Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017,...

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και...

  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08
  • insidestory

    insidestory

    Sunday, 24 December 2017 14:17
  • Θέση

    Θέση

    Thursday, 21 December 2017 11:30

PolemosΚανένας πόλεμος δεν έχει ξεκινήσει και κανένας πόλεμος δεν πρόκειται να γίνει κόντρα σε οποιονδήποτε παράγοντα του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Ωραία τα φανταστικά πολεμοχαρή μεγαλεία, ανεβάζουν την αδρεναλίνη του κοινού που τα διαβάζει με τον πρωινό καφέ στο τάμπλετ και του σηκώνεται η επανάσταση στο βρακί, αλλά κατά βάθος όλοι το ξέρουμε πως κανείς δε θα βρεθεί να κρεμάσει την κουδούνα στην ουρά. Ούτε τα παραμύθια δεν μπορούμε να αλλάξουμε και μένουμε ξάγρυπνοι δυο μέρες τώρα καταστρώνοντας σχέδια πώς θα αλλάξουμε την πραγματικότητα.

Δεν κάνω και παρέα με τον Ιβάν, να μου συστήσει κάποιον από τους ακροδεξιούς φίλους και συνεργάτες του για να με συμβουλέψουν στις πολεμικές στρατηγικές, αλλά θεωρώ πως το βασικότερο προαπαιτούμενο για να κηρύξεις τον πόλεμο σε κάποιον είναι να είσαι κι εσύ κάποιος. Βλέπεις τον εχθρό, τον γνωρίζεις, είναι ξεκάθαρος, έχει ονοματεπώνυμα και διευθύνσεις, όμως εσύ δεν ξέρεις καν ποιος είναι ο στρατός σου, ποιοι είναι οι στρατιώτες σου και με πόσους θα πας να πολεμήσεις. Στη φανταστική μάχη εναντίον του αθλητικού κατεστημένου, ο εχθρός είναι απέναντι πανίσχυρος και σε περιμένει κι εσύ είσαι ένα μάτσο ινδιάνοι με τα τσεκούρια στον αέρα και κραυγές, όλοι από διαφορετικές φυλές, όλοι με διαφορετικές γνώμες και οπτικές και με διαφορετική γλώσσα που δεν μπορούν ούτε καλημέρα να πουν ο ένας στον άλλο δίχως να μαλώσουν για το ύφος της καλημέρας, ρε μήπως με ειρωνεύεσαι ρε να πούμε ξέρω ‘γώ πώς μου τη λες έτσι την καλημέρα.

Ακόμα και στην αντάρα της χθεσινού ιστορικού αντάρτικου μπροστά στο πέταλο, άκουγα με τα αυτιά μου δέκα ξένες γλώσσες να με ζαλίζουν όπως δάκρυζα στη θέα των γουρουνιών που έλιωναν τα ηττημένα αδέρφια μου μέσα στο χόρτο, πέντε ζώα με έναν δεκαπεντάχρονο, εφτά ξεφτιλισμένοι με ένα παιδάκι πεσμένο ανάσκελα. «Κωλόμπατσοι» από εδώ, «κωλόπαιδα» από εκεί, «λιώστε τα γουρούνια» παραπέρα, «συλλάβετέ τους όλους» από πάνω, «σπάστε τα όλα», «ρε το σπίτι μας καίνε», «ο Σαββίδης πού είναι», «αχ, κρίμα για τον Σαββίδη που έχωσε τόσα λεφτά», «εμείς που πληρώσαμε διαρκείας μαλάκες είμαστε», «ο Λαός του ΠΑΟΚ δεν ανέχεται τέτοια μέσα στο σπίτι του», «με τέτοιες μαλακίες θα μας φύγει ο Ιβάν και θα γίνουμε σαν τα σκουλήκια», «πάω κι εγώ μέσα, δεν αντέχω να βλέπω από ‘δώ πάνω», «πάμε να φύγουμε, μαλάκα, θα έχει συλλήψεις», «μια φορά είπα να έρθω και δες τι γίνεται», «μα τι κερδίζουμε που κάνουμε τώρα τέτοια πράματα», «μπράβο, ρε γενναία Παοκτσάκια, ζηλεύω το θάρρος σας», «ουστ, μπάσταρδα πρεζάκια», «τώρα θα μας αποκλείσουν και θα χάσουμε και τα πλέι-οφ», «άντε γαμήσου, ρε φυτό, που σε νοιάζουν και τα πλέι-οφ».

