Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

lockedins- Πείτε μου το όνομά σας.
- (Ζαν-Ντομινίκ.)
- Ελάτε, κάντε μια προσπάθεια. Το όνομά σας;
- (Μόλις το είπα.)
- Πείτε το όνομά σας.
- (Ζαν-Ντομινίκ.)

- Τα ονόματα των παιδιών σας;
- (Τεοφίλ, Σελέστ, Ορτάνς.)
- Εντάξει, μην ανησυχείτε. Θα πάρει καιρό, αλλά θα μπορέσετε να ξαναμιλήσετε.
- (Ορίστε; Δε με ακούτε; Γιατρέ; Γιατρέ; Χριστέ μου, δεν μπορώ να μιλήσω. Δε με ακούν. Δεν μπορώ να μιλήσω! Γιατρέ!)

Σύνδρομο Εγκλεισμού (Locked In Syndrome): Μία κατάσταση κατά την οποία ο ασθενής έχει υποστεί πλήρη παράλυση, δεν μπορεί να κινηθεί ή να επικοινωνήσει προφορικά, αλλά βλέπει, ακούει και αντιλαμβάνεται τα πάντα -μπορεί να κινήσει μόνο τα μάτια του. Ο ασθενής δεν επιδέχεται ιατρικής παρέμβασης και είναι εξαιρετικά σπάνιο να επανέλθει.

Η ταινία «Ο Τζόνι Πήρε Τ’ Όπλο Του» (Johnny Got His Gun, 1971, Dalton Trumbo) και ιδιαίτερα οι στίχοι του «One» (And Justice For All, 1988, Metallica) που αποτελούν μία συγκλονιστική διασκευή της υπόθεσης σε άλλη μορφή τέχνης, ήταν ό,τι κοντινότερο είχα βρει πιτσιρικάς σε κάτι που μου συνέβαινε κάθε τόσο στον ύπνο μου. Ξυπνούσα, άκουγα, έβλεπα, ένιωθα, αλλά δεν μπορούσα να κουνήσω κανένα μέλος του σώματός μου. Με έπιανε πανικός. Ίδρωνα. Δεν ήταν απλό μούδιασμα, ήταν πλήρης παράλυση, η οποία διαρκούσε για κάποια δευτερόλεπτα ή λεπτά -ακόμα δεν μπορώ να το αποσαφηνίσω. Ο ήρωας ζούσε ένα παρόμοιο δράμα, αν και το δικό του δε θα τελείωνε ποτέ: Δεν είχε χέρια, πόδια, μάτια, στόμα, αυτιά -δεν είχε τίποτα εκτός από το μυαλό του.

Περίπου είκοσι χρόνια μετά, βρήκα κάτι ακόμα πιο συναφές με την υπνοπαράλυση: Την ιστορία του Ζαν-Ντομινίκ Μπομπί, ο οποίος μετά από εγκεφαλικό διατηρεί μόνο την κίνηση των ματιών του, βλέπει, ακούει, αντιλαμβάνεται τα πάντα τριγύρω του αλλά δεν μπορεί ούτε να κινήσει οτιδήποτε άλλο ούτε να επικοινωνήσει προφορικά. Ο Ζαν-Ντομινίκ υποφέρει από «Σύνδρομο Εγκλεισμού» -κείτεται σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου, συνεχίζοντας να ζει απλώς παρακολουθώντας όσα συμβαίνουν γύρω του δίχως καμία δυνατότητα παρέμβασης. Η βιογραφική ιστορία του αποτυπώνεται από τον ίδιο (Le Scaphandre et le Papillon, 1997), σε ένα βιβλίο που γράφτηκε μετατρέποντας τις κινήσεις των ματιών του σε λέξεις.

Ξαναείδα πρόσφατα την ταινία (The Diving Bell and the Butterfly, 2007, Julian Schnabel) και αυτήν τη φορά άλλαξαν οι συμβολισμοί όσο την παρακολουθούσα. Τώρα με έβλεπα στη θέση του ήρωα ξύπνιο, ζωντανό, να κείτομαι σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου και να παρακολουθώ και να αντιλαμβάνομαι τα πάντα, δίχως να μπορώ να κινηθώ ή να μιλήσω. Να προσπαθώ να ουρλιάξω, να επικοινωνήσω, αλλά κανείς να μη με ακούει και τίποτα να μην μπορώ να επηρεάσω. Ξάπλωνα εκεί, ανήμπορος, παρακολουθώντας τον κόσμο να συνεχίζει να γυρίζει κι εγώ απλώς να παραμένω ζωντανός. Να βλέπω επιχειρηματίες που προσπαθούν να εξαγοράσουν όσα μαγικά φτιάξαμε τόσες δεκαετίες ώστε να τα ξεπουλήσουν για εμπόρευμα, υπαλλήλους που εξαργυρώνουν τη δόξα που τους έδωσα εγώ και όλοι οι χιλιάδες όπως εγώ, μέλη της ομάδας που το μόνο αύριο που κοιτάζουν είναι η επόμενη μέρα μακριά από εδώ, μανατζαραίους που ρουφάνε το ασπρόμαυρο αίμα μοιράζοντας πρέζες στις πεινασμένες βδέλλες τριγύρω τους, σιχαμένους ποδοσφαιριστές που φοράνε το Δικέφαλο στο στήθος μολύνοντας ό,τι ιερό μας πέρασαν οι προηγούμενοι, ζητιάνους που για ένα κοκαλάκι στήνονται στην ουρά για να μεταφέρουν οποιοδήποτε μήνυμα τους ζητηθεί ως αντάλλαγμα, αδέρφια μου που χοροπηδάνε υβρίζοντας τους νεκρούς αδερφούς μας, συνεταιρισμούς στο οπαδιλίκι και εισαγόμενους χουλιγκανικούς μοντερνισμούς. Αυτό σκεφτόμουν: Τόσο καιρό πίστευα πως μιλάω -τελικά δε με ακούει κανείς. Ούτε εμένα, ούτε εσένα. Ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει κι εμείς είμαστε συνδεμένοι με τα μηχανήματα, παρακολουθώντας τον να αλλάζει, να μεταμορφώνεται, να αγριεύει. Όχι, δεν πεθάναμε. Ως οπαδική γενιά παραμένουμε ζωντανοί -κατάκοιτοι, παράλυτοι, σύγχρονα μνημεία αλλοτινών εποχών.

Ο ασθενής δεν επιδέχεται ιατρικής παρέμβασης και είναι εξαιρετικά σπάνιο να επανέλθει.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB