Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017,...

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και...

  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08
  • insidestory

    insidestory

    Sunday, 24 December 2017 14:17
  • Θέση

    Θέση

    Thursday, 21 December 2017 11:30

fusballΠραγματικά, είναι μοναδικό το συναίσθημα να είσαι Ολυμπιακός. Πρέπει να ζήσεις λίγο ως γάβρος για να το νιώσεις μέσα σου, άλλη φάση.

Βρεθήκαμε τις προάλλες σε νέο χώρο για να παίξουμε μπαλάκια με την παρέα και για πρώτη φορά οι παίκτες δεν ήταν το κλασικό κίτρινο-κόκκινο που παίζουμε επί χρόνια στα στέκια μας. Αυτό το κλασικό, που έχει μείνει από τη δεκαετία του ’20, το πρώτο ποδοσφαιράκι που είχε φτιαχτεί και είχε τα χρώματα των δύο αντιπάλων συντεχνιών μαραγκών του Μπέρμπιγχαμ, των Γέλοουερς και των Ρέντνεκς. Από τότε, όλα τα ποδοσφαιράκια έχουν από τη μία κίτρινους παίκτες και από την άλλη κόκκινους –όσο να πεις, δεν εμπνέει για κόντρες, τι να υποστηρίξεις.

Το συγκεκριμένο ποδοσφαιράκι είχε ερυθρόλευκους και ασπρόμαυρους αντιπάλους. Τούμπα είσαι, βάλανε ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός. Το ερώτημα, φυσικά, ήταν ποιος θα παίξει με τους ερυθρόλευκους, αφού η παρέα ήμασταν όλοι Παοκτσήδες. Δεχτήκαμε εμείς, ανώτεροι άνθρωποι και ανοιχτόμυαλοι, να ζήσουμε την πρωτόγνωρη εμπειρία εναντίον του ΠΑΟΚ. Η ζωή είναι γεμάτη προκλήσεις, ποτέ δεν ξέρεις τι σου μέλλει να ζήσεις, ζήσαμε κι εμείς ένα δίωρο ως Ολυμπιακοί αντίπαλοι του Δικέφαλου στο ποδοσφαιράκι.

Τι να λέμε τώρα, ωραία κατάσταση. Αμφισβητούμενη μπάλα έξω από το γήπεδο, μαλώνουμε ποιος έχει την κατοχή, εμείς, εσείς, η μπάλα στη σέντρα; Όχι, παιδιά. Όχι, Παοκτσάκια μου. Αμφισβητούμενη μπάλα πάει πάντα στον Ολυμπιακό. Τι να πούνε οι άλλοι δύο, συμφώνησαν, η μπάλα δική μας. Αμφισβητούμενο γκολ από πεντάδα εμείς, διαμαρτύρονται οι άλλοι, ακούμπησε-δεν ακούμπησε, όχι, παιδιά, το γκολ μετράει, είμαστε Ολυμπιακός και είσαστε ΠΑΟΚ, 1-0. Βάζουν αυτοί γκολ από πεντάδα, δεν ακούμπησε, πάει και τελείωσε, αυτογκόλ, Ολυμπιακός-ΠΑΟΚ 2-0. Και έτσι πήγε το δίωρο, ό,τι φάση γινόταν και δεν ήταν ξεκάθαρη, υπέρ του Ολυμπιακού. Μόκο οι Παοκτσήδες, δεν είχαν επιχειρήματα, με το που πήγαιναν να διαμαρτυρηθούν λέγαμε «είμαστε ο Ολυμπιακός» και κατέβαζαν το κεφάλι.

Εγώ έπαιζα πίσω, ονόμασα τον τερματοφύλακα «Ρομπέρτο», τον αριστερό μπακ «Βαμβακούλα» και τον δεξιό «Αποστολάκη», τους έριξα καμιά εικοσαριά γκολ. Ο συμπαίκτης μπροστά είχε δύσκολο έργο, επειδή έπαιζε με τον Μήτρογλου και όλο του έφευγε η μπάλα. Δυστυχώς, δεν μπορούσε να κινηθεί προς τα εμπρός να πέσει, να μας δώσει κανένα πέναλτι και να κερδίσουμε άνετα, μεγάλη παράλειψη αυτό στο μπαλάκι. Ο Παοκτσής αντίπαλος είχε ονομάσει αρχικά την τριάδα του «Σάλπι, Κλάους και Μακ», αλλά έπαιζε τόσο χάλια και δεν μπορούσε να μου βάλει γκολ με τίποτα που τους μετονόμασε μετά από λίγη ώρα σε «Σάλπι, Κοντός και 14». Όλα τα σουτ στο ξύλο ή πάνω στον Βαμβακούλα, που έκανε μεγάλη εμφάνιση. Στην πεντάδα του όλοι ονομάζονταν «Λούκας» επειδή μόνο από τα λούκια μπορούσε να περάσει το μπαλάκι.

Μεγάλη μάχη, ιδρώσαμε ως Ολυμπιακοί, την τιμήσαμε τη φανέλα. Πήραμε το Χι μέσα στην Τούμπα, 4-4. Κράζανε οι Παοκτσήδες, αδικία, σφαγή, κλέψιμο, σουτάραμε από όπου θέλαμε, στήναμε το μπαλάκι σε όποιον παίκτη θέλαμε, ωραία αίσθηση να κάνεις ό,τι γουστάρεις μέσα στο γήπεδο και οι άλλοι να μην μπορούν να σηκώσουν κεφάλι. Κάνανε και επεισόδια οι Παοκτσήδες, εννοείται, έσπασαν τον φρέντο με το μπαλάκι, θρύψαλα τα τζάμια του καφέ και θα φάνε μεγάλη τιμωρία γι’ αυτό. Να επιτρέψουν πάλι τις εκδρομές, να παίξουμε και τη ρεβάνς στον Πειραιά, εκεί να δεις διαιτησία, ούτε σέντρα δε θα περάσουν.

Τρύπιοι

Τρύπιοι

Τόσα χρόνια με τον ΠΑ&Omi ...

Read more
Γκέρκιν

Γκέρκιν

Όπως όλα τα ταξίδια μα ...

Read more
0045

0045

Το ασπρόμαυρο ταξίδ&i ...

Read more
0015

0015

Ο Μαγκντί Τολμπά δεν ή ...

Read more
Τρολ

Τρολ

Είμαστε τα μεγαλύτερα τρολ του πλανήτη. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ενοχλητικό, πιο θορυβώδες, πιο αναπάν ...

Read more
Φανέλες

Φανέλες

Τετάρτη βράδυ, εκεί που πίνει το γάλα της πίσω μου, σταματάει να ρουφάει και ρωτάει: «Μπαμπά, γιατί ...

Read more
Αφίσα

Αφίσα

Το είχε ξεκινήσει ένας συμμαθητής μας στο σχολείο, κάπου στα 1987-1988. Έκατσε και έστειλε γράμμα στ ...

Read more
Εύνοια

Εύνοια

Δελτίο Τύπου ΠΑΕ ΠΑΟΚ Προς την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία «Η ΠΑΕ ΠΑΟΚ, συναισθανόμενη την ευ ...

Read more
Αγωνιστικά

Αγωνιστικά

Τώρα που ξεκαθαρίζ&ep ...

Read more
Αθηναίος

Αθηναίος

Σαν τον Αθηναίο Παοκτσή δεν έχει. Τον γηγενή Αθηναίο, εννοώ, όχι κάτι δικούς μας που κατέβηκαν για δ ...

Read more
Ίντερ

Ίντερ

Κριτική ΠΑΟΚ-Ίντερ 0-0 Τέτοιο πρόλογο δεν έχω ρίξει στη ζωή μου ούτε σε γκόμενα στο σχολείο, τότε π ...

Read more
Άμστερνταμ

Άμστερνταμ

Μία από τις μεγαλύτε&r ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.