Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

robotakia1Τα ρομποτάκια είχαν πιάσει δουλειά από νωρίς. Καμιά δεκαριά πιτσιρικάδες, λίγα μέτρα πιο δίπλα. «Στη Λεωφόρο, στη Λεωφόρο, θα τον γαμήσουμε το βάζελο το φλώρο».

«Στη Λεωφόρο, στη Λεωφόρο, θα τον γαμήσουμε το βάζελο το φλώρο». «Στη Λεωφόρο, στη Λεωφόρο, θα τον γαμήσουμε το βάζελο το φλώρο». Εμείς είχαμε πιάσει την κλασική μας γωνιά, εκεί όπου συνήθως μας βάζουνε από πάνω παιδάκια από σχολεία και ομάδες για να φαίνεται κάπως γεμάτο το πέταλο στο Παλατάκι. Τα ρομποτάκια δε σταματούσαν. «Στη Λεωφόρο, στη Λεωφόρο, θα τον γαμήσουμε το βάζελο το φλώρο».

Δίπλα στα ρομποτάκια γέμισαν τα καθίσματα με ένα ακόμα σχολείο. Γυμνασιόπαιδα, μάλλον, εκεί κοντά στα δεκαπέντε τους έκοψα από τις φάτσες. «Παιδάκια», είπε ένας δικός μου. «Στην ηλικία τους είχαμε κατεβεί πέντε φορές Αθήνα και Πειραιά», είπε ένας άλλος. «Άλλαξαν οι εποχές». «Δες και τα δικά μας τα πιτσιρίκια, μαλάκα, θα τα πιάσω όλα από το σβέρκο και θα τα πετάξω μέσα». «Στη Λεωφόρο, στη Λεωφόρο, θα τον γαμήσουμε το βάζελο το φλώρο». Προθέρμανση, παρουσίαση, τζάμπολ, επίθεση εμείς, επίθεση ο Παναθηναϊκός, τάιμ-άουτ, βολές, αυτοί εκεί, δε σταματούσαν τα ρομποτάκια. «Στη Λεωφόρο, στη Λεωφόρο, θα τον γαμήσουμε το βάζελο το φλώρο».

Ο Παναθηναϊκός έχτιζε διαφορά από νωρίς. Το παιχνίδι χανόταν γρήγορα, η ομάδα ήταν για λύπηση. Το πέταλο φώναξε κάποια Παοκολέ, αλλά σκεπαζόταν συνεχώς από τα ρομποτάκια. «Στη Λεωφόρο, στη Λεωφόρο, θα τον γαμήσουμε το βάζελο το φλώρο». Παρατήρησα πως τα πιτσιρίκια από το σχολείο παραδίπλα χειροκροτούσαν στα καλάθια των φιλοξενούμενων. Κάπως διακριτικά, δηλαδή δεν μπορούσες να είσαι σίγουρος αν επρόκειτο για οπαδούς του Παναθηναϊκού ή για εραστές του αθλήματος ή απλώς επειδή χαίρονταν που βλέπουν αγώνα μπάσκετ Α1 πρώτη φορά στη ζωή τους. «Περίμενε, να δούμε πώς θα αντιδράσουν σε δικό μας καλάθι». Περιμέναμε. Αλλά καλάθι δε βάζαμε.

Ανάποδο σφύριγμα, όλο το Παλατάκι στην γκρίνια και τις κατάρες, η συγκεκριμένη παρέα βουβή. Τρίποντο ο Παναθηναϊκός, χειροκρότημα η παρέα των πιτσιρικάδων. Τα ρομποτάκια δε σταματούσαν από πίσω, «στη Λεωφόρο, στη Λεωφόρο, θα τον γαμήσουμε το βάζελο το φλώρο». Καλάθι ο Παναθηναϊκός, πάλι χειροκρότημα. Άρχισε να φορτώνει η κερκίδα γύρω μου. «Περιμένετε». Πόση ώρα περιμέναμε, κάποια στιγμή το βάλαμε το καλάθι. Καμία αντίδραση. Επίθεση ο Παναθηναϊκός, κάρφωμα, σηκώνονται ενθουσιασμένοι και πανηγυρίζουν. «Βαζελάκια». Τα δικά μας τα ρομποτάκια, δυο μέτρα δίπλα τους, «στη Λεωφόρο, στη Λεωφόρο, θα τον γαμήσουμε το βάζελο το φλώρο».

