Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26

daimonesΟ πιο διαχρονικός μου φόβος είναι να μη χάσω το μυαλό μου. Την πνευματική μου ταυτότητα. Από έφηβος, με θυμάμαι να παλεύω με τους δαίμονες στο κεφάλι κι ο πιο τρομακτικός, αυτός που κάθε μέρα πρέπει να τον εξημερώνω και τ’ άλλο πρωί να τον ξαναβλέπω μπροστά μου, θεόρατο, αιμοδιψή και υπέρλαμπρο, ήταν το ένα βήμα στο πλάι.

Η παράκαμψη. Το εναλλακτικό μονοπάτι, που μπορεί να με βγάλει σε πιο όμορφα ή πιο άσχημα μέρη, να με κάνει να ανατριχιάσω χίλιες φορές πιο πολλές από το δρόμο που έχω διαλέξει ή να με νεκρώσει. Ο πειρασμός του βολέματος, μιας ζωής πιο εύκολης και λιγότερο θαλασσοδαρμένης από αυτήν που επέλεξα με καθαρό το κεφάλι από τον καιρό που ήμουν πολύ μικρός για να παίρνω αποφάσεις. Τότε που ήμουν «πολύ ώριμος για την ηλικία μου». Τώρα είμαι «πολύ ανώριμος για την ηλικία μου». Άρα, πηγαίνω σωστά. Ή το αντίθετο.

Δεν είμαι κανένας γενναίος επαναστάτης, ούτε με θρέφει η αντικοινωνικότητα. Είμαι αυτό που είμαι και φέρομαι όπως φέρομαι, χωρίς να ακολουθώ κοινωνικές συμβάσεις, επειδή έτσι με ανάγκασαν να γίνω οι συνθήκες της ζωής μου στα χρόνια που έφτιαξα το σύστημά μου. Έπεσα σχεδόν αμούστακος σε δέκα τρικυμίες, η μία μετά την άλλη, και ξεβράστηκα σε μια ακτή όπου έπρεπε απλώς να κάνω ένα βήμα και να σωθώ και να ανάψω μια φωτιά να στεγνώσω. Διάλεξα να ξαναπέσω στη θάλασσα, νιώθοντας πως ο προορισμός μου δεν ήταν η ακτή. Κι από τότε κολυμπάω στα κύματα, εγώ που τη θάλασσα τη σιχαίνομαι και τρέμω όταν δε νιώθω την άμμο στα πόδια μου στο βυθό, αλλά κολυμπάω, κάποτε κόντρα στο κύμα, κάποτε απολαμβάνοντας τη γαλήνη της. Αλλά με τον μόνιμο τρόμο του πνιγμού -ποτέ δεν έγινα δυνατός κολυμβητής, αν σταματήσω να κουνάω χέρια και πόδια βυθίζομαι, δεν μπορώ να σταθώ στην επιφάνεια εύκολα, μουδιάζω. Πρέπει να συνεχίζω, να κρατάω το κεφάλι καθαρό και το μυαλό αμόλυντο, αλλιώτικα προτιμώ να βουλιάξω -αυτός είναι ο λόγος που έκοψα μικρός το ποτό, αυτός είναι ο λόγος που δεν παίρνω ναρκωτικά.

Ο μόνος τρόπος για να επιζείς κολυμπώντας είναι να βρίσκεις σωσίβια. Σταθερές. Ανθρώπους και Ιδέες που σου δίνουν οξυγόνο χωρίς να απαιτούν να σταματήσεις το κολύμπι. Ο ΠΑΟΚ ήταν το πρώτο σωσίβιο που βρήκα στη θάλασσα, με έσωσε από τους πρώτους τρομακτικούς δαίμονες στο κεφάλι μου και με γαλήνεψε. Ο ΠΑΟΚ ο δικός μου, τα αδέρφια μου, το τραγούδι, το ταξίδι, το κάγκελο. Κι η γυναίκα που όχι μόνο μου έδωσε δεύτερο σωσίβιο για ασφάλεια, αλλά έπεσε μαζί μου και κολυμπά δίπλα μου, παράλληλα, από τότε που με θυμάμαι. Δύο Σταθερές, δύο σωσίβια -ασφάλεια. Και δέκα φίλοι, σχεδόν οι ίδιοι τόσα χρόνια, να με σπρώξουν στα δύσκολα που σώνονταν οι δυνάμεις -ειδικά τώρα τελευταία που κουράστηκα, που στέρεψα από τα πάντα, που σκοτείνιασε ο ορίζοντας, τι θα ‘κανα δίχως αυτούς να με τραβήξουν από την καινούργια μου την τρικυμία, την πιο μεγάλη της ζωής μου, που τώρα έχω κι από ένα παιδί σε κάθε χέρι να πρέπει να κρατάω στην επιφάνεια και κάθε κίνηση πρέπει να υπολογίζει κι αυτή την ισορροπία. Βλέπω το πρώτο σωσίβιο να χάνει αέρα, σιγά-σιγά αντιλαμβάνομαι πως κάποια στιγμή θα χρειαστεί να το αποχαιρετίσω. Σβήνει, βουλιάζει, το κατασπαράζει η νέα εποχή που δεν ανέχεται βρώμικα απολιθώματα ρομαντισμού και συναισθημάτων που δεν μπορεί να αγοράσει το χρήμα.

Στην απόλυτη παραβολή της πάλης με τον εαυτό μας, ο Καζαντζάκης τοποθέτησε τον πιο Θεό από όλους τους ανθρώπους ένα βήμα πριν τον προορισμό του. Και του ‘βαλε στο κεφάλι την ομορφότερη παράκαμψη, του έσπειρε κάθε ελκυστικό δαίμονα για να κάνει το βήμα όχι μπροστά αλλά πλάγια. Να θυσιάσει τη μία στιγμή απόλυτου προσωπικού -αλλά και συμβολικού για όλη την ανθρωπότητα- θριάμβου για μία ζωή γεμάτη ευτυχία. Και δεν τα κατάφερε, το πείραμα απέτυχε, ο Χριστός του Καζαντζάκη έφτασε στον προορισμό του κερδίζοντας όχι τα εμπόδια των γραφικών μύθων που μας δίδαξαν στο σχολείο, αλλά τον πιο δυνατό δαίμονα που χορεύει μέσα στο μυαλό μας: Τον ίδιο του τον εαυτό σε ένα άλλο, εκθαμβωτικό, παράλληλο σύμπαν. Δεν έφτασα ποτέ τόσο κοντά στη χριστιανική εκδοχή της ανθρώπινης εσωτερικής πάλης όσο έφτασα μ’ αυτό το βιβλίο -κι όμως, οι χριστιανοί πέταγαν πέτρες στο σινεμά.

Δεν ξέρω ποιος είναι ο προορισμός μου. Το μόνο που ξέρω είναι πως δε μου αρέσουν οι λάσπες. Αν το ταξίδι του καθενός είναι ένας δρόμος από το πρώτο κλάμα μας ως το τελευταίο, εγώ θέλω να το κάνω ευθεία. Αν έχει μονοπάτι θα το περπατήσω, αν δεν έχει θα το φτιάξω μόνος μου -αλλά παρακάμψεις δεν πρόκειται να κάνω ποτέ σε λάσπες και βούρκους. Τον τελευταίο καιρό θεριεύουν στο κεφάλι μου τα δαιμόνια, δεν μπορείς να τα αποφύγεις, πετιούνται από δέκα μεριές, έλα από εδώ, όχι, έλα από εκεί, χορεύουν, με μαγεύουν, με τρομοκρατούν -κάθε βράδυ πρέπει να τα σκοτώνω για να με πάρει ο ύπνος. Κι ως σήμερα, ποτέ δεν έμεινα ξάγρυπνος. Γι’ αυτό με γοητεύουν, από μικρό παιδί, όλοι οι γενναίοι πολεμιστές του ίδιου τους του εαυτού. Ο Τρελκόφσκι, ο Αφηγητής, ο Γκολιάτκιν. Ο Χριστός, ως μυθιστορηματικός ήρωας.

Είναι χυδαία η εποχή γι’ αυτούς που έχουν επιλέξει να μην κοιτούν πουθενά αλλού παρά στο επόμενο βήμα τους. Ούτε δεξιά, ούτε αριστερά και ποτέ, ποτέ πίσω. Παράγουν άγρια συναισθήματα για τους παρατηρητές. Ζήλεια, μίσος, απαξίωση. Θυμό. Μανία. Αντίδραση χωρίς δράση, δίχως να απευθύνονται σ’ αυτόν που τους κυνηγάει. Για όσους μισούν την ασημαντότητά τους, κάθε λέξη και κάθε νεύμα απευθύνεται μόνο σ’ αυτούς, τους ανεβάζει, τους δίνει δυο πόντους ύψος. Όχι, δε μιλάω για σένα, λυπάμαι. Δεν μου είσαι αρκετά ενδιαφέρων. Για μένα μιλάω και τα θαυμαστά και όχι τόσο θαυμαστά πράγματα που συμβαίνουν μέσα στο κεφάλι μου. Δεν έχεις δικαίωμα εισόδου εκεί μέσα -μπορείς απλώς να βλέπεις όσα σου δείχνω. Αν δε σου αρέσει το έργο, άλλαξε κανάλι.