Τα ίδια και σήμερα. Θρήνος για το χαμένο δίωρο του καταπιεσμένου, που αγόρασε το διαρκείας και τώρα δε θα μπορεί να πάει στην Τούμπα να ξεφύγει για λίγο από την παντόφλα της γυναίκας. Περηφάνια για την αντίδραση του κόσμου απέναντι στη σαπίλα. Ύβρεις κατά του Ιβάν, χειροκροτήματα για τον Ιβάν. Οι οργανωμένοι φταίνε για όλα. Ποιος οργανωμένος θα οργάνωνε τέτοιο ντου, αυτοί ούτε ένα σύνθημα δεν μπορούν να οργανώσουν να πουν όλοι μαζί. Να φύγουμε από το Πρωτάθλημα. Να κάτσουμε στα αυγά μας. Να αποσυρθούμε. Θα μείνουμε εκτός Ευρώπης, καταστροφή. Όπου τους βρίσκουμε θα τους χτυπάμε. Έλα, έλα, καιρός να σοβαρευτούμε. Δηλαδή εσείς τώρα καμαρώνετε κιόλας; Τα παιδιά, τα Παοκτσάκια να στηρίξουμε. Να πάνε μέσα, να δούμε αν θα ξανακάνουν επεισόδια. Μα τα Παοκτσάκια είναι οι γενναίοι ρομαντικοί, οι τραυματίες της μάχης, πρέπει να τους φροντίσουμε. Να πά’ να γαμηθούνε, τα μαστουρωμένα, εμείς δηλαδή γιατί δεν τα σπάμε, δεν είμαστε ΠΑΟΚ εμείς;

Ανταρτοπόλεμο πάντα είχαμε, έχουμε και θα έχουμε επειδή αυτή είναι η μοίρα μας, μια ζωή εξορισμένοι στα βουνά από αυτά τα χιλιοτραγουδισμένα «κέντρα των αποφάσεων» -πόλεμο δε θα κάνουμε ποτέ με τέτοια δεδομένα. Δεν μπορούμε να κάνουμε πόλεμο επειδή δεν είμαστε ενωμένοι, δεν έχουμε ένα κοινό μέτωπο, δε μιλάμε την ίδια γλώσσα. Σε κάθε μάχη φαίνεται αυτό, χρόνια τώρα, ποτέ δε στήριξαν όλοι οι Παοκτσήδες τους μπροστάρηδες -από ζήλια που αυτοί δεν είναι τόσο γενναίοι, από κόμπλεξ κατωτερότητας, από έλλειψη ουτοπικών φαντασιώσεων. Οποιοιδήποτε Παοκτσήδες στην τύχη να κληρωθούν μπροστά μας, θα έχουν να χωρίσουν δέκα πράματα μεταξύ τους, σημεία των καιρών, το έχει η κουλτούρα μας σήμερα να ψάχνουμε τι μας χωρίζει. Ακόμα κι έναν μονάχο του να διαλέξεις, πάλι θα δεις πως ούτε με τον εαυτό του δεν μπορεί να τα βρει, όπως το μαλακισμένο χθες χαμηλά στην 4 που έβριζε τους συνοπαδούς του επειδή δε φώναζαν τα συνθήματα που δεν είχαν τη λέξη ΠΑΟΚ, άφριζε, ούρλιαζε, τους κατηγορούσε πως δεν είναι ΠΑΟΚ και τι δουλειά έχουν στο πέταλο κι αυτός φορούσε κασκόλ της Παρτιζάν.

Στους συνδέσμους έμαθα τον ΠΑΟΚ, στα δωματιάκια διαμορφώθηκε όλη μου η φιλοσοφία γι’ αυτή την υπέροχη Ιδέα που γεννήθηκε μέσα μου από πιτσιρίκι και δεν την έχω αφήσει ποτέ να τη μολύνει κανείς. Αλλά για την κατάντια της κερκίδας, για την έλλειψη Παοκτσήδικης παιδείας, για την αδυναμία των επόμενων να ξεχωρίσουν την ουσία στο καθετί και να έχουν πρώτα στο μυαλό τον Δικέφαλο και μετά οπουδήποτε αλλού, η κυριότερη αιτία είναι η αλλοίωση του ρόλου των συνδέσμων. Επειδή πέρα από τους πέντε Ναούς Παοκτσήδικης κουλτούρας που έχουν απομείνει, υπάρχουν πενήντα μαγαζάκια που πουλάνε μπλούζες και ζακέτες και φτηνές μπύρες -ποιος θα εξηγήσει στα μαθητούδια τι είναι αυτό το σήμα που υπάρχει ραμμένο στις ζακέτες τους, δεν υπάρχει κανείς. Κι ακούς στο ραδιόφωνο συνδεσμίτες κι αντί να αναλύσουνε τον ΠΑΟΚ αυτοί αναλύουνε συστήματα και 3-5-2 και ποιος ποδοσφαιριστής είναι σε φόρμα.

