοσοφικές αναζητήσεις. Ρε λες να το δώσουμε το ματς σήμερα και να ξεφτιλιστούμε, λες να βγούμε έβδομοι-όγδοοι και να παίξουμε πλέι-οφ με κανέναν Παναθηναϊκό ή Ολυμπιακό καλύτερα, να πάει στο διάολο η χρονιά που μας έχει βγάλει τα έντερα φέτος, λες να βάλουμε στην πλούσια συλλογή μας άλλη μία ξεφτίλα που μας λείπει το όνομα «Κόροιβος» δίπλα σε όλες τις άλλες που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια, τέτοια συζητούσαμε, με ενδιάμεσα διαλείμματα για τα κλασικά «ρε θυμάσαι τον Κινγκ, τι παικταράς ο Μπέρι, ο Σάβιτς πού χάθηκε, α, εκεί είναι ο Γιαννούλης με τον Ρεντζιά». Και μας την πέφτει ο Νάσος πάνω στη σοβαρή μας την κουβέντα και μας στέλνει αδιάβαστους.

«Θέλω να μου πείτε ποια χρονολογία γεννήθηκε ο Θεός». Πάγωσε το ακροατήριο, τι του λες τώρα. Πιάνει ο πατέρας του, που είναι και σπουδαγμένος άνθρωπος και τα ξηγεί ωραία, σκέφτεται να του το φέρει θεολογικά, να του το φέρει κυνικά, να του πει αυτό που πραγματικά πιστεύει για τον Θεό ή να το πλασάρει γλυκά, λίγο έτσι, λίγο αλλιώς, δεν τα κατάφερε. Έρχεται σε μένα. «Εσύ ξέρεις ποια χρονολογία γεννήθηκε ο Θεός»; Ήμουν στο κυλικείο και περίμενα το φραπέ, οπότε πού μυαλό να σκεφτώ, πέταξα ένα «θέλεις ακριβή ημερομηνία ή μόνο το έτος» για να κερδίσω λίγο χρόνο. Ήρθε ο φραπές, ανακάτεψα, ρούφηξα, πήραν τα πιστόνια στον εγκέφαλο να δουλεύουν, ζήτησα διευκρινίσεις. «Όχι, απλή είναι η ερώτηση, θέλω να μου πεις ποιο έτος γεννήθηκε ο Θεός». Του λέω «το έτος Μηδέν εννοείς», μου λέει «όχι». «Α, εννοείς το έτος 1, δηλαδή το πρώτο έτος που υπήρξε, μόλις γεννήθηκε ο Χριστός», «μα όχι», μου λέει, «α, δε μας κάνει ο Χριστός, τον Θεό θέλουμε, Αγία Τριάδα ομοούσια και τα λοιπά. Με κοιτάει ο καψερός, θα σκεφτόταν «ρε τι μας λέει τούτος, πιο πολύ μας μπερδεύει παρά μας λύνει τις απορίες.

Έριξα κι άλλη σκέψη, πραγματικά, ήταν σημαντική η στιγμή για τον πιτσιρικά. Μια λάθος φράση μου μπορεί να τον σημάδευε για πάντα, δεν είναι να παίζεις μ’ αυτά. Θα έχει το τραύμα από «τότε που ο κύριος Νίκος μου είχε πει πως ο Θεός δεν υπάρχει επειδή δεν ήξερε πότε γεννήθηκε» και η αλήθεια είναι πως το σκέφτηκα και αυτό, να πω «δεν υπάρχει Θεός» για να ξεμπερδεύω, αλλά κρατήθηκα. «Για το Μπιγκ-Μπανγκ θα εννοείς τώρα», έριξα την πετονιά μπας και κοντεύω. «Το ποιο», ρώτησε ο Νάσος, οπότε κέρδισα κι άλλο χρόνο, να φτάσουμε μέχρι τον πατέρα του να τον ξεφορτωθώ, να πάρει την ευθύνη ο γονιός για κάτι τόσο σημαντικό, δε θα διαμορφώσουμε τώρα εμείς το χαρακτήρα του Νάσου έτσι ανεύθυνα, έχουμε και δικά μας παιδιά να πείσουμε αν υπάρχει Θεός ή όχι και πότε γεννήθηκε. «Να σου πω την απάντηση», με ξαφνιάζει ο μικρός. «Δηλαδή την ξέρεις την απάντηση; Α, με ρωτάς για να δεις αν το ξέρω κι εγώ, όχι να σου το πω που δεν το ξέρεις εσύ». Κουνάει το κεφάλι, «ναι, εγώ το ξέρω, ήθελα να δω αν το ξέρεις εσύ». «Και πότε γεννήθηκε ο Θεός, ρε Νάσο, για πες μας να το μάθουμε κι εμείς». «Κύριε Νίκο», γελάει και το απολαμβάνει, «ο Θεός γεννήθηκε το 1926».

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB