Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

paraitisiΗ Εποχή Των Ηρώων τελείωσε τον Ιούνιο του 1999. Έγινε κομμάτια, όπως η εφημερίδα που έσκισα, διαβάζοντας την είδηση της μεταγραφής Αγγελίδη στον ΠΑΟΚ.

Η σεζόν που ακολούθησε ήταν και η τελευταία περήφανη πορεία της ομάδας που είχε φτάσει κάποτε να θεωρείται από την κερκίδα της ως η καλύτερη ομάδα στον κόσμο, μόλις λίγα χρόνια νωρίτερα. Προφανώς και δεν ήταν η καλύτερη ομάδα στον κόσμο, αλλά άντε να το πεις στους πέντε-έξι χιλιάδες που γέμιζαν το Αλεξάνδρειο και έβλεπαν κάθε ματς πλάγια, μόνο πλάγια μπορούσες να δεις εκείνο τον τεράστιο, τον γίγαντα ΠΑΟΚ, μοιραζόσουν το καρεκλάκι πάντα με κάποιον, έκανες χέρια κάθετα με το γήπεδο και κάπνιζες με προσοχή για να μην κάψεις τον διπλανό σου.

Δεκαέξι χρόνια στη μετριότητα. Κάποτε να νιώθεις το καζάνι από κάτω, να σου καψαλίζει τα φτερά και να τη γλιτώνεις από θαύμα, κάποτε να τολμάς το σάλτο στην κορυφή και να πέφτεις στο κενό, να τσακίζεσαι -αλλά ποτέ πρώτος, ποτέ μέσα στους πρώτους. Ένα φάντασμα της χρυσής εποχής σου που είχε αλλεργία στο χρυσάφι, ο Δικέφαλος που ξεψυχά κάθε χρόνο και πάντα μένει ζωντανός με φιλιά της ζωής. Σε κώμα. Συνδεμένος με τα μηχανήματα.

Ποτέ δε μύριζε τόση παραίτηση όσο φέτος. Ούτε η μετριότητα δεν είναι πια κεκτημένο -τα ντέρμπι με κάθε γειτονιά και κάθε «χωριό» που κερδίζονταν στα τελευταία λεπτά έγιναν πλέον ήττες με διαφορά και κάτω τα χέρια. Φτάσαμε να λέμε «ευχαριστώ» για τους δύο καλούς μήνες, από αρχές Νοεμβρίου έως αρχές Ιανουαρίου, στους οποίους κάναμε και τις οκτώ νίκες μας μέσα σε δέκα αγωνιστικές και λογικά γλιτώνουμε μάχες-ντροπές. Τέσσερις σερί ήττες στην αρχή, έξι σερί ήττες στο τέλος και ενδιάμεσα η αναλαμπή. Η πρόκριση στο Eurocup, ο αποκλεισμός από το Κύπελλο, μια ομάδα απολύτως μπερδεμένη στις προτεραιότητές της. Μια ομάδα τσακισμένη από την ίδια της την αδυναμία να βάλει σε τάξη τα λίγα καλά της και να τα εκμεταλλευτεί. Αν το πρόβλημα οφείλεται σε λάθη του καλοκαιριού, σε λίγες μέρες μπαίνει η άνοιξη πια και το επιχείρημα είναι για γέλια.

Οποιαδήποτε φιλοδοξία για κάτι παραπάνω, από το 2000 μέχρι και σήμερα, αυτομάτως μετατρέπεται σε αυταπάτη. Δεν μπορείς να ζητάς υπερβάσεις όταν γνωρίζεις το πάπλωμα, όταν ξέρεις πως πολεμάμε με τις σφεντόνες κόντρα στα τανκς. Αλλά από το γαμημένο το καγκελάκι μου απαιτώ μόνο το 100% αυτής της ομάδας, δηλαδή τη μετριότητα. Δώσε μου μετριότητα, δώσε μου μάχες σώμα με σώμα με Αρκαδικούς και Κηφισιές και θα σε χειροκροτήσω. Εκεί κατάντησα, προσπαθώντας να είμαι ρεαλιστής. Να χειροκροτώ μέχρι κι αυτό. Και δεν το έχω, ρε Μπάνε, ούτε αυτό. Έχω μόνο την ερώτηση της κόρης μου, μετά από κάθε ματς, «μπαμπά, συνέχεια θα χάνουμε»;

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB