Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

amyna2016Έχω πέσει από τα σύννεφα. Αρχίζω να πιστεύω πως είτε όλοι οι φίλοι μου έβλεπαν άλλον αγώνα χθες, είτε δεν έχουν ιδέα από ποδόσφαιρο -και ιδιαίτερα από σύγχρονο ποδόσφαιρο, αυτό που παίζει ο ΠΑΟΚ κάθε Άνοιξη εδώ και τέσσερα χρόνια.

Μπορεί το αποτέλεσμα να είναι αρνητικό, αλλά όποιος ξέρει από τόπι και βλέπει μπροστά, όπως εγώ, έκλεισε χθες την τηλεόραση ικανοποιημένος. Ήταν άλλη μία επιβεβαίωση πως αυτός ο ΠΑΟΚ είναι φτιαγμένος για πολύ μεγάλα πράγματα.

Καταρχάς, δεν μπορείς παρά να αισθάνεσαι σιγουριά παρακολουθώντας την αμυντική μας λειτουργία. Τζαβέλλας και Βίτορ, δύο παίκτες πάνω στους οποίους μπορεί και πρέπει να χτιστεί ο νέος ΠΑΟΚ, δύο αλάνθαστοι βράχοι με εκπληκτικές τοποθετήσεις και ασταμάτητα χιλιόμετρα. Σιγουριά στην άμυνα, μεγάλες βοήθειες στην επίθεση, δύο ελβετικοί σουγιάδες που θα ζήλευαν τα ισχυρότερα κλαμπ της Ευρώπης και σε κάνουν να αναρωτιέσαι για ποιο λόγο δεν έχουν ανανεώσει ακόμα για πέντε χρόνια, με κίνδυνο να τους χάσουμε και να τους κλαίμε, αφού είναι ξεκάθαρο πως μπορούν να βρουν όποτε θέλουν ομάδα με μεγαλύτερα συμβόλαια και σε σπουδαία πρωταθλήματα της Ευρώπης ή της Ασίας, αλλά και της Αφρικής -οι άνθρωποι είναι παγκόσμιας κλάσης. Θα μας τους πάρει κανένας Ολυμπιακός ή Ολυμπιακός Βόλου ή Ολυμπιακός Λευκωσίας ή Ολίμπικ Σίδνεϊ και θα χτυπάμε τα κεφάλια μας στα άδεια τσιμέντα της Τούμπας.

Αλλά οι ομάδες ξεκινάνε από το τέρμα. Πώς να αγχωθείς όταν κάτω από τα γκολπόστ βρίσκεται ίσως ο πιο ποιοτικός γκολκίπερ της τελευταίας τριακονταετίας, ο διάδοχος του Φορτούλα και του Παντέλη και του Ζαφειρίου, που τόσα χρόνια πονούσαμε σ’ αυτήν τη θέση και δαγκωνόμασταν σε κάθε έξοδο και τώρα καθόμαστε αναπαυτικά γνωρίζοντας πως δεν μπαίνει με τίποτα, αρκεί να μην πάει πολύ ψηλά ή πολύ γωνία ή πάνω από δέκα πόντους στο πλάι του -δηλαδή πόσα σουτ να πάνε έτσι, ελάχιστα. Κι έχοντας στο νου πως, άνθρωπος είναι, μια θλάση ή μια γαστρεντερίτιδα μπορεί να την πάθει και να λείψει από ένα παιχνίδι, από πίσω περιμένει ο μουντιαλικός ήρωας που είναι πλέον διαθέσιμος μετά τον ηρωικό του τραυματισμό στο Ντόρτμουντ, που έφταιγε ο Μαλεζάς για τον τραυματισμό επειδή του είπε «κάτσε στ’ αυγά σου, ρε μαλάκα, τρία λεπτά μείνανε», γεμίζει η ψυχή σου με πληρότητα. Ο νέος Μπουφόν βασικός, ο παλιός Μπούφον αναπληρωματικός, γέμισε η εστία και δεν έχεις να σκιάζεσαι τίποτα.

Αλλά τρεις άνθρωποι είναι αυτοί, ο τερματολόγος και οι σέντερ μπακ, αν σου επιτίθενται περισσότεροι αντίπαλοι εκεί θα χρειαστείς βοήθεια. Και ποιος θα ήταν καταλληλότερος από τον άνθρωπο που χρειάζεται δεύτερο ζευγάρι παπούτσια στο ημίχρονο επειδή λιώνουν οι τάπες απ’ τα χιλιόμετρα και το ακατάπαυστο τρέξιμο, τον Αλέξανδρο Τζιόλη, που περνάει δεύτερη -και τρίτη- νεότητα και, γνώμη μου, η ανανέωση συμβολαίου που θα του γίνει θα πρέπει να αφορά τουλάχιστον στην επόμενη πενταετία. Είναι εμφανές πως δε θα γεράσει ποτέ και δε θα ρίξει την ποιότητα το παλικάρι, ένας ο Ροζέ Μιλά κι ένας ο Τζιόλης που θα παίζουνε σε κορυφαίο επίπεδο ως τα σαράντα.

Ο ρόμβος της άμυνας, η ραχοκοκαλιά που κρατάει τον ΠΑΟΚ μακριά από τα αντίπαλα βέλη, ίσως αποτελεί την κορυφαία αμυντική τετράδα της σύγχρονης ιστορίας μας. Στημένη ιδανικά από τον Ίβιτς, ο οποίος μπορεί να μην έχει εμπειρία από μεγάλα παιχνίδια αλλά με τον Πανιώνιο και τον Λεβαδειακό και τον Πανθρακικό παίζεις, πόση εμπειρία χρειάζεται δηλαδή, τους είδαμε και τους έμπειρους που σπατάλησαν τα λεφτά του Ιβάν και δεν κάνανε τακτική και έμπαινε η ομάδα αδιάβαστη στο χόρτο και δεν ήξεραν πώς γίνεται το τριγωνάκι και το δώσε και φύγε και η παράλληλη σέντρα. Η τιμωρία της έδρας είναι μια μεγάλη ευκαιρία στον Ίβιτς, δίχως την γκρίνια και τη μιζέρια του κόσμου, να στήσει τον ΠΑΟΚ που οραματίζεται δίχως περισπασμούς και στην αντικατάσταση του επόμενου προπονητή το 2017 ή, το αργότερο, το 2018, να δείξει τη δουλειά του και να οδηγήσει τον ΠΑΟΚ ψηλά, να τον βάλει άνετα στα πλέι-οφ.

Στα επόμενα άρθρα: «Οι πλαϊνοί που οργώνουν», «Μεσοαμυντικοί και μεσοεπιθετικοί, οι αόρατοι φαντομάδες», «Η επιθετική γραμμή του ΠΑΟΚ, ένας πραγματικός τρόμος», «Για όλα φταίει η εγκληματική οργάνωση».

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB