Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

Τόλφαν

Τόλφαν

Στην εποχή της...

Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26
  • Τόλφαν

    Τόλφαν

    Wednesday, 27 June 2018 11:37
  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35

2016ffΠέρσι από το 2015 περίμενα να μου φέρει διαφορετικά πράματα. «Πάει ο κοντός ο χρόνος, ας ψηλώσουμε, παιδιά», είχα γράψει, σκασμένος από εκείνο τον καταραμένο τελικό του ΟΑΚΑ.

Τα έφερε αλλού από εκεί όπου τα περίμενα. Τα έφερε γενναιόδωρα, μας μπούκωσε, μας γέμισε για καιρό. Αλλά εκεί που σημάδευα τζίφος. Έπιασε η κατηφόρα το ποδόσφαιρο, ξεφτιλιστήκαμε και στο Κύπελλο και στο Πρωτάθλημα, χάσαμε και σχεδόν τα πάντα στην αρχή της σεζόν που τρέχει. Στο μπάσκετ μας έφαγαν οι κόρακες τη γλύκα του τελικού με το Απολλωνάκι της Πάτρας και το ξερό μας το κεφάλι το φετινό τελικό. Μας τα πάτσισε ο Κουρνέτας με την παρέα του κι αυτό το περίεργο άθλημα που δεν αντέχω να βλέπω στην τηλεόραση αλλά μόνο στο γήπεδο, το χάντμπολ, που τα σάρωσε όλα κι έγραψε ιστορία. Απ’ τα τέσσερα αθλήματα με τα οποία ασχολούμαι, στα δύο κάναμε νταμπλ, στο ένα χτυπήσαμε πάτο και στο άλλο, το πιο αγαπημένο, μείναμε το καλοκαίρι με ένα λυπημένο χαμόγελο.

Τι περιμένω από το 2016, ρώτησε κάποιος. Εγώ θα σου πω, εσύ θα γελάσεις. Αλλά με ρώτησες, συνεπώς θα απαντήσω. Ρώτησες για το αγωνιστικό, που το ‘χω δεύτερο, πιο πολύ άλλα με νοιάζουν μα θα το πιάσουμε αναλυτικά μιαν άλλη στιγμή, λιγότερο γιορτινή. Τι περιμένω από το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, το βόλεϊ και το χάντμπολ, δηλαδή, για τη χρονιά που τρέχει και την επόμενη που ξεκινάει το καλοκαίρι.

Με το ποδόσφαιρο αποφάσισα να μην ασχοληθώ άλλο. Να μην πηγαίνω στο γήπεδο, να μη διαβάζω ρεπορτάζ και αναλύσεις, να μην ενδιαφέρομαι για μεταγραφές, συστήματα, παίκτες και προπονητές. Δε βρίσκω το λόγο, νιώθω απολύτως ξένος με το πανηγυράκι, με χαλάει. Η μοντέρνα κουλτούρα της Τούμπας, με κάθε συστατικό στο καζάνι της, μου προκαλεί αποστροφή. Τα χαζοπαλίκαρα με τις σέλφι, οι ποδοσφαιριστές-σελέμπριτι της κακιάς ώρας με το στρατό των αβανταδόρων γλειφτών, η διοίκηση της Βαβέλ με τις κωμικές προτεραιότητες, η πολύχρωμη ΠΑΕ με τα συνεχή ξεφτιλίκια, ο εξωφρενικά ακατανόητος τρόπος λειτουργίας του ιδιοκτήτη. Μια χαρά να ζούσαμε, ρε πούστη μου, μια περηφάνια, ένα τρία-μηδέν να πανηγυρίσεις στα κάγκελα, μια πρόκριση στον επόμενο γύρο παίζοντας μπάλα, ένα τάκλιν στο ενενηνταφεύγα για κάρτα να προλάβεις την αντεπίθεση, ένα μπινελίκι στο διαιτητή, ένα νεύμα στην κερκίδα να παίξει μπάλα, κάτι, οτιδήποτε που να δείχνει πως δε λειτουργούμε ρομποτικά, πως ο ΠΑΟΚ δεν είναι ένα απλό εξάρτημα στη μηχανή της σημερινής εμπορευματοποίησης με την τράπουλα τη σημαδεμένη. Κάθε αγώνας και χειρότερα, κάθε φορά στο γήπεδο μετανιώνεις. Δεν ελπίζω τίποτα, θεωρώ πως δεν έχει κανένα χαΐρι αυτό το πράμα, αφού με χαλάει το παρατάω. Αν ξαναγίνουμε ΠΑΟΚ πάρτε με τηλέφωνο να επιστρέψω.

Στο μπάσκετ θέλω τελικό στο Eurocup και τελικό στο Πρωτάθλημα. Χα χα, ναι, γελάσαμε. Δε γράφω πως θέλω Ευρωπαϊκό και Πρωτάθλημα, επειδή τελικοί είναι, δεν ξέρεις πώς μπορούν να στραβώσουν, αλλά πιο κάτω απ’ αυτό δεν ανέχομαι. Και αν γίνεται ο διπλός τελικός με τη Γαλατασαράι, ο πρώτος εδώ, ο δεύτερος εκεί μέσα, άντε γιατί ακόμα δεν το έχω χωνέψει που περάσανε τόσο καλά οι άλλοι με τη Φενέρ, εγώ θα έχω να λέω πως δεν πήρα απλή πρόκριση, ολόκληρη ευρωπαϊκή κούπα σήκωσα μέσα στην Πόλη. Στο Πρωτάθλημα θα είναι ζόρικα, με τα κοράκια απέναντι, αλλά μέχρι το Μάιο θα είμαστε καλά και θα έχουμε φτιάξει ομάδα που θα κερδίζει και τους διαιτητές, ξέρω ‘γώ, δε με νοιάζει. Θα βρεθεί τώρα κάποιος να πει «ρε ποιους τελικούς μας γράφεις, ρε ονειροπαρμένε, ούτε μια νίκη δε θα κάνουμε στον όμιλο και στο πρωτάθλημα οκτάδα και θα κάνουμε το σταυρό μας», ναι, φιλαράκο, δε μας είπες, όμως, εδώ ομάδα Α2 μας κέρδισε για το Κύπελλο κι εμείς θα κωλώσουμε τώρα να σηκώσουμε Ευρωπαϊκό, τι είναι πιο πιθανό να γίνει από τα δύο.

Το πιο ενδιαφέρον θα είναι το βόλεϊ. Καλά το γλεντήσαμε πέρσι, όλοι μας παραδέχτηκαν, καλύτερη ομάδα, γεμάτο το γήπεδο, σαμπάνιες, χαρτάκια, βγάλαμε τα απωθημένα μας. Φέτος, όμως, κατεβήκαμε λίγο εμείς, ανέβηκαν λίγο οι άλλοι, θα γίνει καλή μάχη ως το τέλος. Εκεί θα φανεί αν ήμασταν πυροτέχνημα ή όχι, στο λογαριασμό. Τρεις κούπες έχουμε μπροστά μας, και οι τρεις φαίνονται προσβάσιμες, αλλά η μεγάλη, η πιο μεγάλη απ’ αυτές, πρέπει να ξαναμείνει στην πόλη, να χτίσει μαζί με την προηγούμενη ένα διαφορετικό μέλλον και να τραβήξει και το δικό της κόσμο αυτή η ομάδα στο γήπεδο -που απ’ όσα είδα φέτος στην κερκίδα ήδη το καταφέρνει. Μόνο το Πρωτάθλημα θέλω πραγματικά φέτος, τα υπόλοιπα καλοδεχούμενα, αλλά ο Πρωταθλητής είναι που γράφει την ιστορία.

Στο χάντμπολ μόνο δυο φορές πήγα και δεν έχω καλή εικόνα, πέρα από όσα μου λένε οι δικοί μου που πάνε. Κι εκεί θα παιχτεί ως το τέλος, έχει τον μόνιμο αντίπαλό μας σε φόρμα φέτος, προβλέψεις δεν μπορείς να κάνεις από τώρα. Αλλά όταν είσαι ο νταμπλούχος τι λιγότερο να ζητήσεις. Απλώς να το ξανακάνεις.

Νταμπλ σε βόλεϊ και χάντμπολ, τελικούς στο μπάσκετ και μια ατομική βόμβα στο ποδόσφαιρο θέλω να μου φέρεις, αγαπητό 2016. Αλλά, προσοχή, μη βάλεις φυλακή κανέναν εγκληματία και μας χαλάσεις το άλλοθι, τους χρειαζόμαστε για να έχουμε κάποιον να μας φταίει εκτός από τα μούτρα μας στον καθρέφτη.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038