Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

2016ffΠέρσι από το 2015 περίμενα να μου φέρει διαφορετικά πράματα. «Πάει ο κοντός ο χρόνος, ας ψηλώσουμε, παιδιά», είχα γράψει, σκασμένος από εκείνο τον καταραμένο τελικό του ΟΑΚΑ.

Τα έφερε αλλού από εκεί όπου τα περίμενα. Τα έφερε γενναιόδωρα, μας μπούκωσε, μας γέμισε για καιρό. Αλλά εκεί που σημάδευα τζίφος. Έπιασε η κατηφόρα το ποδόσφαιρο, ξεφτιλιστήκαμε και στο Κύπελλο και στο Πρωτάθλημα, χάσαμε και σχεδόν τα πάντα στην αρχή της σεζόν που τρέχει. Στο μπάσκετ μας έφαγαν οι κόρακες τη γλύκα του τελικού με το Απολλωνάκι της Πάτρας και το ξερό μας το κεφάλι το φετινό τελικό. Μας τα πάτσισε ο Κουρνέτας με την παρέα του κι αυτό το περίεργο άθλημα που δεν αντέχω να βλέπω στην τηλεόραση αλλά μόνο στο γήπεδο, το χάντμπολ, που τα σάρωσε όλα κι έγραψε ιστορία. Απ’ τα τέσσερα αθλήματα με τα οποία ασχολούμαι, στα δύο κάναμε νταμπλ, στο ένα χτυπήσαμε πάτο και στο άλλο, το πιο αγαπημένο, μείναμε το καλοκαίρι με ένα λυπημένο χαμόγελο.

Τι περιμένω από το 2016, ρώτησε κάποιος. Εγώ θα σου πω, εσύ θα γελάσεις. Αλλά με ρώτησες, συνεπώς θα απαντήσω. Ρώτησες για το αγωνιστικό, που το ‘χω δεύτερο, πιο πολύ άλλα με νοιάζουν μα θα το πιάσουμε αναλυτικά μιαν άλλη στιγμή, λιγότερο γιορτινή. Τι περιμένω από το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, το βόλεϊ και το χάντμπολ, δηλαδή, για τη χρονιά που τρέχει και την επόμενη που ξεκινάει το καλοκαίρι.

Με το ποδόσφαιρο αποφάσισα να μην ασχοληθώ άλλο. Να μην πηγαίνω στο γήπεδο, να μη διαβάζω ρεπορτάζ και αναλύσεις, να μην ενδιαφέρομαι για μεταγραφές, συστήματα, παίκτες και προπονητές. Δε βρίσκω το λόγο, νιώθω απολύτως ξένος με το πανηγυράκι, με χαλάει. Η μοντέρνα κουλτούρα της Τούμπας, με κάθε συστατικό στο καζάνι της, μου προκαλεί αποστροφή. Τα χαζοπαλίκαρα με τις σέλφι, οι ποδοσφαιριστές-σελέμπριτι της κακιάς ώρας με το στρατό των αβανταδόρων γλειφτών, η διοίκηση της Βαβέλ με τις κωμικές προτεραιότητες, η πολύχρωμη ΠΑΕ με τα συνεχή ξεφτιλίκια, ο εξωφρενικά ακατανόητος τρόπος λειτουργίας του ιδιοκτήτη. Μια χαρά να ζούσαμε, ρε πούστη μου, μια περηφάνια, ένα τρία-μηδέν να πανηγυρίσεις στα κάγκελα, μια πρόκριση στον επόμενο γύρο παίζοντας μπάλα, ένα τάκλιν στο ενενηνταφεύγα για κάρτα να προλάβεις την αντεπίθεση, ένα μπινελίκι στο διαιτητή, ένα νεύμα στην κερκίδα να παίξει μπάλα, κάτι, οτιδήποτε που να δείχνει πως δε λειτουργούμε ρομποτικά, πως ο ΠΑΟΚ δεν είναι ένα απλό εξάρτημα στη μηχανή της σημερινής εμπορευματοποίησης με την τράπουλα τη σημαδεμένη. Κάθε αγώνας και χειρότερα, κάθε φορά στο γήπεδο μετανιώνεις. Δεν ελπίζω τίποτα, θεωρώ πως δεν έχει κανένα χαΐρι αυτό το πράμα, αφού με χαλάει το παρατάω. Αν ξαναγίνουμε ΠΑΟΚ πάρτε με τηλέφωνο να επιστρέψω.

