Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26

paraitisiΗ Εποχή Των Ηρώων τελείωσε τον Ιούνιο του 1999. Έγινε κομμάτια, όπως η εφημερίδα που έσκισα, διαβάζοντας την είδηση της μεταγραφής Αγγελίδη στον ΠΑΟΚ.

Η σεζόν που ακολούθησε ήταν και η τελευταία περήφανη πορεία της ομάδας που είχε φτάσει κάποτε να θεωρείται από την κερκίδα της ως η καλύτερη ομάδα στον κόσμο, μόλις λίγα χρόνια νωρίτερα. Προφανώς και δεν ήταν η καλύτερη ομάδα στον κόσμο, αλλά άντε να το πεις στους πέντε-έξι χιλιάδες που γέμιζαν το Αλεξάνδρειο και έβλεπαν κάθε ματς πλάγια, μόνο πλάγια μπορούσες να δεις εκείνο τον τεράστιο, τον γίγαντα ΠΑΟΚ, μοιραζόσουν το καρεκλάκι πάντα με κάποιον, έκανες χέρια κάθετα με το γήπεδο και κάπνιζες με προσοχή για να μην κάψεις τον διπλανό σου.

Δεκαέξι χρόνια στη μετριότητα. Κάποτε να νιώθεις το καζάνι από κάτω, να σου καψαλίζει τα φτερά και να τη γλιτώνεις από θαύμα, κάποτε να τολμάς το σάλτο στην κορυφή και να πέφτεις στο κενό, να τσακίζεσαι -αλλά ποτέ πρώτος, ποτέ μέσα στους πρώτους. Ένα φάντασμα της χρυσής εποχής σου που είχε αλλεργία στο χρυσάφι, ο Δικέφαλος που ξεψυχά κάθε χρόνο και πάντα μένει ζωντανός με φιλιά της ζωής. Σε κώμα. Συνδεμένος με τα μηχανήματα.

Ποτέ δε μύριζε τόση παραίτηση όσο φέτος. Ούτε η μετριότητα δεν είναι πια κεκτημένο -τα ντέρμπι με κάθε γειτονιά και κάθε «χωριό» που κερδίζονταν στα τελευταία λεπτά έγιναν πλέον ήττες με διαφορά και κάτω τα χέρια. Φτάσαμε να λέμε «ευχαριστώ» για τους δύο καλούς μήνες, από αρχές Νοεμβρίου έως αρχές Ιανουαρίου, στους οποίους κάναμε και τις οκτώ νίκες μας μέσα σε δέκα αγωνιστικές και λογικά γλιτώνουμε μάχες-ντροπές. Τέσσερις σερί ήττες στην αρχή, έξι σερί ήττες στο τέλος και ενδιάμεσα η αναλαμπή. Η πρόκριση στο Eurocup, ο αποκλεισμός από το Κύπελλο, μια ομάδα απολύτως μπερδεμένη στις προτεραιότητές της. Μια ομάδα τσακισμένη από την ίδια της την αδυναμία να βάλει σε τάξη τα λίγα καλά της και να τα εκμεταλλευτεί. Αν το πρόβλημα οφείλεται σε λάθη του καλοκαιριού, σε λίγες μέρες μπαίνει η άνοιξη πια και το επιχείρημα είναι για γέλια.

Οποιαδήποτε φιλοδοξία για κάτι παραπάνω, από το 2000 μέχρι και σήμερα, αυτομάτως μετατρέπεται σε αυταπάτη. Δεν μπορείς να ζητάς υπερβάσεις όταν γνωρίζεις το πάπλωμα, όταν ξέρεις πως πολεμάμε με τις σφεντόνες κόντρα στα τανκς. Αλλά από το γαμημένο το καγκελάκι μου απαιτώ μόνο το 100% αυτής της ομάδας, δηλαδή τη μετριότητα. Δώσε μου μετριότητα, δώσε μου μάχες σώμα με σώμα με Αρκαδικούς και Κηφισιές και θα σε χειροκροτήσω. Εκεί κατάντησα, προσπαθώντας να είμαι ρεαλιστής. Να χειροκροτώ μέχρι κι αυτό. Και δεν το έχω, ρε Μπάνε, ούτε αυτό. Έχω μόνο την ερώτηση της κόρης μου, μετά από κάθε ματς, «μπαμπά, συνέχεια θα χάνουμε»;

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038