Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017,...

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και...

  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08
  • insidestory

    insidestory

    Sunday, 24 December 2017 14:17
  • Θέση

    Θέση

    Thursday, 21 December 2017 11:30

louketoΤελευταία ζακέτα. Πάρ’ την, τυχερός είσαι, είναι και στο νούμερό σου. Να κατεβάσουμε τα σκουπίδια, να μην αφήσουμε βρωμιές στον άνθρωπο φεύγοντας. Τα πανιά, πηγαίνετε τα πανιά με τα άλλα, να είναι όλα μαζί στην καβάτζα. Δεν ξέρω, μπορεί να τα κάψουμε. Μάλλον, θα δούμε. Από το μπαλκόνι όλα τα πήραμε; Ωραία. Βάλτε τις καρέκλες τακτοποιημένες στην άκρη, έτσι, τη μία πάνω στην άλλη. Αυτά τα κωλόχαρτα κάποιος να τα πάρει σπίτι του, ρε παιδιά. Τι κοιτάτε, κωλόχαρτα είναι, τι να κάνουμε τώρα, να τα πετάξουμε; Έλα, πάρ’ τα εσύ, τέσσερα παιδιά έχεις, τι ντρέπεσαι, όλοι μαζί τα πληρώσαμε. Ωραία. Στέγνωσε το αστάρι; Πάμε ένα χέρι ακόμα.

Και τι να κάνουμε, ρε συ, να ξηλώσουμε όλο τον τοίχο να μας μείνει το σήμα του Συνδέσμου τοιχογραφία; Ναι, το βγάλαμε φωτογραφίες, να το θυμόμαστε. Τέλειο ήταν, αλλά τώρα πρέπει να το καλύψουμε, δεν μας ανήκει ο χώρος. Έμεινε, ρε, κανένα ποτήρι να πιούμε έναν καφέ; Δεν πειράζει, πάω να πάρω από κάτω, από το μπουγατσατζίδικο. Το κολάζ, ξέρω κι εγώ, να το δώσουμε στο παιδί που το έφτιαξε, τόση δουλειά έριξε, ναι. Ε, πέρασαν δέκα χρόνια από τότε, θα τον βρούμε, εξαφανισμένος είναι, κάπου εδώ πιο πάνω μένει. Άμα δεν το θέλει αυτός, πάρ’ το, τι να σε πω. Τον καναπέ κατεβάστε και το τραπεζάκι. Ναι, ρε, δικά του είναι. Άμα δεν έχει χώρο θα το σκεφτούμε.

Το ταμείο εντάξει. Δεν πειράζει, ρε μαλάκα, που δεν πλήρωσες τις δύο τελευταίες συνδρομές, τι με τα δίνεις τώρα, τι να τα κάνω. Όσα περισσεύουν θα τα δώσουμε ξέρεις πού. Ναι, εκεί. Ας κάνουμε μια τελευταία καλή πράξη κλείνοντας. Ε, πώς, θα τα μοιραστούμε, πλάκα με κάνεις; Ας τα δώσουμε εκεί να πιάσουν τόπο. Πρώτη φορά θα είναι; Ναι, είναι το ρεύμα και το νερό, τα άλλα είναι τακτοποιημένα. Όχι, το νοίκι είναι εντάξει, μίλησα με τον ιδιοκτήτη, κομπλέ είμαστε. Έλα, να τελειώνουμε απόψε. Ένα τελευταίο δρομολόγιο. Φύγετε όσοι θέλετε, λίγα πράματα μείνανε, θα τα κουβαλήσουμε εμείς. Πλύνε, ρε, τον νεροχύτη, έτσι, λίγο νερό ρίξε να τον αφήσουμε καθαρό. Έτσι, μπράβο, κάν’ το και λίγο με το χαρτί, ωραίος.

Οι τουαλέτες καθαρές, η κουζίνα καθαρή, το μπαλκόνι εντάξει. Να, εδώ, αυτά να πάρουμε, έναν κόπο μέχρι την ανακύκλωση, τι να τα κάνουμε τώρα, τελείωσε το παραμύθι, έλα, πάει, ξεκολλήστε, δε θα τα ξαναλέμε. Τι με λες, ρε μαλάκα, τόσον καιρό το συζητάμε, τώρα θα το ξανασκεφτούμε; Θα πας εσύ φυλακή, ρε μαλάκα; Θα πας; Με δύο παιδιά; Δε θα πας. Ε, τι με λες τότε. Ξέρω. Κι εγώ πονάω. Είκοσι χρόνια είναι αυτά, πώς να το χωνέψω. Αλλά τελείωσε τώρα, να το πάρουμε απόφαση, δε γίνεται αλλιώς. Ε, αφού γαμιέται ο πούστης. Ναι. Ρε ποια ΠΑΕ και ποιος Ερασιτέχνης, ρε πάτε καλά, σε ποιον κόσμο ζείτε, γαμώ την τρέλα μου βραδιάτικα. Στ’ αρχίδια τους μας γράφουνε όλοι, ρε πάρτε το χαμπάρι, τους βόλεψε η ιστορία. Άντε, μη με φορτώνετε κι άλλο τώρα που το τελειώνουμε.

Ποια εισιτήρια, ρε μικρέ, εδώ όλοι με τα διαρκείας είμαστε και δεν πάμε στο γήπεδο, τα εισιτήρια που θα χάσεις για τα ντέρμπι κλαίγεσαι τώρα; Αιμοδοσία θα κάνουμε, τι σχέση έχει αυτό, θα μαζευόμαστε αυτοί που δίνουμε κάθε χρόνο και θα πηγαίνουμε στο νοσοκομείο, δηλαδή πρέπει να είμαστε Σύνδεσμος για να δίνουμε αίμα; Ναι, καταλαβαίνω τι λες. Ε, θα δίνουμε τρία ευρώ για τον καφέ να τα βλέπουμε στα μαγαζιά. Το ξέρω. Γέμισε το αμάξι; Ωραία. Λοιπόν, να περάσουμε ένα χέρι τον τοίχο και να πάμε από το παλικάρι να του δώσουμε τα κλειδιά. Ποια αυτοκόλλητα. Α, ναι. Πέτα τα. Τι να κολλήσουμε, ρε μαλάκα, Σύνδεσμος δεν υπάρχει. Ούτε αυτοκόλλητα, ούτε πανιά, ούτε τίποτα. Έτσι. Τα πράματα φύγανε, το διαμέρισμα το αφήνουμε σαν καινούργιο, όλα είναι πληρωμένα και δε χρωστάμε σε κανέναν, τα υπόλοιπα τα πάμε αύριο εκεί, λοιπόν, παλικάρια, τι μούτρα είναι αυτά, ρε μαλάκες, έτσι είμαι κι εγώ; Μάλιστα. Τι να κάνουμε, μας κερδίσανε. Άντε, βγείτε να κλειδώσω για τελευταία φορά. Ουφ. Είκοσι χρόνια, ρε φίλε, μισή ζωή. Μπάσταρδοι.

Ελικοπτεράκι

Ελικοπτεράκι

Έχω οπισθοχωρήσει αρκετές φορές, είτε για ανασύνταξη είτε για επανεκτίμηση της κατάστασης, αλλά λα ...

Read more
Επιστήμη

Επιστήμη

Με βάση την τελευταία σοβαρή έρευνα (του Focus, το 2006), οι Παοκτσήδες ήταν το 13% του πληθυσμού. ...

Read more
Αστικό

Αστικό

Πριν από εικοσιτόσα χρόνια ήμουν σαν αυτούς. Τώρα είμαι ο «μεγάλος» που τους ακούει και τους παρατηρ ...

Read more
Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το τάδ ...

Read more
Αφορμή

Αφορμή

Ήταν χθες ένα παλικαράκι που φώναξε, δύο φορές, «στ’ αρχίδια μας το ματς, ρε, εμείς φωνάζουμε μόνο, ...

Read more
Μπάσταρδοι

Μπάσταρδοι

- Θα χάσουμε.- Ω, ρε φί&lambd ...

Read more
Ασπίδα

Ασπίδα

25 Αυγούστου 2002, 14 χρόνι&al ...

Read more
Πλάνο

Πλάνο

Επιτέλους, μίλησε κάποιος επίσημα για τον φετινό ΠΑΟΚ και μας ξεστράβωσε. Και όχι οποιοσδήποτε, μίλη ...

Read more
Επανάσταση

Επανάσταση

“Won’t Bow, Don’t Know How”«Δε θα σ&ka ...

Read more
Μαλένα

Μαλένα

Υπάρχει μια σκηνή στη ...

Read more
Λουκούμι

Λουκούμι

Το περσινό φάιναλ φο&r ...

Read more
Μπρεξούτ

Μπρεξούτ

Στην αρχή ήθελα να φτ&iot ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.