Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

2016ffΠέρσι από το 2015 περίμενα να μου φέρει διαφορετικά πράματα. «Πάει ο κοντός ο χρόνος, ας ψηλώσουμε, παιδιά», είχα γράψει, σκασμένος από εκείνο τον καταραμένο τελικό του ΟΑΚΑ.

Τα έφερε αλλού από εκεί όπου τα περίμενα. Τα έφερε γενναιόδωρα, μας μπούκωσε, μας γέμισε για καιρό. Αλλά εκεί που σημάδευα τζίφος. Έπιασε η κατηφόρα το ποδόσφαιρο, ξεφτιλιστήκαμε και στο Κύπελλο και στο Πρωτάθλημα, χάσαμε και σχεδόν τα πάντα στην αρχή της σεζόν που τρέχει. Στο μπάσκετ μας έφαγαν οι κόρακες τη γλύκα του τελικού με το Απολλωνάκι της Πάτρας και το ξερό μας το κεφάλι το φετινό τελικό. Μας τα πάτσισε ο Κουρνέτας με την παρέα του κι αυτό το περίεργο άθλημα που δεν αντέχω να βλέπω στην τηλεόραση αλλά μόνο στο γήπεδο, το χάντμπολ, που τα σάρωσε όλα κι έγραψε ιστορία. Απ’ τα τέσσερα αθλήματα με τα οποία ασχολούμαι, στα δύο κάναμε νταμπλ, στο ένα χτυπήσαμε πάτο και στο άλλο, το πιο αγαπημένο, μείναμε το καλοκαίρι με ένα λυπημένο χαμόγελο.

Τι περιμένω από το 2016, ρώτησε κάποιος. Εγώ θα σου πω, εσύ θα γελάσεις. Αλλά με ρώτησες, συνεπώς θα απαντήσω. Ρώτησες για το αγωνιστικό, που το ‘χω δεύτερο, πιο πολύ άλλα με νοιάζουν μα θα το πιάσουμε αναλυτικά μιαν άλλη στιγμή, λιγότερο γιορτινή. Τι περιμένω από το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, το βόλεϊ και το χάντμπολ, δηλαδή, για τη χρονιά που τρέχει και την επόμενη που ξεκινάει το καλοκαίρι.

Με το ποδόσφαιρο αποφάσισα να μην ασχοληθώ άλλο. Να μην πηγαίνω στο γήπεδο, να μη διαβάζω ρεπορτάζ και αναλύσεις, να μην ενδιαφέρομαι για μεταγραφές, συστήματα, παίκτες και προπονητές. Δε βρίσκω το λόγο, νιώθω απολύτως ξένος με το πανηγυράκι, με χαλάει. Η μοντέρνα κουλτούρα της Τούμπας, με κάθε συστατικό στο καζάνι της, μου προκαλεί αποστροφή. Τα χαζοπαλίκαρα με τις σέλφι, οι ποδοσφαιριστές-σελέμπριτι της κακιάς ώρας με το στρατό των αβανταδόρων γλειφτών, η διοίκηση της Βαβέλ με τις κωμικές προτεραιότητες, η πολύχρωμη ΠΑΕ με τα συνεχή ξεφτιλίκια, ο εξωφρενικά ακατανόητος τρόπος λειτουργίας του ιδιοκτήτη. Μια χαρά να ζούσαμε, ρε πούστη μου, μια περηφάνια, ένα τρία-μηδέν να πανηγυρίσεις στα κάγκελα, μια πρόκριση στον επόμενο γύρο παίζοντας μπάλα, ένα τάκλιν στο ενενηνταφεύγα για κάρτα να προλάβεις την αντεπίθεση, ένα μπινελίκι στο διαιτητή, ένα νεύμα στην κερκίδα να παίξει μπάλα, κάτι, οτιδήποτε που να δείχνει πως δε λειτουργούμε ρομποτικά, πως ο ΠΑΟΚ δεν είναι ένα απλό εξάρτημα στη μηχανή της σημερινής εμπορευματοποίησης με την τράπουλα τη σημαδεμένη. Κάθε αγώνας και χειρότερα, κάθε φορά στο γήπεδο μετανιώνεις. Δεν ελπίζω τίποτα, θεωρώ πως δεν έχει κανένα χαΐρι αυτό το πράμα, αφού με χαλάει το παρατάω. Αν ξαναγίνουμε ΠΑΟΚ πάρτε με τηλέφωνο να επιστρέψω.