Εγώ ζω σε έναν μικρόκοσμο. Χωρίς τηλεόραση, με ελάχιστα ΜΜΕ, κάνοντας προσωπικό ρεπορτάζ επιτόπου στα γήπεδα και μιλώντας με τους συνταξιδιώτες μου. Μπορεί να χάνω χίλια πράματα έτσι και να έχω περιορισμένη οπτική, αλλά τουλάχιστον όσα ξέρω είναι πραγματική γνώση και εμπειρία. Δέκα πράματα γνήσια, παρά χίλια θολά. Και το ζουμί σ’ αυτά τα λίγα που ξέρω είναι πως, ως συλλογικότητα, δεν είμαστε σε θέση όχι να πολεμήσουμε αλλά ούτε να κάνουμε ένα βήμα μπροστά χωρίς να βάλουμε ο ένας στον άλλο τρικλοποδιά. Τι καύλα να γυρίζεις στο σπίτι το βράδυ και να καμαρώνεις που είσαι επαναστάτης, που τα έβαλες με το τέρας, που του κατάφερες δέκα πληγές. Και ξυπνάς το πρωί κι αντιλαμβάνεσαι πως δεν είσαι σε θέση ούτε τους τραυματίες σου να φροντίσεις, επειδή οι πιο πολλοί τους αποκηρύσσουν, κατηγορώντας τους για υπερβολικό ρομαντισμό και υπερβολική γενναιότητα.

Δικαιοσύνη

Δικαιοσύνη

ΠΑΟΚ-Γκινγκάμπ 1-2. Εκτέλεση πέναλτι σε ευρωπαϊκό ματς στην Τούμπα, με το σκορ 0-1, σε αγώνα που με ...

Read more
Σκάουτερ

Σκάουτερ

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουνε γεννηθεί για το ποδόσφαιρο. Κόβει το μάτι τους, τους αρκεί να δουν έναν ...

Read more
Μαυρίδης

Μαυρίδης

Οι μόνοι που γνωρίζ&omicr ...

Read more
Στάνκoβιτς

Στάνκoβιτς

Το ερώτημα ήταν άκρως ενδιαφέρον: Έχει διώξει ποτέ ο ΠΑΟΚ προπονητή όντας πρωτοπόρος, όπως έχει κάνε ...

Read more
Αποφόρτιση

Αποφόρτιση

Άμα πέθαινα σήμερα, η ταφόπλακα θα έγραφε «Γεννήθηκε ως Παοκτσής σε ένα 6-1 και πέθανε ως Παοκτσής μ ...

Read more
Σόνικ

Σόνικ

Δεν μεγάλωναν με τίπ&om ...

Read more
Aμερική

Aμερική

Πιάσαμε το μεταναστευτικό σήμερα, αλλά δική μου είναι η σελίδα, για ό,τι θέλω θα γράφω. Για ό,τι με ...

Read more
Ουτοπίες

Ουτοπίες

Στις 10 Ιανουαρίου, μετά τον αγώνα Αστέρας-ΠΑΟΚ, στην ιστοσελίδα PAOK24 δημοσιεύθηκε ανυπόγραφο άρθρ ...

Read more
Πούλημα

Πούλημα

Στον τελικό του 2003 δεν είχα εισιτήριο. Ήταν να πάω, ήταν να μην πάω, περίεργη κατάσταση, τελικά δε ...

Read more
0018

0018

Αν δεν την έχεις δει ...

Read more
Ιφεάνι

Ιφεάνι

Συμπληρώνονται σήμε ...

Read more
Νομιμότητα

Νομιμότητα

Ο πατέρας ήταν γύρω στα σαράντα. Το παιδάκι, το κοριτσάκι του, κάτω από δέκα, δεν πρόλαβα να τη δω π ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.