Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017,...

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και...

  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08
  • insidestory

    insidestory

    Sunday, 24 December 2017 14:17
  • Θέση

    Θέση

    Thursday, 21 December 2017 11:30

epeisodiatoumpa2016Κρύφτηκαν όλα κάτω από τα μπουκάλια, τις πέτρες και τα ξηλωμένα καρεκλάκια. Ανακατεύτηκε η μπόχα τεσσάρων χρόνων με τους καπνούς και το σπρέι πιπεριού. Άλλαξε ο προορισμός της οργής και μεταφέρθηκε στο Νότο.

Και πήγαν φυλακή άνθρωποι που δεν έχουν βάλει ποτέ χέρι στο ταμείο του ΠΑΟΚ και δεν έχουν κονομήσει Ευρώ κανιβαλίζοντας τον Δικέφαλο, έφαγαν ξύλο άνθρωποι που το μόνο κακό που έκαναν στην ομάδα ήταν που την αγαπάνε παράφορα και επικίνδυνα και αυτοκαταστροφικά, δάκρυσαν από τα χημικά άνθρωποι που ούτως ή άλλως δακρύζουν σε κάθε ματς παρακολουθώντας την πορεία προς την καταστροφή.

Επανάσταση κατά λάθος. Ιδέα δεν είχε ο Παππάς τι θα προκαλούσε μ’ εκείνο το «παίζετε» -αν το ‘ξερε, θα το έδινε το πέναλτι και θα ‘βρισκε κάτι άλλο στη συνέχεια να το μπαλώσει. Οι Παοκτσήδες δεν είχανε κάνει βήμα στο προηγούμενο ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός, όταν τους κατούρησε τους νεκρούς ένας παίκτης την ώρα που σκόραρε, σιγά μην ασχοληθούν με μια φάση ακόμα, ούτως ή άλλως επί είκοσι λεπτά με χειροκροτάνε ειρωνικά και με γιουχάρουνε, έχουνε ξεφορτώσει. Αλλά οι Παοκτσήδες δεν είχαν φορτώσει με όσα περίεργα σφύριζε και δε σφύριζε ο διαιτητής, είχανε μαζέψει σκασίλα από καιρό, ζαλισμένοι από τα συνεχόμενα χτυπήματα και το κυνήγι του φταίχτη σε χίλιες μεριές, αναλόγως από πού αντλούσαν πληροφορίες. Ο Ιβάν, ο Τούντορ, ο Άγγελος, ο Ζαγοράκης, ο Άρνεσεν, ο Τζαβέλλας, ο Γλύκος, ο Κλάους, ο Γκαγκάτσης, ο Βεζυρτζής, ο Αγγελίδης, η Γκοντζάρεβα, οι δημοσιογράφοι, οι οργανωμένοι, οι ανοργάνωτοι, έβγαλε το Παοκτσάκι ένα ουρλιαχτό, σκάστε, ρε, σκάστε όλοι σας πια, θα τα σπάσω όλα κι ό,τι γίνει. Και λίγο πριν τα σπάσει, που την προειδοποίηση την έδωσε ξεκάθαρα προς τη λήξη του προηγούμενου αγώνα με τις γριές, μας έκατσε ο Παππάς και τους βόλεψε όλους. Τόσο εκκωφαντικά, που μέχρι και συσσίτιο για τους πρόσφυγες οργάνωσε ο Καραπαπάς για να στρέψει την προσοχή των λοβοτομημένων οπαδών του Πειραιά σε άλλο πεδίο.

Έχοντας ζήσει πολλές φορές το ίδιο έργο, δε θα αργήσει ο πρώτος αλήτης ρουφιάνος δημοσιογράφος να αρθρογραφήσει για «στημένα επεισόδια» και «κατευθυνόμενους μπερδεμένους ναρκομανείς». Για να στρέψει αλλού την ουσία μιας έκρηξης που είχε ως αφορμή το ασήκωτο συναίσθημα της αδικίας από τα καμώματα του Παππά, που είχε ως αιτία το αυξανόμενο φόρτωμα από όλο το τσίρκο της περιόδου Σαββίδη, που έσκασε και τα σάρωσε όλα κι έκαψε τους ίδιους τους πρωταγωνιστές της, αφήνοντας πίσω της αλώβητους τους πραγματικούς υπεύθυνους για το κακό: Τον Νούμερο Ένα με τις επιλογές του -και τις επιλογές του.

Έστω κι έτσι, κατά λάθος, έπεσε στα χέρια του Ιβάν Σαββίδη μια Επανάσταση από το πουθενά. Δείχνοντας σπουδαία αντανακλαστικά ψημένου πολιτικού, χόρεψε στο ρυθμό της -οι δηλώσεις του πάνω στην αντάρα έδειξαν πως, αν το επιθυμεί, μπορεί να πάρει τον ΠΑΟΚ από το χέρι και να τον φτάσει ψηλά, εκεί όπου το «ψηλά» είναι το ύψος των οπαδών του. Λίγα λεπτά πριν, τρίκλιζε ως ηγέτης, αρνούμενος να συνταχθεί με ένα από τα πιο μαζικά αιτήματα που έχω δει να υποβάλλονται στην Τούμπα τα τελευταία τριάντα χρόνια που γνωρίζω τον ΠΑΟΚ, το ρυθμικό «Φύγετε-Φύγετε» που ξεκίνησε από τα ισιάδια και όχι από τα πέταλα, έκανε το γύρο του γηπέδου θριαμβευτικά και απορρίφθηκε τρεις φορές. Όχι απλώς δεν έφυγε η ομάδα, αλλά ξαναγύρισε για να ολοκληρώσει ποιος ξέρει τι, κάτι ακατανόητο για τη δική μας νοημοσύνη. Στο τέλος της μέρας, πέσαμε για ύπνο αισιόδοξοι -είχαμε τραυματίες, είχαμε πληγές, αλλά η μέρα που ξημέρωνε έδειχνε πιο ασπρόμαυρη από ποτέ τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Να τις ξεχάσουμε τις δηλώσεις τρεις μέρες πριν για καλούς και κακούς και άσχημους Παοκτσήδες, να ξεχάσουμε και τον ευρωβουλευτή και τους ακροδεξιούς από το πλάι του, να ξεχάσουμε και την ιστορία του πήγαινε-έλα με τον Νομπόα, να ξεχάσουμε πως υπάρχει σ’ αυτό το πλαίσιο και κάποιος Γιωργάκης Σαββίδης που έχει λογαριασμούς στα social media και γράφει παπαριές όποτε του κατέβει χωρίς να τον τιμωρεί ο μπαμπάς του όπως εμείς τα παιδιά μας που τους τα παίρνουμε τα τάμπλετ μέχρι να ωριμάσουν, να τα ξεχάσουμε όλα, και τα 3-1 με τον ΟΦΗ και τον Γλύκο και τις μεταγραφές του Άγγελου που ακόμα ένας δε βρέθηκε να απαντήσει σε όσα έχωσε και, τέλος πάντων, να τα δεχτούμε όλα και να πάμε παρακάτω από την αρχή.