Στο μπάσκετ θέλω τελικό στο Eurocup και τελικό στο Πρωτάθλημα. Χα χα, ναι, γελάσαμε. Δε γράφω πως θέλω Ευρωπαϊκό και Πρωτάθλημα, επειδή τελικοί είναι, δεν ξέρεις πώς μπορούν να στραβώσουν, αλλά πιο κάτω απ’ αυτό δεν ανέχομαι. Και αν γίνεται ο διπλός τελικός με τη Γαλατασαράι, ο πρώτος εδώ, ο δεύτερος εκεί μέσα, άντε γιατί ακόμα δεν το έχω χωνέψει που περάσανε τόσο καλά οι άλλοι με τη Φενέρ, εγώ θα έχω να λέω πως δεν πήρα απλή πρόκριση, ολόκληρη ευρωπαϊκή κούπα σήκωσα μέσα στην Πόλη. Στο Πρωτάθλημα θα είναι ζόρικα, με τα κοράκια απέναντι, αλλά μέχρι το Μάιο θα είμαστε καλά και θα έχουμε φτιάξει ομάδα που θα κερδίζει και τους διαιτητές, ξέρω ‘γώ, δε με νοιάζει. Θα βρεθεί τώρα κάποιος να πει «ρε ποιους τελικούς μας γράφεις, ρε ονειροπαρμένε, ούτε μια νίκη δε θα κάνουμε στον όμιλο και στο πρωτάθλημα οκτάδα και θα κάνουμε το σταυρό μας», ναι, φιλαράκο, δε μας είπες, όμως, εδώ ομάδα Α2 μας κέρδισε για το Κύπελλο κι εμείς θα κωλώσουμε τώρα να σηκώσουμε Ευρωπαϊκό, τι είναι πιο πιθανό να γίνει από τα δύο.

Το πιο ενδιαφέρον θα είναι το βόλεϊ. Καλά το γλεντήσαμε πέρσι, όλοι μας παραδέχτηκαν, καλύτερη ομάδα, γεμάτο το γήπεδο, σαμπάνιες, χαρτάκια, βγάλαμε τα απωθημένα μας. Φέτος, όμως, κατεβήκαμε λίγο εμείς, ανέβηκαν λίγο οι άλλοι, θα γίνει καλή μάχη ως το τέλος. Εκεί θα φανεί αν ήμασταν πυροτέχνημα ή όχι, στο λογαριασμό. Τρεις κούπες έχουμε μπροστά μας, και οι τρεις φαίνονται προσβάσιμες, αλλά η μεγάλη, η πιο μεγάλη απ’ αυτές, πρέπει να ξαναμείνει στην πόλη, να χτίσει μαζί με την προηγούμενη ένα διαφορετικό μέλλον και να τραβήξει και το δικό της κόσμο αυτή η ομάδα στο γήπεδο -που απ’ όσα είδα φέτος στην κερκίδα ήδη το καταφέρνει. Μόνο το Πρωτάθλημα θέλω πραγματικά φέτος, τα υπόλοιπα καλοδεχούμενα, αλλά ο Πρωταθλητής είναι που γράφει την ιστορία.

Στο χάντμπολ μόνο δυο φορές πήγα και δεν έχω καλή εικόνα, πέρα από όσα μου λένε οι δικοί μου που πάνε. Κι εκεί θα παιχτεί ως το τέλος, έχει τον μόνιμο αντίπαλό μας σε φόρμα φέτος, προβλέψεις δεν μπορείς να κάνεις από τώρα. Αλλά όταν είσαι ο νταμπλούχος τι λιγότερο να ζητήσεις. Απλώς να το ξανακάνεις.

Νταμπλ σε βόλεϊ και χάντμπολ, τελικούς στο μπάσκετ και μια ατομική βόμβα στο ποδόσφαιρο θέλω να μου φέρεις, αγαπητό 2016. Αλλά, προσοχή, μη βάλεις φυλακή κανέναν εγκληματία και μας χαλάσεις το άλλοθι, τους χρειαζόμαστε για να έχουμε κάποιον να μας φταίει εκτός από τα μούτρα μας στον καθρέφτη.

Ουάρντα

Ουάρντα

Η ομάδα ήταν στην Αθήν&alpha ...

Read more
Φως

Φως

Εγώ δεν είχα τέτοια &del ...

Read more
Επιλοχίας

Επιλοχίας

Στο στρατό με σέβονταν και με φοβόντουσαν για τους λάθος λόγους. Λόγω ηλικίας και βαθμού, ένα και το ...

Read more
Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο ν&al ...

Read more

Βλαμμένος

Υποκατηγορία του Αθηναίου Παοκτσή είναι ο Βλαμμένος Αθηναίος Παοκτσής. Πρόκειται γι’ αυτούς που δεν ...

Read more
Εγκλεισμός

Εγκλεισμός

- Πείτε μου το όνομά σ&alp ...

Read more
0042

0042

Ο Τζερόντ Μουστάφ πρ&ome ...

Read more
Μαγικό

Μαγικό

Να το παίζεις ντεμέκ ...

Read more
Γιουσουφάκια

Γιουσουφάκια

Οι άνθρωποι που έχο&u ...

Read more
Ευγνωμοσύνη

Ευγνωμοσύνη

Θα παίζαμε σήμερα μ&epsilon ...

Read more
Ράλι

Ράλι

Μας κυνηγούσε, ο μπαγάσας, μέχρι το Λευκό Πύργο. Μπορεί και περισσότερο, αλλά κάπου εκεί τον χάσαμε. ...

Read more
Κλαψομούρης

Κλαψομούρης

Ήμουν διακοπές στην Καβάλα και τα λέγαμε με τον Παύλο και τον Εφραίμ, ωραίος καφές πρωινιάτικα πριν ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.