Αρχίζει ο πρώτος το λεκτικό ντου. Στην ηλικία μου. Είχε κοκκινίσει, ένα βήμα από το εγκεφαλικό. «Εσένα, ρε μαλακισμένο, εσένα, γαμώ τη μάνα σου, ναι, εσένα, με τη χωρίστρα, ναι, εσένα, θα σε χώσω τρία μέτρα μέσα στη γη, θα σε φάω τα λαρύγγια, ρε μπάσταρδο, θα σε σπάσω το κεφάλι. Ναι, εσένα. Δε γλιτώνεις, από πού θα φύγεις. Τι με κοιτάς; Ρε ξέρεις πού βρίσκεσαι; Θα με πανηγυρίσεις κιόλας εδώ μέσα, μαλακισμένο». Κοιτούσε ο πιτσιρίκος, θολωμένος, χάθηκε το χαμόγελο. Ο τύπος που ούρλιαζε κόντευε να μπει μέσα, τον είχαν πλησιάσει οι σεκιουριτάδες, «τι με κοιτάτε, ρε, ή θα τους μαζέψετε ή θα τους μαζέψουμε εμείς». Πετάγεται από την κερκίδα των μαθητών ένας τύπος που μάλλον ήταν ο υπεύθυνος, «ηρέμησε, ρε μεγάλε, παιδιά είναι». Και του λέει ο μεγάλος «κι αυτά δίπλα σου παιδιά είναι». Αλλά τα ρομποτάκια δεν ασχολούνταν με το περιστατικό, συνέχιζαν το ίδιο ποίημα. «Στη Λεωφόρο, στη Λεωφόρο, θα τον γαμήσουμε το βάζελο το φλώρο».

Άρχισε όλο το πέταλο να κινείται απειλητικά προς τα πιτσιρίκια. «Δεν τα πειράζουμε, πάμε να τα βγάλουμε έξω». Στη θέα των παππούδων που τα έβριζαν, τα μαθητούδια έκοψαν απότομα τις αντιδράσεις. Ο ένας που τα είχε ακούσει προσωπικά, που ήταν και ο βασικός πανηγυρτζής, είχε γυρίσει και πλάτη και έκανε πως δεν μας έβλεπε. Καλάθι ο ΠΑΟΚ, μούγκα. Καλάθι ο Παναθηναϊκός, μούγκα. Μέχρι τη λήξη έτσι πήγε το έργο, δεν ακούστηκε τίποτα. Έφτασαν οι φωνακλάδες από το πέταλο μέχρι σχεδόν δίπλα τους, τελείωσε το θέμα με τα χειροκροτήματα. «Θα το δείχνει η τηλεόραση, θα βάζει καλάθι ο βάζελος και θα ακούγονται χειροκροτήματα, ρε». Πέντε-έξι που τους ξέρουμε πως είναι βάζελοι συνέχιζαν να παρακολουθούν το παιχνίδι δίχως αντιδράσεις, όπως γίνεται χρόνια τώρα στο Παλατάκι, έρχονται, πληρώνουν το εισιτήριό τους, τα πατατάκια τους, το χοτ-ντογκ τους, βλέπουν το ματς, δεν προκαλούν, δεν τους καταλαβαίνεις πως είναι βάζελοι επειδή κουβαλάνε μια στάλα μυαλό, τελειώνει το ματς, πάνε σπίτια τους. Άμαχος πληθυσμός, δεν τους πειράζεις. Ένας που ξέφυγε ήρθε αντιμέτωπος με απόσπασμα άμεσης διαχείρισης κρίσεων, αυτός δεν θα ξανάρθει.

Η ιστορία κράτησε πέντε λεπτά. Ούρλιαζαν οι δικοί μας στα πιτσιρίκια, στους σεκιουριτάδες και στον ντεμέκ υπεύθυνο, το βούλωσαν τα πιτσιρίκια και ο υπεύθυνος, χάσαμε με εφτακόσιους πόντους διαφορά, δεν ακούστηκε τίποτα ως τη λήξη. Τα ρομποτάκια δε σταμάτησαν ούτε λεπτό. «Στη Λεωφόρο, στη Λεωφόρο, θα τον γαμήσουμε το βάζελο το φλώρο». Δεν άντεξε ο δικός μου, τους άρχισε στα γαμοσταυρίδια. «Άντε να μη σας γαμήσω κι εσάς, ρε μαλακισμένα, στη Λεωφόρο θα πάτε να γαμήσετε το βάζελο το φλώρο και ο βάζελος ο φλώρος είναι δυο μέτρα δίπλα σας και πανηγυρίζει τα καλάθια του Παναθηναϊκού κι εσείς κοιμάστε». Τα ρομποτάκια έπαθαν κοκομπλόκο. «Τι με κοιτάτε, ρε ηλίθιοι, εγώ φωνάζω πως θα γαμήσω το βάζελο το φλώρο; Εσείς το φωνάζετε. Γιατί δεν τον γαμάτε το βάζελο το φλώρο, δίπλα σας είναι, ηλικία σας. Άει σιχτίρ, κοιμισμένα, δεν μπορείτε να βάλετε σε τάξη το σπίτι μας στα δυο μέτρα και θέλετε να πάτε και στη Λεωφόρο να τους γαμήσετε. Ρε δες πού αφήνουμε την κερκίδα, ρε φίλε, δες γενιά που μας διαδέχεται, μαλάκα, δεν την παλεύω».

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος, μι&al ...

Read more
Αντάμωση

Αντάμωση

«Ελαφρύ το χώμα». «Κ&a ...

Read more
Αποτέφρωση

Αποτέφρωση

ΠΑΟΚ Σ’ ΑΓΑΠΩ ΚΙ ΟΤΑΝ ΘΑ ΜΕ ΚΑΨΟΥΝ ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΤΟΥΜΠΑ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝ.& ...

Read more
Γιουσουφάκια

Γιουσουφάκια

Οι άνθρωποι που έχο&u ...

Read more

Βλαμμένος

Υποκατηγορία του Αθηναίου Παοκτσή είναι ο Βλαμμένος Αθηναίος Παοκτσής. Πρόκειται γι’ αυτούς που δεν ...

Read more
Μπρεξούτ

Μπρεξούτ

Στην αρχή ήθελα να φτ&iot ...

Read more
Φέρμπι

Φέρμπι

O Φέρμπι (Furby) ήταν ένα αξιαγάπητο παιχνίδι για μικρούς και μεγάλους, μια μαλακία, κάτι τόσο αηδια ...

Read more
Παλαβομάρα

Παλαβομάρα

Φυσικό είναι να μιλά&epsi ...

Read more
Αγωνιστικά

Αγωνιστικά

Σήμερα στις 19:00 το Πα&lambda ...

Read more
Φτύσιμο

Φτύσιμο

Την γκόμενα που σε παρακαλάει τη φτύνεις. Παλαιό αξίωμα, αθάνατος κανόνας. Όσο σε πρήζει, όσο σε ζαλ ...

Read more
Καρκίνος

Καρκίνος

Κανένα ιδιαίτερο ζόρι δεν τραβάω. Ούτε κολλήματα έχω, ούτε κάποια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων έχω στ ...

Read more
Αποχή

Αποχή

Η λέξη που ειπώθηκε &si ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.