Στο μπάσκετ θέλω τελικό στο Eurocup και τελικό στο Πρωτάθλημα. Χα χα, ναι, γελάσαμε. Δε γράφω πως θέλω Ευρωπαϊκό και Πρωτάθλημα, επειδή τελικοί είναι, δεν ξέρεις πώς μπορούν να στραβώσουν, αλλά πιο κάτω απ’ αυτό δεν ανέχομαι. Και αν γίνεται ο διπλός τελικός με τη Γαλατασαράι, ο πρώτος εδώ, ο δεύτερος εκεί μέσα, άντε γιατί ακόμα δεν το έχω χωνέψει που περάσανε τόσο καλά οι άλλοι με τη Φενέρ, εγώ θα έχω να λέω πως δεν πήρα απλή πρόκριση, ολόκληρη ευρωπαϊκή κούπα σήκωσα μέσα στην Πόλη. Στο Πρωτάθλημα θα είναι ζόρικα, με τα κοράκια απέναντι, αλλά μέχρι το Μάιο θα είμαστε καλά και θα έχουμε φτιάξει ομάδα που θα κερδίζει και τους διαιτητές, ξέρω ‘γώ, δε με νοιάζει. Θα βρεθεί τώρα κάποιος να πει «ρε ποιους τελικούς μας γράφεις, ρε ονειροπαρμένε, ούτε μια νίκη δε θα κάνουμε στον όμιλο και στο πρωτάθλημα οκτάδα και θα κάνουμε το σταυρό μας», ναι, φιλαράκο, δε μας είπες, όμως, εδώ ομάδα Α2 μας κέρδισε για το Κύπελλο κι εμείς θα κωλώσουμε τώρα να σηκώσουμε Ευρωπαϊκό, τι είναι πιο πιθανό να γίνει από τα δύο.

Το πιο ενδιαφέρον θα είναι το βόλεϊ. Καλά το γλεντήσαμε πέρσι, όλοι μας παραδέχτηκαν, καλύτερη ομάδα, γεμάτο το γήπεδο, σαμπάνιες, χαρτάκια, βγάλαμε τα απωθημένα μας. Φέτος, όμως, κατεβήκαμε λίγο εμείς, ανέβηκαν λίγο οι άλλοι, θα γίνει καλή μάχη ως το τέλος. Εκεί θα φανεί αν ήμασταν πυροτέχνημα ή όχι, στο λογαριασμό. Τρεις κούπες έχουμε μπροστά μας, και οι τρεις φαίνονται προσβάσιμες, αλλά η μεγάλη, η πιο μεγάλη απ’ αυτές, πρέπει να ξαναμείνει στην πόλη, να χτίσει μαζί με την προηγούμενη ένα διαφορετικό μέλλον και να τραβήξει και το δικό της κόσμο αυτή η ομάδα στο γήπεδο -που απ’ όσα είδα φέτος στην κερκίδα ήδη το καταφέρνει. Μόνο το Πρωτάθλημα θέλω πραγματικά φέτος, τα υπόλοιπα καλοδεχούμενα, αλλά ο Πρωταθλητής είναι που γράφει την ιστορία.

Στο χάντμπολ μόνο δυο φορές πήγα και δεν έχω καλή εικόνα, πέρα από όσα μου λένε οι δικοί μου που πάνε. Κι εκεί θα παιχτεί ως το τέλος, έχει τον μόνιμο αντίπαλό μας σε φόρμα φέτος, προβλέψεις δεν μπορείς να κάνεις από τώρα. Αλλά όταν είσαι ο νταμπλούχος τι λιγότερο να ζητήσεις. Απλώς να το ξανακάνεις.

Νταμπλ σε βόλεϊ και χάντμπολ, τελικούς στο μπάσκετ και μια ατομική βόμβα στο ποδόσφαιρο θέλω να μου φέρεις, αγαπητό 2016. Αλλά, προσοχή, μη βάλεις φυλακή κανέναν εγκληματία και μας χαλάσεις το άλλοθι, τους χρειαζόμαστε για να έχουμε κάποιον να μας φταίει εκτός από τα μούτρα μας στον καθρέφτη.

Βόλεϊ

Βόλεϊ

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, η Εθνική Ελλάδας στο βόλεϊ πρέπει να έκανε κάτι σπουδαίο. ...

Read more
Στάσεις

Στάσεις

Μπορείς να πεις πως ...

Read more
Έτοιμοι

Έτοιμοι

26 Απριλίου 2014. Η πρώτη φο ...

Read more
Πεινάλας

Πεινάλας

Τι θα πει «Παοκτσάκι από κούνια» (20 μηνών): Κρατάς το μπουκάλι με το γάλα στο χέρι. ...

Read more
Ρέιβερ

Ρέιβερ

Καλό το Μέταλ, καλά τ&alph ...

Read more
Άριστα

Άριστα

Το μεγαλύτερο σε διάρκεια γκολ που έχουμε βάλει στην ιστορία μας μπήκε σε ένα Χαλκηδόνα-ΠΑΟΚ 1-2, στ ...

Read more
Αντάμωση

Αντάμωση

«Ελαφρύ το χώμα». «Κ&a ...

Read more
Κατεδάφιση

Κατεδάφιση

47 αγώνες. 22 νίκες, 25 ήττε&s ...

Read more
2016-Μπάσκετ

2016-Μπάσκετ

16 πράγματα που θα θυ&m ...

Read more
Αποθέωση

Αποθέωση

Για να είσαι καλός γονιός και ταυτόχρονα να σε αποθεώνουν τα παιδιά σου χρειάζεται απίστευτη προσπάθ ...

Read more
Άντε

Άντε

Την ώρα που όλοι βλέπαμε το ίδιο έργο. Την ώρα που παρακολουθούσαμε, σε ζωντανή μετάδοση, τον ίδιο ε ...

Read more
2017-2018

2017-2018

Τα αποτελέσματα, ο&io ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.