Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

pressroomΗ προσωπική μου πολιτική απέναντι στους αυτοαποκαλούμενους ως δημοσιογράφους που ασχολούνται -όχι με το ρεπορτάζ, αλλά- με την παρεμβατική υστερόβουλη αρθρογραφία στην καθημερινότητα του ΠΑΟΚ ήταν, από παλιά, να τους έχω γραμμένους στα παπάρια μου. Από προσωπική εμπειρία, η συγκεκριμένη πολιτική γνωρίζω πως βρίσκει πολλούς μιμητές, ειδικά στις ηλικίες όπου αντιλαμβάνεται κάποιος ότι πρόκειται περί ανθρώπων με ξεκάθαρα συμπλεγματικά εσωτερικά ζητήματα που τους στοιχειώνουν και τους οδηγούν στις ψευδαισθήσεις πως μπορούν να παίξουν κάποιο ρόλο από το παρασκήνιο, αφού δεν μπορούν να παίξουν από οπουδήποτε αλλού. Αλλά, από ένα σημείο και μετά, το πράμα έχει ξεφύγει.

Άλλο να έχεις τον κομπλεξικό που δε βρήκε το Παοκτσήδικο πεπρωμένο του ως αθλητής ή οπαδός ή παράγοντας και περιφέρεται ως φάντασμα στα ραδιόφωνα και τις ιστοσελίδες σκοράροντας στο μυαλό του πόντους που τον βγάζουν από την ασημαντότητά του, άλλο να επιτρέπεις σε αυτό τον ασήμαντο να παίζει πραγματικό ρόλο και να επηρεάζει αληθινά τη γνώμη και τη βούληση των αδύναμων. Να επιτρέπεις στον κάθε ξεφτιλισμένο γλίτζα να καπελώνει τη φωνή σου. Να τον αφήνεις να γεμίζει με δηλητήρια τον αέρα της Τούμπας και να ξεπροβάλλει από την ομίχλη ως η απόλυτη αλήθεια, επειδή, απλώς, ο αδύναμος είσαι εσύ που ηγείσαι. Η μόνη σου διαφορά είναι πως εσύ εκμεταλλεύεσαι τα τέσσερα γράμματα για να μας διοικείς επειδή κάποιος πρέπει να μας διοικήσει, ενώ αυτός εκμεταλλεύεται τα τέσσερα γράμματα για να βγάζει το ψωμί του. Τάδεπαοκ.gr, Τάδεπαοκ.com. Ποια η διαφορά από τα κινέζικα ρούχα με το σήμα του ΠΑΟΚ που κυνηγάει η διοίκηση -καμία, ουσιαστικά.

Από μόνες τους οι παράμετροι που μας έχουν φέρει σ’ αυτή την κατάσταση χρειάζονται ανάλυση, αλλά μπορείς να το περιορίσεις στη στελέχωση των διοικητικών μας σχημάτων από ανθρώπους δίχως καμία ουσιαστική δύναμη στα χέρια τους. Οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί: Αντί να γλείφουν τη διοίκηση αυτοί που την έχουν ανάγκη για να επιβιώσουν, η διοίκηση είναι αυτή που γλείφει τα παράσιτα για να μην τα κακοκαρδίσει. Αντί να ζητούν εξηγήσεις οι πελάτες από τους πωλητές, οι πωλητές έχουν αρχίσει, άγρια και επικίνδυνα, να χαρακτηρίζουν τους πελάτες ως «ακατάλληλους για το προϊόν τους». Έχεις αντίθετη άποψη; «Δεν είσαι ΠΑΟΚ». Αντιδράς σε ένα δημοσίευμα; «Θέλεις να κάνεις κακό». Σπας την τεχνητή σιωπή όταν η κατάσταση βολεύει και επιχειρείται φίμωμα; «Φορτίζεις το κλίμα της ομάδας». Προσπαθείς να μου πάρεις την μπουκιά από το στόμα; «Θα σε φάω ζωντανό, πριν με φας, εγώ έχω πλάτες κι εσύ δεν είσαι παρά ένα ανθρωπάκι που χοροπηδάει στην κερκίδα». Και το παιχνίδι συνεχίζεται, ανάμεσα στους ανεπίσημους εκφραστές της πολιτικής του ΠΑΟΚ και το κοινό, επειδή, πολύ απλά, δεν υπάρχει άνθρωπος να τους επαναφέρει πίσω από τις γραμμές και να τους σκουπίσει έξω από την πόρτα. Τα στεγανά έχουν πέσει, η νέα τάξη των αυτοαποκαλούμενων δημοσιογράφων, των οπαδογράφων με την πραγματική δύναμη στα χέρια της να ξεζουμίσει όπως τη βολεύει τον Παοκτσήδικο κόσμο, έχει μπει στο πιλοτήριο και μας οδηγεί όπως εξυπηρετείται καλύτερα.

