Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26

1epistoliΠρος ΓΤΠΑΕ ΠΑΟΚ, Κύριο Σαββίδη Ιβάν

Αγαπητέ Πρόεδρε, μετά τον τελικό του ΟΑΚΑ, πριν δύο χρόνια, σου έστειλα μία επιστολή στην οποία δεν έλαβα απάντηση.

Η επιστολή δημοσιεύτηκε σε κάποια μέσα μαζικής ενημέρωσης, καθώς την είχα κοινοποιήσει, επειδή δεν εμπιστευόμουν τους υπαλλήλους που έχεις μαζέψει πως θα σου τη δείξουν και θα τη διαβάσεις. Αλλά τώρα που έμαθα πως με διαβάζεις απευθείας από το τάμπλετ σου για να περνάς τις ώρες στις πτήσεις από και προς Ρωσία που όλο πηγαινοέρχεσαι, ανάμεσα στο skype και τα email που ανταλλάσσεις με τους συνεργάτες σου, ξαναβάζω την επιστολή προς ενημέρωσή σου. Αν όλα πάνε καλά, σε λίγο καιρό θα ξαναγεμίσουμε εκατοντάδες πούλμαν και θα κατεβούμε πάλι στην Αθήνα για το Κύπελλο, που κλείσαμε δεκατρία χρόνια χωρίς κούπα και ο επόμενος αριθμός είναι γκαντέμικος, οπότε πρέπει φέτος να το σηκώσουμε. Σου περιγράφω αναλυτικά το καλύτερο σχέδιο για να πάρουμε το Κύπελλο και ελπίζω να με ακούσεις -γιατί αν αφήσεις την ομάδα να παίξει την μπάλα που ξέρει, μας βλέπω πάλι να γυρνάμε με τον μαγικό αριθμό. Το έχω επικαιροποιήσει λιγάκι, επειδή ξέρω πως δυσκολεύεσαι ακόμα με τα ελληνικά, αλλά μαθαίνω πως πλέον το δουλεύεις καλά το γραπτό και δε θα ‘χεις πρόβλημα. Η επιστολή, η οποία ήταν το πρώτο κείμενο που είχε γραφτεί στη σελίδα που από τότε διατηρώ στο διαδίκτυο, είχε ως εξής:

Αγαπητέ Πρόεδρε, στον επόμενο τελικό Κυπέλλου που θα παίξει ο ΠΑΟΚ βάλε την ομάδα να αναχωρήσει το προηγούμενο βράδυ λίγο πριν τα μεσάνυχτα από Τούμπα με τουριστικό λεωφορείο του ΚΤΕΛ για την Αθήνα, έχοντας φάει κάνα σάντουιτς και δυο-τρεις μπύρες ο καθένας. Στο λεωφορείο να έχεις καβατζώσει ντουμάνια, μπύρες από τα Lidl, ουίσκι σε μπουκάλια, σε φλασκιά μέχρι και σε τάπερ, ζεστές κοκακόλες, μπισκότα ό,τι να 'ναι, μπανάνες, σάντουιτς που θα έχουν φτιάξει μόνοι τους (σημαντικό αυτό), ζεστά νερά και από πέντε σπαστούς καφέδες για τον καθένα. Σε όλη τη διαδρομή (ασταμάτητα, ακόμα και όταν όλοι θα είναι εκτός λεωφορείου) θα παίζει τέρμα (εντελώς τέρμα, όσο πάει) συλλογή thrash τελών '80-αρχών '90 (Sepultura, Metallica, Slayer, Kreator, Sodom, Napalm Death κλπ), Trance δίχως διακοπές από το ένα κομμάτι στο άλλο και κάθε σαράντα λεπτά τα απαγορευμένα με τον Απόστολο Νικολαΐδη.

Μόλις φτάσει το λεωφορείο στα Μάλγαρα, κατέβασέ τους για κατούρημα, τσιγάρο, κατάληψη οδοστρώματος, πυρσούς, φαναράκια και τα λοιπά και επίσκεψη στην καντίνα πριν τα διόδια. Τους αφήνεις χύμα στα διόδια να κάνουν ό,τι θέλουν, ενώ απαραίτητα έχεις προσλάβει οδηγό με ληγμένο δίπλωμα που τον ελέγχουν οι τροχονόμοι και λένε μεταξύ τους «έλα, ρε συνάδελφε, πού να τρέχουμε τώρα, άσ' τον». Στις 03:10 αναχώρηση για Αθήνα.

Κάνεις μία στάση σε όποιο χωράφι θες ανάμεσα σε Βελεστίνο και Αλμυρό για κατούρημα και ξεμούδιασμα. Τους απλώνεις στην Εθνική να διακόψουν την κυκλοφορία, ενώ δεν έχουν σταματήσει να πίνουν και να καπνίζουν υπό εκκωφαντική μουσική και να φωνάζουν συνθήματα. Ξεκινάς εκ νέου δίχως να δώσεις καμία ενημέρωση πότε θα ξανασταματήσεις ή πότε φτάνετε. Έχεις ενημερώσει κάποιους ντόπιους κτηνοτρόφους που έχουν ρεπό από το άρμεγμα να παρκάρουν το αγροτικό πάνω σε μια γέφυρα και να πετάξουν πέτρες στο λεωφορείο (η μία να βρει το παρμπρίζ και να το ραγίσει). Με το που θα γίνει αυτό, σταματάς το λεωφορείο, ανοίγεις τις πόρτες και η ομάδα κυνηγάει τους κτηνοτρόφους που πετάνε πέτρες κι αυτοί τρέχουν σα λαγοί μέσα στη νύχτα και γυρίζουν στις στάνες τους.