Το κείμενο είναι ό,τι μπορώ να γράψω ως απάντηση στην πρόκληση πως «θέλω, δεν θέλω, πρέπει να παίρνω ξεκάθαρη θέση για όσα συμβαίνουν στον ΠΑΟΚ». Πως είμαι, πλέον, είτε το επιδίωξα είτε όχι, ένας «παράγοντας του Παοκτσήδικου οπαδικού κόσμου». Να καίγεται το ασπρόμαυρο σύμπαν κι εγώ «να γράφω ιστορίες που συνέβησαν πριν είκοσι χρόνια, σα να μην τρέχει τίποτα». Να μην δίνω δικαιώματα να με πούνε «στημένο» ή πως «με έχουν πιασμένο από τη διοίκηση» ή ποιος ξέρει τι άλλο. Πως «έχω μια ευθύνη στον κόσμο που με διαβάζει να μην τον μπερδεύω με ποια πλευρά είμαι». Ακόμα και τα like που κάνω στο Facebook, λέει, με «χαρακτηρίζουν». «Δείχνουν με ποιους είμαι». Οι φίλοι μου, οι συνομιλητές μου, οι ακόλουθοί μου.

Δεν ξέρω πώς φαντάζεται κάποιος τη μέρα ενός τύπου που γράφει πέντε πράματα με άξονα τον ΠΑΟΚ, όπως εγώ. Αν, δηλαδή, ακολουθώ κάποιο πρόγραμμα ή κάποιο σχέδιο στα γραπτά μου, αν έχω κάποια ατζέντα ή αν εξυπηρετώ οποιαδήποτε σκοπιμότητα. Υποθέτω πως κάποιοι θα το πιστεύουν, έτσι είναι προγραμματισμένοι από την εποχή, να υποπτεύονται τα πάντα -κι άμα είσαι λιγάκι ελαφρύς, δεν θέλει και πολύ να φτιάχνεις σενάρια. Είναι θλιβερό, είναι εξοργιστικό τις περισσότερες φορές, αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό. Αν έχεις μονάχα μίσος στην καρδιά σου, θα με μισήσεις κι εμένα, πώς να γλιτώσω. Αν κάτι έχει ο καιρός μας σε αφθονία, είναι οι συνωμοσιολόγοι, οι αρνητές των συναισθημάτων τους και οι χρόνια ασθενείς από αυτολύπηση.

 

Είναι μια απλή εσωτερική ανάγκη. Άλλος χορεύει, άλλος ζωγραφίζει, άλλος παίζει με το πουλί του, άλλος παίρνει το αυτοκίνητο και κάνει βόλτες, άλλος ξαπλώνει και κοιτάει το ταβάνι. Εγώ γράφω. Γράφω όποτε μου ‘ρθει να γράψω, για οτιδήποτε με εμπνεύσει να γράψω. Αν η έμπνευση είναι κάτι που συνέβη πριν μία ώρα ή πριν είκοσι χρόνια ή δεν συνέβη ποτέ, αυτό είναι κάτι που δεν το ελέγχω. Ναι, καίγεται ο κόσμος, αλλά εγώ θέλω να γράψω για μια εκδρομή στη Λιβαδειά σήμερα. Θα γράψω για την εκδρομή στη Λιβαδειά. Είμαι «λάθος» επειδή γράφω για την εκδρομή στη Λιβαδειά; Γιατί; Λες να τα παίρνω από τον Δήμαρχο της Λιβαδειάς, που ασχολούμαι με την πόλη του και θα του στείλω τουρίστες; «Γράψε για τους ΑΡΔ, που κάνουν κακό στον ΠΑΟΚ, γράψε ονοματεπώνυμα». Γράψε εσύ, ρε μαλάκα, που ξέρεις πως κάνουν κακό, πήγαινε στις σελίδες τους και γράψε αυτό που πιστεύεις, με ξένα αρχίδια θέλεις να τους γαμήσεις; «Ναι, αλλά εσύ έχεις μεγαλύτερο κοινό». Να φτιάξεις εσύ μεγαλύτερο κοινό από εμένα. Αφού η δική σου αλήθεια είναι μεγαλύτερη από τη δική μου, εσένα θα ακούσουν. «Ναι, αλλά εσύ τα γράφεις καλύτερα». Αν τα «γράφω καλύτερα» είναι επειδή ακούω μόνο την ψυχή μου, όχι κάθε κομπλεξικό που κυνηγάει φαντάσματα, που βλέπει επικίνδυνους εχθρούς στη θέση κάποιων σκουληκιών που αρκεί να τους πατήσεις για να πάψουν να σέρνονται, που ψάχνει μπροστινούς για να συστηθεί ή για να συστήσει τις δικές του ιδέες.

«Ναι, αλλά», άσε, φίλε μου, «ναι, αλλά» δεν ξέρω τι πάει να πει, λάθος πόρτα χτύπησες σήμερα. Είτε περαστικός από το κεφάλι μου είσαι, είτε ηλίθιος. Γιατί μόνο ένας περαστικός ή ένας ηλίθιος θα με ρωτούσε να απαντήσω αν «στηρίζω τον Ιβάν» όταν έχω χαρακτηριστεί μέχρι και «καρκίνος» εκφράζοντας την αηδία μου για το κατεστημένο γύρω του, την ευγνωμοσύνη μου για τα χίλια θετικά που έχει κάνει ως διοικητικός ηγέτης του ΠΑΟΚ και τα χίλια αρνητικά όσο καιρό δεν έλεγε να καταλάβει πού ήρθε, αν «βλέπω θετικά τον Ζαγοράκη» όταν έχω δημοσιεύσει μέχρι και κείμενο που ξεκινάει με «φτου σου» και τελειώνει με «φτου σου», αν «πιστεύω πως ο Βρύζας έχει θέση στον ΠΑΟΚ» όταν έχω βάλει ποσοστό στον αριθμό της φανέλας παίκτη που ποζάρει δίπλα του, αν έχω «σχέσεις» με οπαδογράφους όταν έχω δημοσιεύσει κατάρες και έχω χαρακτηρίσει ως ξεφτιλισμένους εκπροσώπους των δύο μεγαλύτερων ΜΜΕ που ασχολούνται με το ρεπορτάζ του ΠΑΟΚ -και με τα λογότυπά τους, για να μην υπάρξει καμιά παρεξήγηση. Μόνο ένας περαστικός ή ένας ηλίθιος θα με ρωτούσε αν «φοβάμαι» να γράψω τη γνώμη μου, που στα δικά μου τα μάτια άλλος δεν τόλμησε να τα βάλει με τα ίδια τα αδέρφια του, που τα αγαπάω όσο τίποτε άλλο μετά την πρώτη μου οικογένεια, για τα ηλίθια συνθήματα που σκοτώνουν τα όμορφα φαντάσματα, για την κατάντια της γενιάς που με διαδέχτηκε, για τα σύμβολα του μίσους που σηκώθηκαν στο κάγκελό μας κι εμείς χοροπηδούσαμε από πίσω. Δεν μπορώ να ανακεφαλαιώνω κάθε λίγες μέρες -κουράστηκα. Και, λογικά, κούρασα κι όποιον αναγκάζω να διαβάζει τις ανακεφαλαιώσεις. Ας είναι η τελευταία.

 

Η καθημερινότητα ενός ανθρώπου που «πιάνει τον ΠΑΟΚ στο στόμα του» έχει χίλιους περισπασμούς. Κάποιοι σε χαιρετούν, κάποιοι σε συγχαίρουν, κάποιοι σε βρίζουν, κάποιοι σε ειρωνεύονται. Κάποιοι σε απειλούν. Κάποιοι σε γλείφουν. Κάποιοι προσπαθούν να σε γνωρίσουν καλύτερα, εκεί τσιμπάς, εκεί ίσως να δώσεις λίγο χρόνο, που κάποιος αντιλαμβάνεται πως είσαι μία περσόνα αλλά η περσόνα κρύβει από κάτω έναν άνθρωπο κι αυτός ο άνθρωπος ίσως είναι λίγο ή πολύ διαφορετικός από αυτό που αφήνει να διαβάσουν οι άλλοι ανάμεσα στις λέξεις που εκθέτει στο διαδίκτυο. Αλλά οι περισσότεροι είναι απλοί περαστικοί, ζεστοί, καλόκαρδοι, σου δίνουν ένα ποτήρι νερό και σ’ αφήνουν να συνεχίσεις με μεγαλύτερη διάθεση. Οι λίγοι είναι που προσπαθούν να σε αποκωδικοποιήσουν με βάση αυτό που έχουν προαποφασίσει πως είσαι. Να σε βολέψουν στο καλούπι που έχουν ετοιμάσει για σένα. Κι όσο δεν ταιριάζεις, τόσο κλωτσάνε, θυμώνουν, βρίζουν, απειλούν, πετάνε λέξεις σφαίρες να σε ματώσουν. Μάτωσα αρκετά μέχρι τώρα, αλλά καλούπι να με ταιριάξει δε βρέθηκε.

Δε σώνεται η ιστορία. Κάθε πρωί λέω «άντε, πάμε μια μέρα ακόμα» και κάθε βράδυ το μετανιώνω. Έκανα λάθος στο μέσο που διάλεξα για να απλώνω την μπουγάδα της ασπρόμαυρης ψυχής μου, δεν έπρεπε να δώσω δικαίωμα στους δαίμονες να μπαίνουν παρέες μέσα στο κεφάλι μου και να μου ουρλιάζουν να γίνω κάτι άλλο από αυτό που είμαι. Θα συνέχιζα να είμαι ακριβώς αυτό που είμαι και σήμερα, αλλά θα είχα γλιτώσει τις μάταιες μάχες -πάντα κερδίζω και πάντα θα κερδίζω, ρε μπάσταρδοι, αυτό το κεφάλι ούτε στρίβει, ούτε λερώνεται.

Μελόδραμα, φίλε μου. Να θέλεις απλώς να αδειάζεις τις σκέψεις σου σε μια ηλεκτρονική κόλλα χαρτί και να πρέπει να πληρώνεις τη μαφία της Παοκτσήδικης υψηλής κοινωνίας με μερτικό από την απήχησή τους -που δεν τη ζήτησες, δεν την ονειρεύτηκες, αλλά την κέρδισες λέξη προς λέξη. Τελευταία φορά που έλαβα μήνυμα ξημερώματα στο κινητό μου ήταν όταν πέθανε κάποιος, προχθές έλαβα απειλητικό μήνυμα στο κινητό μου ξημερώματα από αυτοαποκαλούμενο δημοσιογράφο -όχι για μένα, αλλά για φίλο μου. Χολέρα η κατάσταση, δε με σηκώνει. Πού έμπλεξα δίχως να το καταλάβω. Τι κόσμος, τι ντροπή να είσαι μέρος αυτής της κατάστασης -ευτυχώς, για μένα, που δεν είμαι.

«Πάρε θέση, έχεις μπερδέψει τον κόσμο». Θα ήθελα πολύ να απαντήσω «στ’ αρχίδια μου σας έχω όλους γραμμένους» αλλά θα έλεγα ψέματα. Δεν γράφω εύκολα κάποιον στ’ αρχίδια μου, παραείμαι συναισθηματικός. Πρέπει, βλέπεις, να ακολουθήσω τη μόδα, να δηλώσω ξεκάθαρα αν είμαι υπέρ ή κατά του Ιβάν, του Ζαγοράκη, του Βρύζα, του Γκαγκάτση, της Γκοντζάρεβα, του Πουρλιοτόπουλου, του Ίβιτς, του Σάντος, του Βουλινού, του Παντελάκη, του Σουλεϊμάν του Εκπορθητή. Αν είχε διαβάσει αυτός που μου ζητάει να «πάρω θέση» όσα έχω γράψει τόσον καιρό, θα ήξερε πως ο μόνος στον οποίο αναγνωρίζω το δικαίωμα να αυτοαποκαλείται ως «ΠΑΟΚ» είναι το κάθε Παοκτσάκι που χοροπήδηξε, χοροπηδάει και θα χοροπηδήξει κάποτε δίπλα μου. Τα υπόλοιπα είναι πολιτική, είναι βρωμιά, είναι κάτι ξένο για τον τρόπο που λειτουργώ. Αυτούς όλους, όντως, τους έχω γραμμένους στ’ αρχίδια μου. Δε χρειάζεται να ξαναγράψω πως είμαι εναντίον τους -δεν τους αναγνωρίζω καν το δικαίωμα να δηλώνουν πως είναι, καθένας τους, «ένας από εμάς».

Συνεχίζω να πηγαίνω ευθεία. Όποιος με θεωρεί αδιάφορο ή γελοίο ή ανάξιο της προσοχής του ας πάψει να χάνει το χρόνο του μαζί μου. Όποιος επιμένει να με ταιριάξει στα καλούπια του, ας καταλάβει πως τσάμπα χτυπιέται. Όποιος τολμήσει ξανά να απειλήσει εμένα ή αδερφό μου θα προκληθεί δημοσίως να πραγματοποιήσει την απειλή. Κι όποιος θέλει να συνεχίσει να παίρνει μάτι στην αντάρα του εγκεφάλου μου, το εισιτήριο είναι δωρεάν. Χαιρετίσματα από την άλλη πλευρά, κακομοίρηδες.

«Πράμα δε σκιάζομαι. Ίντα ‘χω ‘γώ να φοβηθώ; Τραγούδησα μόνο.»

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038