Από μία ΠΑΕ που δεν έχει απαντήσει στις κατηγορίες των δύο τελευταίων τεχνικών ηγετών πως αποτελείται από ανίκανους, άτιμους και άβουλους ανθρώπους δεν περιμένεις αντίδραση. Ευνουχισμός ή αυτοευνουχισμός, ό,τι κι αν ισχύει από τα δύο, πάντως η αδυναμία τους είναι εκκωφαντικά θλιβερή. Από τον κόσμο, όμως, από τον πραγματικό ΠΑΟΚ, προσωπικά δεν ήμουν έτοιμος για τέτοια προβατοποίηση. Να παπαγαλίζουμε απόψεις με κατευθυντήριες ατζέντες σε επαναλαμβανόμενα μοτίβα, κάθε χρόνο, την ίδια εποχή, από τους ίδιους ανθρώπους. Να προπαγανδίζουμε την προπαγάνδα τους. Να σκύβουμε το κεφάλι στους επαγγελματίες τσαμπατζήδες που μας κουνάνε το δάχτυλο, βγάζοντας φωτογραφίες τις άδειες κερκίδες από τα δημοσιογραφικά, επειδή δεν μας περισσεύουν δέκα Ευρώ να βρεθούμε στο σπίτι μας. Να συγχωρούμε και να χειροκροτάμε ανθρώπους που εξώφθαλμα φθείρουν και διαφθείρουν την ομάδα διαρκώς, επειδή το ζητάει, γράφοντας μέχρι και το ονοματεπώνυμό τους για να μην υπάρξει παρεξήγηση κι από τον αναγνώστη με τη λιγότερη κριτική ικανότητα, ο κάθε ολιγάρχης της Παοκτσήδικης διαμόρφωσης γνώμης.

Διαφωνώ με την ισχύουσα άποψη που διαβάζω από διάφορους πραγματικούς και εικονικούς φίλους μου πως «έτσι είναι ο κόσμος, επηρεάζεται εύκολα». Όχι. Είναι λίγοι αυτοί που «επηρεάζονται εύκολα», απλώς τους έχουμε αφήσει μονάχους, τους έχουμε περιθωριοποιήσει από την ανάποδη, τους έχουμε κάνει συνενόχους. Τη Δύναμη αυτού του Λαού την έχω ζήσει στο πετσί μου, τον έχω δει να ξεφορτώνεται θεριά και να παλεύει με τη χολέρα σε καιρούς που η αντίδραση ήταν τόσο δύσκολο πράγμα να οργανωθεί που όταν κάποια στιγμή ενωνόμασταν απέναντι στον εχθρό ο εχθρός είχε ήδη εξαφανιστεί βλέποντάς μας να μαζευόμαστε. Δεν μπορούμε να τρέφουμε άλλο τα παράσιτα, δεν γίνεται να συνεχίσουμε να τους επιτρέπουμε τον κανιβαλισμό μέσα στο σπίτι μας, στα μυαλά μας, στη μισή μας ζωή. Οι χομπίστες και οι περαστικοί έφτασαν ως αυτή την παράγραφο κι ακόμα δεν έχουν καταλάβει λέξη απ’ αυτά που γράφω -εμείς, όμως, οι εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές που από τη γέννησή του ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε ο πραγματικός ΠΑΟΚ, εμείς στις κερκίδες και στα καφενεία και στους συνδέσμους και στους δρόμους που κοιμόμαστε και ξυπνάμε με την αγωνία να πετάξει ο Αετός ένα πόντο ψηλότερα κι ας πάψει η Γη να γυρίζει, εμείς, τα Παοκτσάκια με τα χίλια πρόσωπα και τα χίλια μυαλά, πώς αφήσαμε να μας ξεσκίσουν τις σάρκες και να μας ρουφήξουν το ασπρόμαυρο αίμα οι βδέλλες.

0033

0033

Η πεντάδα που έκανε ν ...

Read more
0003

0003

Το κλάμα της Ναντ, το & ...

Read more
0009

0009

«Τι έγινε, Καβαλιώτη ...

Read more
Περαστικοί

Περαστικοί

Αν πιστεύεις πως ο ΠΑΟΚ είναι οι παίκτες του, οι προπονητές του, οι διοικήσεις του, οι υπάλληλοί του ...

Read more
Καντίνα

Καντίνα

ΠΑΟΚ στο σπίτι. Δεν είσαι καλεσμένος σε όλα τα πάρτι, τι να κάνουμε, γι’ αυτό υπάρχει η Nova. ...

Read more
Πορομποπόμ

Πορομποπόμ

Την προλάβαμε και τη Φιλαδέλφεια πριν την γκρεμίσουν, πάλι καλά. Δεν ήθελα να πηγαίνω με τους αεκτσή ...

Read more
Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το ασπρόμα&upsilo ...

Read more
0026

0026

Η φράση «απόλαυση να &t ...

Read more
Πέταλα

Πέταλα

Πολύς λόγος γίνεται για τη διαμάχη που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στα αντικριστά πέταλα της Τούμπας, δηλα ...

Read more
Ροδοπέταλα

Ροδοπέταλα

Σαν σήμερα, στις 18 Μαΐ&omi ...

Read more
Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο ν&al ...

Read more
Κουζίνα

Κουζίνα

Το μόνο εύκολο, μέρε ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.