Κάνεις κάνα-δυο στάσεις ακόμα όπου να 'ναι για κατούρημα ή οτιδήποτε (π.χ. κολλάνε αυτοκόλλητα ή βάφουν με σπρέι στην Εθνική Οδό, παίζουν μπάλα με κουτάκια κοκακόλα, βγάζουν κουνημένα βιντεάκια που δε φαίνεται τίποτα) και κατά τις δώδεκα το μεσημέρι είσαι στις Αφίδνες. Ως εδώ, έχει κάνει η ομάδα δώδεκα ώρες ταξίδι, έχει πιει ο καθένας κατά μέσο όρο από μισό μπουκάλι ουίσκι, πέντε μπύρες, δύο λίτρα ζεστό νερό/κοκακόλα, απροσδιόριστη ποσότητα ναρκωτικών, ένας στους τρεις έχει ξεράσει, οι μισοί δεν μπορούν να ξεχωρίσουν προς τα πού είναι η Αθήνα, αλλά όλοι φωνάζουν διαρκώς συνθήματα, απαιτούν από τον οδηγό «πιο δυνατά η μουσική» ενώ δεν πάει πιο δυνατά και να προσπεράσει ό,τι κινείται για να μπούνε αυτοί πρώτοι στο γήπεδο. Τους παρατάς έτσι ως τις τρεις το μεσημέρι, οπότε θα έχουν πιει όλους τους σπαστούς φραπέδες με ζεστό νερό δίχως καλαμάκι και θα έχουν συνέρθει.

Αφού επί τρεις ώρες πίνουν, χορεύουν, καπνίζουν, τρώνε σάντουιτς και χοροπηδάνε με συνθήματα στην Εθνική Οδό, τους ξεκινάς για το γήπεδο. Αν και στη συγκεκριμένη συνταγή δεν ισχύει αυτό, μπορείς να την μπολιάσεις με παλαιότερες, βάζοντας όργανα της τάξης να χτυπάν τις ασπίδες τους και κάποιες πλάτες (μόνο πισώπλατα, εννοείται) και να φωνάζουν «Βούλγαροι, κωλόγυφτοι Μακεδόνες, θα πεθάνετε ρε» και άλλα χαριτωμένα. Εν πάση περιπτώσει, βάζεις την ομάδα στο γήπεδο από τις 4:00, δηλαδή τέσσερις ώρες πριν τον αγώνα, που οι τελικοί αρχίζουν στις 8:00 το απόγευμα.

Πριν μπουν στο γήπεδο, ενημερώνεις παίκτες και προπονητές πως, μετά τη λήξη του ματς θα πρέπει να βγουν αμέσως γιατί θα τους κυνηγούν διμοιρίες ΜΑΤ και θα τους χτυπάνε, να βρουν το λεωφορείο τους τάχιστα ανάμεσα σε 350 παρκαρισμένα στον εξωτερικό χώρο, να πηδήξουν σύρματα, θάμνους και σιδεριές ενόσω αστυνομικές κροτίδες θα σκάνε άνευ λόγου στ' αυτιά τους κι ενώ πραγματικά δεν έχουν κάνει τίποτε από την ώρα που ήρθαν και, εν τέλει, μόλις βρουν το λεωφορείο τους και μπουν μέσα, να περιμένουν στην ουρά με τα άλλα 350 για κάνα μισάωρο μέχρι να οργανωθούν οι δύο μαχμουρλήδες τροχονόμοι και να τους βγάλουν από το χώρο κι ενώ οι διμοιρίες ακόμα θα ψάχνουν στους θάμνους να βρουν ποιος τους πετούσε πυρσούς και χάλασε τη χωρίστρα ενός απ' αυτούς.

Αν και δεν υπάρχει κανείς άλλος στο γήπεδο, η ομάδα θα πρέπει να φωνάζει ασταμάτητα και να χορεύει, δίχως φαγητό ή νερό ή τουαλέτα. Μία ώρα πριν τον αγώνα, φροντίζεις να ρίξει και μια μπόρα και τους βάζεις να βγάλουν τις μπλούζες και να φωνάζουν μέσα στη βροχή, ως την ώρα της έναρξης του ματς. Με το που σφυρίζει ο διαιτητής την έναρξη, τους βάζεις να παίξουν και να πάρουν το Κύπελλο.

Τι εννοείτε, κύριε Σαββίδη, «μα πώς θα παίξουν μπάλα μετά απ’ όλα αυτά»; Εμείς μετά απ’ όλα αυτά είδατε τι μπάλα παίξαμε;

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038