Όχι πως εμείς είμαστε τίποτα αλάνθαστοι και πρέπει να μας ακούνε όλοι σε ό,τι κι αν λέμε. Αλλά και μόνο που δεν έχουμε κίνητρο άλλο από την παράφορη και μεθυστική και παλαβή αγάπη μας για τον ΠΑΟΚ, θα έπρεπε τουλάχιστο να μας λαμβάνει υπόψη. Ειδικά την Τετάρτη, το ιστορικό πέταλο της πρώην Θύρας 4 ήταν μια ατελείωτη θλίψη, ξεχνώντας να τραγουδήσει το όνομα του ΠΑΟΚ και βγάζοντας τα κόμπλεξ της, λόγω της ηλικίας αυτών που το απαρτίζουν, που δεν έχουν να καμαρώσουν ΠΑΟΚ από τότε που γεννήθηκαν αλλά μόνο να βρίζουν τον Ολυμπιακό, ποιος να τους μάθει πως το καμάρι τους είναι μέσα στην καρδιά κι όχι στη βαθμολογία. Να τρώνε ξύλο τα αδέρφια τρία μέτρα μέσα στο γήπεδο και η μισή κερκίδα να τους βρίζει, ξέρω, δεν έγιναν έτσι, όλοι τους στήριξαν τους εισβολείς, το έχω συνηθίσει άλλα να βλέπω, άλλα να ακούω και άλλα να μου λένε πως είδα και άκουσα, δεν είναι η πρώτη φορά. Οκτώ χιλιάδες άνθρωποι μέσα στην πρώην Θύρα 4 και επιτρέψαμε στις διμοιρίες να μπούνε μέσα -σενάριο επιστημονικής φαντασίας λίγο καιρό πριν, αλλά οι χουλιγκάνοι με τα πάιρο σόου και τις φωτογραφίες εξώφυλλου το φλεγόμενο πέταλο και ούλτρας και χουλς και είμαστε οι πιο κακοί οπαδοί στον κόσμο μόλις τσουρουφλίστηκε λίγο η κωλοτρυπίδα τους έτρεξαν να σωθούν. Και καλά έκαναν, δεν τους υποχρέωσε κανείς να πλακωθούν με την αστυνομία για να προστατέψουν τους αδερφούς και την ιστορία των τσιμέντων που πατάνε, ούτως ή άλλως αυτά τα «δε μας τρομάζει η αστυνομία» και «θα αφήσω τη ζωή μου σ’ ένα πέταλο» και «νόημα στη ζωή μου δίνουν μόνο τα τέσσερα σου γράμματα» τα φωνάζουν για πλάκα -μεθαύριο που θα βρουν άλλο χόμπι θα φωνάζουν κάτι άλλο. Αλλά μου τη σπάει που δεν το παραδέχονται στον εαυτό τους και βρωμίζουν την κερκίδα με τα ψέματα που τραγουδάνε σε κάθε ματς.

Κι όμως, ούτε κι αυτή την τύχη την ανέλπιστη δεν τη σεβάστηκε. Πήρε την κατά λάθος Επανάσταση Ενάντια Στο Κατεστημένο ο Ιβάν Σαββίδης και τη μοιράστηκε με τους εκπροσώπους των προηγούμενων κατεστημένων, χάνοντας το νόημα μέσα σε μία νύχτα. Ξεχρέωσε τον προπονητή και τους παίκτες για όλα τα ξεφτιλίκια της χρονιάς, κουκουλώνοντας τις συνεχόμενες ντροπές με το μανδύα της «συσπείρωσης». Δεν ξαναείπε ούτε κουβέντα στον πραγματικό ΠΑΟΚ, στον κόσμο του, παρά συνομίλησε και συνομιλεί με ξένους και υποτακτικούς του, δεν μας εξήγησε τι σκοπεύει να κάνει και ως πού θα το φτάσει και με ποιους θα πορευτεί κι αν μας θέλει συνοδοιπόρους ή απλούς θεατές και χειροκροτητές. Συνεχίζει να θεωρεί πως ο δικός του ΠΑΟΚ θα διοικείται από αυτούς που τον διοικούν μέχρι σήμερα, αδιαφορώντας ή κάνοντας πως αδιαφορεί για το γεγονός πως η αιτία που φτάσαμε ως εδώ είναι οι άνθρωποι που έχει μαζέψει ακριβώς από κάτω του.

Δεν πρόκειται για ακόμα ένα ντου των χούλιγκαν στην Τούμπα και τα συνήθη που θα ακουστούν σύντομα, δηλαδή «νέα μέτρα που θα πατάξουν τη Βία στα γήπεδα 100%» και κάμερες και ονομαστικά εισιτήρια και οι γνωστές παπαρολογίες των χαρτογιακάδων κάθε Υπηρεσίας που ακούμε τόσες δεκαετίες. Ήδη, το γεγονός πως δεν θα ανακηρυχθεί Κυπελλούχος, κάτι που έχει να συμβεί εδώ και πάνω από πενήντα χρόνια, έχει ματώσει το ελληνικό ποδόσφαιρο στη σύγχρονη μορφή του ανεπανόρθωτα και έγραψε ιστορία: Για πάντα, στους αιώνες των αιώνων, θα υπάρχει δίπλα στη σεζόν 2015-2016 η σημείωση με αστερίσκο «δεν ολοκληρώθηκε η διοργάνωση λόγω εισβολής των οπαδών του ΠΑΟΚ σε αγώνα με τον Ολυμπιακό λόγω των διαιτητικών αποφάσεων». Για πάντα, δε διορθώνεται αυτό το κενό, θα τους μείνει, έστω, μία πληγή κι αυτούς, πέρα από τις δικές μας. Στο ιδανικό σενάριο, θα είμαστε ιστορικά οι οπαδοί που τα διέλυσαν όλα στη γέννηση της παράγκας, με τον Παπαπέτρου, κι αυτοί που τα διέλυσαν όλα στο θάνατό της, με τον Παππά.

Οι μέρες είναι βαριές κι ασήκωτες. Και το βάρος δεν αντέχεται από τον καθένα -ήδη, οι περισσότεροι ασχολούνται σοβαρά με τη χθεσινή ήττα στην Κομοτηνή, έχουμε ήδη τεράστιες απώλειες σοβαρότητας. Κάποιοι κλαίνε το διαρκείας τους, κάποιοι κλαίνε τα πλέι-οφ και τις φαντασιώσεις περί ομίλων Τσάμπιονς Λιγκ και σεντονιών, κάποιοι δεν καταλαβαίνουν καν τι συνέβη. Και κάποιοι άλλοι, από τα ραδιόφωνα με τα διαφημιστικά σποτάκια και τις ιστοσελίδες με τα διαφημιστικά μπάνερς, χορεύουν στο ρυθμό της εποχής, ως συνήθως, προσπαθώντας να τους χαϊδέψουν όλους για να μην έχουν απώλειες. Ποιος θα το φανταζόταν πως θα φτάναμε να μην αποκηρύσσουν ξεκάθαρα τη Βία οι δημοσιογράφοι, επειδή ήταν τόσο μαζική η αντίδραση αλλά και επειδή το αφεντικό δεν την καταδίκασε, πάνω απ’ όλα η δεοντολογία.

Η απληστία είναι το μόνο που θα τους φάει, τελικά. Το «ένα πέναλτι ακόμα». Η «μία νίκη ακόμα». Η «μία επίδειξη δύναμης ακόμα». Τώρα, που ξέχασαν να φυλάγονται, μεθυσμένοι από τα χρόνια της απόλυτης ατιμωρησίας. Αλλά είναι να εμπιστεύεσαι τον Ιβάν Σαββίδη να διαχειριστεί το πιο απλό πράγμα, δηλαδή τις τέλειες συνθήκες ξηλώματος της σαπίλας όπως έχουν διαμορφωθεί, έστω και κατά λάθος;

Πατάρι

Πατάρι

Έχεις τον πόνο σου &alpha ...

Read more
Αλάνια

Αλάνια

Από πού να το πιάσεις τώρα αυτό το θέμα και πώς να βρεις ισορροπία ανάμεσα στους «κυριλέδες» και τα ...

Read more
Πεντακοσάρικο

Πεντακοσάρικο

Πριν λίγες μέρες έλα&b ...

Read more
Χημικά

Χημικά

Η αλόγιστη χρήση χημικών είναι γνωστή, ως φράση, στον μέσο οπαδό του ΠΑΟΚ. Ενδεχομένως και άλλων ομά ...

Read more
Κουίζ

Κουίζ

Λοιπόν, επειδή μας τ&alp ...

Read more
0044

0044

Ό,τι μαλακία έκανα πιτ&s ...

Read more
Σύνδρομο

Σύνδρομο

Δεν ξέρω πώς λέγεται αυτό που έχουν οι μεγαλύτεροι, δεν ξέρω πώς λέγεται αυτό που έχουν οι μικρότερο ...

Read more
Πλέι-οφ

Πλέι-οφ

Ουσιαστικά, ό,τι κι αν κάναμε μέχρι τώρα από την αρχή της χρονιάς στο Πρωτάθλημα, έγινε για να εξαργ ...

Read more
Μαλένα

Μαλένα

Υπάρχει μια σκηνή στη ...

Read more
Τσικό

Τσικό

Είκοσι τόσα χρόνια πριν, έκανα το ντεμπούτο μου με την επαγγελματική ερασιτεχνική ομάδα του χωριού ...

Read more
Εταιρεία

Εταιρεία

Όταν εργάζεσαι σε μια εταιρεία, είσαι υπάλληλος. Όταν υπηρετείς μία Ιδέα και πιστεύεις σ’ αυτή την Ι ...

Read more
Βόλεϊ

Βόλεϊ

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, η Εθνική Ελλάδας στο βόλεϊ πρέπει να έκανε κάτι σπουδαίο. ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.