Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

xydΣτον δικό μου ΠΑΟΚ δεν υπάρχουν επιστροφές και δεύτερες ευκαιρίες. Επέλεξες να με παρατήσεις, φορούσες τα ασπρόμαυρα και τα έφτυσες για κάτι άλλο, οτιδήποτε, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες -δε με ενδιαφέρει, τέλειωσες.

Καληνύχτα και καλή τύχη. Μη μου ξαναχτυπήσεις την πόρτα, εδώ κατοικούν μόνο αυτοί που δε φύγανε ποτέ. Είτε σε λένε Φερνάντο, είτε σε λένε Άγγελο, είτε σε λένε Δημητράκη. Εδώ θα ξαναγυρίσεις μόνο αν θέλεις ασπρόμαυρο τάφο, να πεθάνεις ποδοσφαιρικά, να κρεμάσεις παπούτσια ή φόρμες στην αγκαλιά του Δικέφαλου.

Στις στάχτες της απόλυτης δημοσιογραφικής συντριβής για τα ΜΜΕ της πόλης, συνεχίζουν κάποιοι να κουνάνε το δάχτυλο από ψηλά. «Εμένα θ’ ακούτε, εσείς δεν ξέρετε. Δε σας αξίζει το μέλλον, πρέπει να επιστρέψετε στο παρελθόν. Ο ΠΑΟΚ δεν πρέπει να πάει μπροστά, επειδή δεν έχουμε ανάσες να ακολουθήσουμε -πρέπει να μένει στάσιμος για να συμβαδίζει με το βούρκο μας». Και η χυδαιότητα έχει μολύνει τους περισσότερους. «Πες τα, βρυκόλακα, άνοιξέ μας τα μάτια, ρούφα το αίμα μας. Είσαι η μόνη αλήθεια μας, σε προσκυνάμε». Την ένιωσα προσωπικά τη χυδαιότητα, μου κόστισε δέκα φίλους πριν λίγο καιρό, αλλά με έκανε πιο σοφό.

Οι μόνοι που καλούν σε «συσπείρωση» και «ομόνοια» και «διακοπή της αλληλοφαγωμάρας» και «ας κάνουμε όλοι ένα βήμα πίσω για το καλό του ΠΑΟΚ» είναι οι οπαδοί που έφτιαξαν χαρακτήρα ερχόμενοι με τα τρέντι μπλουζάκια τους όταν έσκασε η μόδα του Ρεβολουθιόν. Από την πολλή επανάσταση κουράστηκαν, δε θέλουν άλλο εμφύλιο -δεν τους βολεύει. Δεν έχουν άλλο να καμαρώσουν από το Υπέροχο Τίποτα που εξαϋλώθηκε όταν τελείωσε το πανηγύρι. Και τώρα ψάχνονται, τι καινούργιο να βρουν, ποιο χόμπι να τους γεμίζει τις ώρες που η Τούμπα είναι κάτι εκτός μόδας, περνάνε το χρόνο τους σχολιάζοντας πόσο κακό πράμα είναι να κάνουμε θόρυβο και να βγαίνουμε από το μαντρί. «Εμείς τότε, ενωμένοι, φέραμε τη νέα εποχή στον ΠΑΟΚ. Τον σώσαμε από τη διάλυση. Τον κάναμε μεγάλη ομάδα. Γεμάτο το γήπεδο, πουλημένα τα διαρκείας, στήριξη σε κάθε εντολή του προέδρου και του προπονητή, μούγκα όλοι για να μη δημιουργούμε προβλήματα».

Μπράβο σας. Εμείς, από την άλλη, οι γκρινιάρηδες και οι φωνακλάδες και οι ονειροπόλοι, won’t bow, don’t know how. Εσείς συνεχίστε να αποθεώνετε βαμπίρ και να ονειρεύεστε ζόμπι. Τα δικά μας κεφάλια δε θα σκύψουν ποτέ -δεν ξέρουν πώς. Επετειακή φανέλα #31.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB