Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26

louketoΤελευταία ζακέτα. Πάρ’ την, τυχερός είσαι, είναι και στο νούμερό σου. Να κατεβάσουμε τα σκουπίδια, να μην αφήσουμε βρωμιές στον άνθρωπο φεύγοντας. Τα πανιά, πηγαίνετε τα πανιά με τα άλλα, να είναι όλα μαζί στην καβάτζα. Δεν ξέρω, μπορεί να τα κάψουμε. Μάλλον, θα δούμε. Από το μπαλκόνι όλα τα πήραμε; Ωραία. Βάλτε τις καρέκλες τακτοποιημένες στην άκρη, έτσι, τη μία πάνω στην άλλη. Αυτά τα κωλόχαρτα κάποιος να τα πάρει σπίτι του, ρε παιδιά. Τι κοιτάτε, κωλόχαρτα είναι, τι να κάνουμε τώρα, να τα πετάξουμε; Έλα, πάρ’ τα εσύ, τέσσερα παιδιά έχεις, τι ντρέπεσαι, όλοι μαζί τα πληρώσαμε. Ωραία. Στέγνωσε το αστάρι; Πάμε ένα χέρι ακόμα.

Και τι να κάνουμε, ρε συ, να ξηλώσουμε όλο τον τοίχο να μας μείνει το σήμα του Συνδέσμου τοιχογραφία; Ναι, το βγάλαμε φωτογραφίες, να το θυμόμαστε. Τέλειο ήταν, αλλά τώρα πρέπει να το καλύψουμε, δεν μας ανήκει ο χώρος. Έμεινε, ρε, κανένα ποτήρι να πιούμε έναν καφέ; Δεν πειράζει, πάω να πάρω από κάτω, από το μπουγατσατζίδικο. Το κολάζ, ξέρω κι εγώ, να το δώσουμε στο παιδί που το έφτιαξε, τόση δουλειά έριξε, ναι. Ε, πέρασαν δέκα χρόνια από τότε, θα τον βρούμε, εξαφανισμένος είναι, κάπου εδώ πιο πάνω μένει. Άμα δεν το θέλει αυτός, πάρ’ το, τι να σε πω. Τον καναπέ κατεβάστε και το τραπεζάκι. Ναι, ρε, δικά του είναι. Άμα δεν έχει χώρο θα το σκεφτούμε.

Το ταμείο εντάξει. Δεν πειράζει, ρε μαλάκα, που δεν πλήρωσες τις δύο τελευταίες συνδρομές, τι με τα δίνεις τώρα, τι να τα κάνω. Όσα περισσεύουν θα τα δώσουμε ξέρεις πού. Ναι, εκεί. Ας κάνουμε μια τελευταία καλή πράξη κλείνοντας. Ε, πώς, θα τα μοιραστούμε, πλάκα με κάνεις; Ας τα δώσουμε εκεί να πιάσουν τόπο. Πρώτη φορά θα είναι; Ναι, είναι το ρεύμα και το νερό, τα άλλα είναι τακτοποιημένα. Όχι, το νοίκι είναι εντάξει, μίλησα με τον ιδιοκτήτη, κομπλέ είμαστε. Έλα, να τελειώνουμε απόψε. Ένα τελευταίο δρομολόγιο. Φύγετε όσοι θέλετε, λίγα πράματα μείνανε, θα τα κουβαλήσουμε εμείς. Πλύνε, ρε, τον νεροχύτη, έτσι, λίγο νερό ρίξε να τον αφήσουμε καθαρό. Έτσι, μπράβο, κάν’ το και λίγο με το χαρτί, ωραίος.

Οι τουαλέτες καθαρές, η κουζίνα καθαρή, το μπαλκόνι εντάξει. Να, εδώ, αυτά να πάρουμε, έναν κόπο μέχρι την ανακύκλωση, τι να τα κάνουμε τώρα, τελείωσε το παραμύθι, έλα, πάει, ξεκολλήστε, δε θα τα ξαναλέμε. Τι με λες, ρε μαλάκα, τόσον καιρό το συζητάμε, τώρα θα το ξανασκεφτούμε; Θα πας εσύ φυλακή, ρε μαλάκα; Θα πας; Με δύο παιδιά; Δε θα πας. Ε, τι με λες τότε. Ξέρω. Κι εγώ πονάω. Είκοσι χρόνια είναι αυτά, πώς να το χωνέψω. Αλλά τελείωσε τώρα, να το πάρουμε απόφαση, δε γίνεται αλλιώς. Ε, αφού γαμιέται ο πούστης. Ναι. Ρε ποια ΠΑΕ και ποιος Ερασιτέχνης, ρε πάτε καλά, σε ποιον κόσμο ζείτε, γαμώ την τρέλα μου βραδιάτικα. Στ’ αρχίδια τους μας γράφουνε όλοι, ρε πάρτε το χαμπάρι, τους βόλεψε η ιστορία. Άντε, μη με φορτώνετε κι άλλο τώρα που το τελειώνουμε.

Ποια εισιτήρια, ρε μικρέ, εδώ όλοι με τα διαρκείας είμαστε και δεν πάμε στο γήπεδο, τα εισιτήρια που θα χάσεις για τα ντέρμπι κλαίγεσαι τώρα; Αιμοδοσία θα κάνουμε, τι σχέση έχει αυτό, θα μαζευόμαστε αυτοί που δίνουμε κάθε χρόνο και θα πηγαίνουμε στο νοσοκομείο, δηλαδή πρέπει να είμαστε Σύνδεσμος για να δίνουμε αίμα; Ναι, καταλαβαίνω τι λες. Ε, θα δίνουμε τρία ευρώ για τον καφέ να τα βλέπουμε στα μαγαζιά. Το ξέρω. Γέμισε το αμάξι; Ωραία. Λοιπόν, να περάσουμε ένα χέρι τον τοίχο και να πάμε από το παλικάρι να του δώσουμε τα κλειδιά. Ποια αυτοκόλλητα. Α, ναι. Πέτα τα. Τι να κολλήσουμε, ρε μαλάκα, Σύνδεσμος δεν υπάρχει. Ούτε αυτοκόλλητα, ούτε πανιά, ούτε τίποτα. Έτσι. Τα πράματα φύγανε, το διαμέρισμα το αφήνουμε σαν καινούργιο, όλα είναι πληρωμένα και δε χρωστάμε σε κανέναν, τα υπόλοιπα τα πάμε αύριο εκεί, λοιπόν, παλικάρια, τι μούτρα είναι αυτά, ρε μαλάκες, έτσι είμαι κι εγώ; Μάλιστα. Τι να κάνουμε, μας κερδίσανε. Άντε, βγείτε να κλειδώσω για τελευταία φορά. Ουφ. Είκοσι χρόνια, ρε φίλε, μισή ζωή. Μπάσταρδοι.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038