Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

Κονόμα

Κονόμα

Κάποια Σάββατα με...

Συγγνώμη

Συγγνώμη

Ζητώ δημοσίως...

Αργεντινή

Αργεντινή

Οι πρώτες μου...

Μαμά

Μαμά

Στο μπαλκόνι είχε...

Προσφορά

Προσφορά

Τι έχει προσφέρει...

Ρουφιάνος

Ρουφιάνος

Η κουλτούρα του...

Ιδρώτας

Ιδρώτας

Δυστυχώς, στο...

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

To μεγαλύτερο...

WC 2018 - Ρωσία

WC 2018 - Ρωσία

Για το αφιέρωμά μας...

Μαϊντανός

Μαϊντανός

Άντε ρε από ‘δώ που...

  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35
  • Κονόμα

    Κονόμα

    Friday, 08 June 2018 12:57
  • Συγγνώμη

    Συγγνώμη

    Thursday, 07 June 2018 00:06
  • Αργεντινή

    Αργεντινή

    Wednesday, 06 June 2018 13:19
  • Μαμά

    Μαμά

    Saturday, 02 June 2018 18:14
  • Προσφορά

    Προσφορά

    Thursday, 31 May 2018 20:20
  • Ρουφιάνος

    Ρουφιάνος

    Thursday, 31 May 2018 13:49
  • Ιδρώτας

    Ιδρώτας

    Wednesday, 30 May 2018 18:40
  • WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    Wednesday, 30 May 2018 15:39
  • WC 2018 - Ρωσία

    WC 2018 - Ρωσία

    Wednesday, 30 May 2018 13:19
  • Μαϊντανός

    Μαϊντανός

    Tuesday, 29 May 2018 14:50

krkinosΚανένα ιδιαίτερο ζόρι δεν τραβάω. Ούτε κολλήματα έχω, ούτε κάποια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων έχω στο στόχαστρο.

Τρελαίνομαι με την κατάσταση στα διοικητικά της ΠΑΕ, όντως, σκάω, μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Αυτό, όμως, δεν πηγάζει από τα πρόσωπα που βρίσκονται εκεί, αλλά από τα αποτελέσματα των πράξεών τους. Κάποιοι, ίσως οι περισσότεροι, το θεωρούν ως κάτι ανώφελο. Αλλά η κατάσταση το απαιτεί, να αντιδράς με ό,τι έχεις -εγώ έχω μια σελιδούλα στο ίντερνετ και ένα λαρύγγι στο γήπεδο, τίποτε άλλο. Τι δουλειά έχεις να ασχολείσαι με τα διοικητικά, η δουλειά σου είναι μόνο στην κερκίδα. Σωστό. Αρκεί να μπορώ να κάνω τη δουλειά μου στην κερκίδα, δηλαδή να υπάρχει ομάδα για την οποία να τραγουδήσω.

Σέβομαι το χόμπι του καθενός να σερφάρει όλη μέρα στις ιστοσελίδες και να διαβάζει τις αναλύσεις αλλά και τις χυδαιότητες συγκεκριμένων φερέφωνων, γράφοντας από κάτω «πες τα, ρε μεγάλε, έτσι ακριβώς με τα μπερδεμένα τώρα να πούμε», όπως και να συντονίζει τ’ αυτιά του με ασπόνδυλους εγκεφάλους και να βυθίζεται στην αυτολύπηση. Ο χρόνος είναι δικός σου, ανήκει σ’ εσένα και τον αξιοποιείς όπως κρίνεις εσύ. Αλλά δε θα σου επιτρέψω να έρθεις να μου χώσεις στο κεφάλι την άποψη και την οπτική που σου έχωσε στο κεφάλι κάποιος άλλος. Πες μου τι βλέπεις και θα σ’ ακούσω. Τι νιώθεις, τι ονειρεύεσαι, τι μισείς, τι βαρέθηκες, εδώ είμαι, τα μάτια και τα αυτιά ανοιχτά. Στο περίπλοκο, διαρκώς διαστελλόμενο σύμπαν του ΠΑΟΚ, αν βρεις μία άκρη θα αντιληφθείς πως όλα συνδέονται -κι αν δεν μπορείς να βρεις την άκρη να σου τη δείξω εγώ -από ‘κεί και πέρα περπατάς μόνος σου. Μασημένη τροφή δεν έδωσα ούτε στα παιδιά μου, αλλά και δε δέχτηκα από κανέναν. Καλύτερα να κάνεις χίλιες φορές λάθος από μόνος σου, παρά μία επειδή πίστεψες στα τυφλά.

Το εύκολο είναι να τα παρατήσεις. Να κάνεις πράξη αυτό το «ρε δεν ασχολούμαι άλλο, βαρέθηκα» που λες κάθε δέκα λεπτά. Αλλά δεν μπορείς. Δεν έχεις μάθει στα εύκολα. Δεν έχεις μάθει καν να ζεις δίχως ασπρόμαυρο φίλτρο στη ζωή σου, όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα τα βλέπεις όλα ΠΑΟΚ. Στο σπίτι, στη δουλειά, στο σχολείο, στους φίλους, στην καθεμέρα σου, δεν υπάρχει κουβέντα που να μη διακόπηκε στο μυαλό σου για κάτι που αφορά στη μεγάλη σου αναπηρία. Τι ώρα παίζουμε, με ποιον παίζουμε, σε ποια θέση είμαστε, ποιος χτύπησε, ποιος είναι τιμωρημένος, από δίπλα όλοι μιλάνε για την πολιτική, για τα ψώνια που θέλει το σπίτι, για πολέμους, για τα λεφτά που σου λείπουν, εσύ όλα τα ακούς αλλά τα στολίζεις με ΠΑΟΚ, δε φταις, δεν το ελέγχεις, ανάπηρος είσαι, σ’ όλη τη ζωή σου θα χρειάζεσαι ειδική μεταχείριση.

Δεν έχω ξαναπεράσει τέτοιο βάσανο. Απελπισία. Οι χομπίστες και οι περαστικοί ίσως με θεωρούν γραφικό, οι ευρωπαίοι και οι ρεθολουθιόνες ίσως με έχουν για σπυράκι στον κώλο τους που πρέπει να απομακρυνθεί για να τον βολεύουν καλύτερα στον καναπέ τους ή στη σουίτα τους, να περάσουν τη δική τους Παοκάρα στα δύσκολα σε άλλο επίπεδο, σύγχρονο, ευρωπαϊκό, ελεύθερο και απαλλαγμένο από τα βαρίδια του παρελθόντος και ό,τι άλλο διαβάζω δεξιά αριστερά από βρωμόχνωτες ύαινες. Τον αποδέχομαι τον όρο «βαρίδιο». Αποδέχομαι και το «καρκίνος του ΠΑΟΚ», εννοείται, μεγάλη μου τιμή να με αποκαλούν έτσι, καρκίνος αυτού του ΠΑΟΚ είναι τίτλος να καμαρώνεις.

Έχει πεθάνει κόσμος για τον δικό μου ΠΑΟΚ. Έχει καταστραφεί κόσμος για τον δικό μου ΠΑΟΚ. Έχουν χαλάσει νιάτα, έχουν σαπίσει κι ακόμα σαπίζουν στις φυλακές άνθρωποι που υπηρέτησαν τον δικό μου ΠΑΟΚ. Έχουν χαλάσει οικογένειες, έχουν χαραχτεί μούτρα, έχουν σπάσει κόκαλα, έχουν ματώσει γροθιές, έχουν κοπεί ομφάλιοι λώροι, έχουν διαλυθεί ζωές επειδή το μυαλό πίστευε πως όλα γίνονται για να ανεβεί ένα μικρό σκαλί ο δικός μου ΠΑΟΚ. Δεν τον χαρίζω σε κανέναν. Ούτε εγώ, ούτε οι χιλιάδες που ξέρω πως σκέφτονται και νιώθουν όπως εγώ. Την επόμενη φορά που θα γελάσεις χαζοχαρούμενα με τη φράση «Λευτεριά Στον ΠΑΟΚ» σκέψου πόσοι έχασαν ό,τι είχαν να χάσουν υπηρετώντας τον και πόσο μάταιο είναι να προσπαθήσεις να το καταλάβεις, αφού δεν το κατάλαβες την πρώτη φορά που σήκωσες χέρια στην κερκίδα. Συνέχισε να κλικάρεις και να συζητάς για τους ρόμβους και τα 3-5-2 και τα τεχνοκρατικά που σου αρέσουν να καταναλώνεις κι άσε εμάς τους καρκίνους να τρώμε τις σάρκες μας. Δε με ενοχλείς, έχω υπομονή, το ξέρω πως είσαι περαστικός.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

32 Apples On An Orange Tree

365032

31 The Number Of The Beast

365031

30 Riza

365030

29 Surfer Rosa

365029

28 Coma of Souls

365028

27 Lovedrive

365027

26 Να!

365026

25 ...And Justice for All

365025

24 Violator

365024

23 Spiritual Healing

365023

22 Ágætis byrjun

365022